Te vrezen valt dat we vandaag een podcast vol hoofdzonden hebben samengesteld. Er waren Pride-festivals in Amsterdam en Berlijn - parades die lust en gulzigheid schaamteloos vieren, in mierzoete kleuren en dampende bassen. In Berlijn wekte deze goddeloze vrijheid afgunst en woede bij Abdul met den Baard, die het stuur van het multiculturele schisma in handen nam, zich in de parade boorde en als martelaar de meningen verdeelde: Mohammedaan of Manosfeer?
Gulzigheid vond ook zijn weg naar een tafel vol rijke spijzen in de Italiaanse palazzo van de pocherige schrijver Ilja Pfeijffer, waaraan Frans Timmermans een exposé gaf van hoe goed zijn karakteristieke hoogmoed nog altijd gepaard gaat met intellectuele luiheid, in een gesprek dat ook een afdronk vond in afgunst.
Timmermans’ grote zwakte als politicus is zijn deskundigheid, hield Pfeijffer hem voor. Hij smeerde Frenske daarmee de honing, foccacia en parmezaan zo dik om de mond, dat de man die zijn gulzigheid met een maagband trachtte te temmen als vanouds zijn volle gewicht in hoogmoed omzette. Hij schoof zijn onbeantwoorde hebzucht af op eenieder die hem de hoogste machten van het politieke spectrum niet gunde, in een litanie van onverwerkte woede en klassieke afgunst, die eindigde bij de Joden.
Bescheiden hebzucht profileert zich ook bij uw nederige presentatoren, die de hand ophouden voor de productie van deze podcast. Vergeef ons, wij zijn slechts van vlees en bloed. We hoeven geen rib uit uw lijf, een aalmoes is voldoende:
Of neem een betaald abonnement en draag doorlopend bij aan de productie van de Nijman & Charante Podcast:
Bronnen & Verwijzingen & een Aanvulling
Onze eigen grote kracht is onze onkunde: in deze podcast vragen we ons af welke rechts(-extremistische) groepen tot homohaat oproepen. In Nederland kennen we geen expliciete voorbeelden, maar in Duitsland is dit fenomeen wel bekender, inclusief incidenten in met name Oost-Duitsland die een verband houden met neonazistische (politieke) bewegingen. AfD is daarin geen spil, maar zit wel op het spectrum.
Hier vindt u bijvoorbeeld een Duits CeMAS-onderzoek, dat zich specifiek op neonazisme richt. Opvallend (maar niet verrassend) is dat dit soort Duitse onderzoeken naar homohaat met een islamitische achtergrond dan weer niet vindbaar zijn in publieke bronnen…
