Trash talk, Trump en Muhammad Ali: verbale afslachting mag, als je wint - Tamarah Benima
Sleepy Joe. Low Energy Jeb. Pocahontas. Pencil Neck
Tamarah Benima leidt wekelijks de Sjabbat in met eigenzinnige inzichten en rechtvaardige taal. Abonneer op Nijmans Nieuwsbriefje om iedere vrijdag een column van deze rebelse rabbijn in uw mailbox te ontvangen
Op 14 juni vindt er op het gras van het Witte Huis een groot krachtsportevenment plaats. Boksen is daar onderdeel van. De gelegenheid? Op 4 juli is het 250 jaar geleden dat de Onafhankelijkheidsverklaring werd opgesteld. In een enorme tent zullen zo’n 5.000 bezoekers het spektakel op de South Lawn kunnen meemaken, met nog eens een kleine 100.000 mensen die vanaf The Ellipse - een park voor het Witte Huis - gratis op grote schermen kunnen meekijken. Organisator en financier is Dana White, de voorzitter van de Ultimate Fighting Championship. De Amerikaanse Onhankelijkheidsverklaring is een van de meest indrukwekkende teksten ooit opgesteld.
Boksen kan me niet bekoren, maar Muhammad Ali is een held sinds mijn tienerjaren. In het Muhammad Ali Center in Louisville, Kentucky, zie ik (november 2024) – met open mond – hoe de meest beroemde bokser aller tijden wint van George Foreman. Zeven ronden lang lijkt het daar niet op, omdat Ali zich telkens in de touwen laat vallen en Foreman zo uitnodigt om hem te slaan. Het blijkt een volstrekt onconventionele manier om de bokser met de totaal vernietigende stoot uit te putten. In de achtste ronde gaat Ali’s tegenstander naar het canvas. Ali is de winnaar.
George Foreman, die nog nooit een wedstrijd had verloren, zei later: “Ik dacht dat Ali gewoon het volgende knock-outslachtoffer zou zijn, totdat ik hem in de zevende ronde hard op zijn kaak sloeg. Hij hield me vast en fluisterde in mijn oor: ‘Is dat alles wat je hebt, George?’ Toen besefte ik dat dit niet was wat ik dacht dat het was.”
In 1964 keek ik naar het gevecht tussen de toen nog Cassius Clay genaamde Ali en Sonny Liston. Samen met mijn vader. Het klinkt onwaarschijnlijk: live op de Nederlandse televisie. Voor ons was het midden in de nacht. De indruk was verpletterend.
Ali deed als bokser aan ‘trash talk’: het verbaal intimideren van zijn tegenstander. Hij noemde Liston een “grote, lelijke beer”. Hij “ruikt zelfs als een beer”. En: “Zodra ik hem heb opgeruimd, geef ik hem aan de plaatselijke dierentuin.”
Dat was nog niet alles. De man die over zichzelf zei: “I am the greatest” was ook een zeer gewaardeerde dichter die de basis legde voor de hiphop- en rapcultuur.
Muhammad Ali (hij bekeerde zich tot de islam en veranderde zijn naam) was een Mensch, zoveel wordt duidelijk in het museum dat zijn nalatenschap eert. Hij was diep religieus, altijd bereid om anderen te helpen, vanaf het begin een strijder voor de burgerrechten van Afro-Amerikanen en volledig gericht op het scheppen van een wereld waarin ieder mens met respect wordt behandeld. Ik durf zelfs te zeggen: een groot spiritueel leider.
Sleepy Joe. Low Energy Jeb. Pocahontas. Pencil Neck
Ik heb nog geen enkele analist of commentator de verbinding horen leggen tussen Muhammad Ali’s ‘trash talk’ en het verbale geweld van Donald Trump. Terwijl dat geen bizar idee is. Democratische politici en kiezers haten de bijnamen die de 47e president vanaf 2015 aan zijn politieke tegenstanders heeft gegeven. Niet in de laatste plaats omdat ze vaak effectief zijn in het uitschakelen van hen.
‘Sleepy Joe’ (Joe Biden), ‘Low Energy Jeb’ (Jeb Bush), ‘Mini Mike Bloomberg’ (Michael Bloomberg), ‘Crooked Hillary’ (Hillary Clinton), ‘Birdbrain’ (Nikki Haley), ‘Comrade Kamala’ (Kamala Harris), ‘Governor Newscum’ (Gavin Newsom), ‘Tampon Tim’ (Tim Walz), ‘Pocahontas’ (Elizabeth Warren) en een van mijn favorieten: ‘Pencil Neck’ (Adam Schiff, een van de invloedrijkste leden van het Huis van Afgevaardigden en een drijvende kracht achter de eerste afzettingsprocedure tegen Trump).
Overigens: Kim Jong-Un, de Noord-Koreaanse dictator, lijkt zijn eigen bijnaam ‘Little Rocket Man’ juist te waarderen.
Heeft Trump zijn ‘trash talk’ afgekeken van Muhammad Ali? Dat is niet onwaarschijnlijk. De bokser werd geboren in 1942, de 47e president vier jaar later, in 1946. Trump bezocht talloze bokswedstrijden en Muhammad Ali was zelfs te gast bij Trumps tweede bruiloft. Ze waren bevriend totdat Trump zich op 7 december 2015 uitsprak tegen immigratie uit moslimlanden. Dat was tijdens zijn verkiezingscampagne en na een terroristische aanslag in Californië vijf dagen daarvoor. De vete tussen Ali en Trump werd later bijgelegd.
Ook opmerkelijk in dit verband is het presidentiële pardon dat Donald Trump in 2018 verleende aan Jack Johnson. Op 4 juli 1910, inderdaad op Indepence Day, werd Johnson de eerste zwarte wereldkampioen zwaargewicht. Hij vocht tegen James J. Jeffries in wat toen “de wedstrijd van de eeuw” werd genoemd.
Jeffries was door en door racistisch. Hij was al gestopt met boksen, maar stemde toch in met een gevecht tegen Johnson. Want, zo zei hij: “Ik ga dit gevecht aan met als enig doel te bewijzen dat een blanke man beter is dan een neger.” (Excuses voor het letterlijk citeren van Jeffries, maar ik verkies juistheid boven politieke correctheid).
Na Johnsons overwinning braken er in meer dan vijftig steden rellen uit en zeker in de helft van de Amerikaanse staten. Daarbij kwamen minstens twintig mensen om het leven en raakten honderden anderen gewond.
Racisme leidde er vervolgens toe dat Johnson drie jaar na het winnen van de wereldtitel werd veroordeeld tot een jaar gevangenisstraf wegens een vermeende relatie met Belle Schreiber, een blanke joodse vrouw van wie werd beweerd dat zij prostituee was. Daarmee zou hij de zogenoemde Mann Act hebben overtreden, een wet die officieel tegen prostitutie was gericht, maar vaak werd gebruikt om relaties tussen zwarte en blanke mensen strafrechtelijk te vervolgen. Schreiber getuigde tegen Johnson (oh, schande!).
Een eerdere aanklacht uit oktober 1912 liep op niets uit. Johnson was gearresteerd omdat hij met Lucille Cameron in een auto reed. Cameron, eveneens blank, wilde niet meewerken aan de vervolging. Zij werd later Johnsons tweede echtgenote.
Na zijn veroordeling vluchtte Johnson via Canada naar Frankrijk en Zuid-Amerika. In 1920 keerde hij echter terug naar de Verenigde Staten, zat zijn straf uit en leefde daarna berooid verder – vrijwel alles wat hij bezat was hem afgenomen. Hij stierf in 1946.
Jarenlang werd, onder leiding van Muhammad Ali, gepleit voor eerherstel voor Johnson. Het Congres riep in 2004 op tot een postuum pardon, te verlenen door de president. Maar George W. Bush, Bill Clinton en Barack Obama ondernamen geen actie. Pas Trump ondertekende het pardon en overhandigde het document aan Linda Haywood, een achter-achternicht van Johnson.
Op 16 november 2024, minder dan twee weken na zijn overwinning bij de presidentsverkiezingen, bezocht boksliefhebber Trump een gevecht in Madison Square Garden (dezelfde locatie die enkele weken eerder door Democraten als een ‘nazi-locatie’ was bestempeld, toen Trump daar op 27 oktober 2024 een verkiezingsbijeenkomst had). Trump werd geflankeerd door Dana White en Elon Musk. Ook voorzitter van het Huis van Afgevaardigden Mike Johnson en Robert F. Kennedy Jr. waren aanwezig.
Jon Jones won zijn partij tegen Stipe Miocic. Tot de commentatoren behoorde Joe Rogan. De podcaster (zo’n 40 miljoen kijkers iedere maand) interviewde Trump en J.D. Vance. Dat speelde volgens velen een belangrijke rol bij Trumps verkiezingswinst, anderhalf jaar geleden. Toen Jones niet alleen zijn kampioensriem aan Trump gaf, maar ook een ‘Trump-dansje’ uitvoerde, was Rogan uitzinnig van enthousiasme.
Trash talk & very fine people
Terug naar ‘trash talk’. Trumps gebruik van verbale intimidatie als politiek wapen heeft hem zeker niet populair gemaakt bij veel kiezers. Ze vinden hem grof en vulgair.
Desondanks stemden ook veel van deze kiezers wel op hem. Mogelijk waren ze in staat een onderscheid te maken tussen de manier waarop Trump ‘trash talk’ gebruikt – net als Muhammad Ali gericht op individuen en organisaties (vooral media) die hij als tegenstanders beschouwt – en de manier waarop de Democraten dat doen. Het Democratische kamp zet Trump al ruim een decennium weg als ‘Hitler’, ‘fascist’ en iemand die neonazi’s ‘very fine people’ zou hebben genoemd (Barack Obama herhaalde deze venijnige leugen zelfs een dag voor de verkiezingen). Ook zijn kiezers worden geregeld als ‘nazi’s’ bestempeld.
Clintons ‘deplorables’ en Bidens ‘garbage’ voor Trump-kiezers herinnert u zich waarschijnlijk wel. Maar misschien niet Obama’s kwalificaties - ‘seksistisch’ en ‘racistisch’ - voor zwarte mannen die Trump verkozen boven Kamala Harris. Velen van hen waren daar niet van gediend. Een groot aantal bleef thuis, terwijl het aandeel zwarte Amerikanen dat op Trump stemde, verdubbelde: van 8% in 2016 naar 15-20% in 2024 (verschillende polls geven uiteenlopende cijfers).
De ‘trash talk’ van de Democraten heeft daardoor eerder bijgedragen aan hun nederlaag in 2024 dan aan hun succes. En zo hoort het ook. Je tegenstanders verbaal aanpakken mag sinds woordkunstenaar Ali het als strijdmiddel gebruikte – mits je wint.
Meer over Jack Johnson is te vinden op deze PBS-pagina’s over zijn leven en legacy.
U kunt uw notificaties voor de verschillende auteurs, podcasts en rubrieken van Nijmans Nieuwsbriefje beheren via uw accountpagina. U kunt de missie van NN om een brede waaier voor vrije stemmen te zijn, hier ondersteunen.
Weer een ander perspectief over Trump! Geweldig artikel!
Bam! Die zag ik niet aankomen.
Heel goed.
Zoals de grootste staatsman die ooit hier rondliep zei: "Study history, study history. In history lies all the secrets of statescraft"