Mid Terms: een Zwaard van Damocles voor de vrijheid - Tamarah Benima
De Vijf Voorwaarden voor Vrije Verkiezingen
Tamarah Benima leidt wekelijks de Sjabbat in met eigenzinnige inzichten en rechtvaardige taal. Abonneer op Nijmans Nieuwsbriefje om iedere vrijdag een column van deze rebelse rabbijn in uw mailbox te ontvangen
Over vijf maanden valt het Zwaard van Damocles. Op 3 november worden namelijk in de VS de zogeheten Mid Terms gehouden: tussentijdse verkiezingen voor het Huis van Afgevaardigden (alle 435 zetels) en voor de Senaat (35 van de 100 zetels). De guillotine uit de Oudheid hangt nu nog boven ieders hoofd. Ja, ook dat van u en mij. Van de hele wereld om precies te zijn. Want als de Democraten het Congres heroveren, zal ‘woke’ (alle vormen) in de binnenlandse politiek en appeasement in Amerika’s buitenlandse politiek ongebreideld terugkomen.
De eerste die dan wordt onthoofd na die politieke aardverschuiving is Trump; anders gezegd, het kan hem de (politieke) ballen kosten. De Amerikaanse president is namelijk bezig met een contrarevolutie tegen het totalitarisme (communistisch, islamistisch, autoritair-technocratisch). Talrijke revoluties hebben bewezen: revolutionairen maken hun tegenstanders (iedereen die als ‘contra’ wordt aangemerkt) graag af. In Trumps geval: door een kogel of door het stempotlood.
Het ‘ontmannen’ van De Man in Het Witte Huis is tot nog toe echter moeilijker gebleken dan de Democraten dachten. Aanslagen op zijn leven (drie), de ene onzinnige rechtszaak na de andere, parlementaire afzettingsprocedures (twee), smaad-campagnes zoals het in omloop brengen van naaktfoto’s van Melania, een niet aflatende defamatie (‘Hitler’), gewelddadige protestbewegingen, en zo verder - het vermoeit hem zichtbaar, maar hij geeft vooralsnog geen krimp. Met de Mid Terms kan Donald Trump in de laatste twee jaar van zijn presidentstermijn echter vleugellam worden.
Precaire balansen in het Huis en de Senaat
Verkiezingen voor het Congres worden elke twee (!) jaar gehouden en heten Mid Terms wanneer ze midden in een presidentiële ambtstermijn vallen. Voor alle 435 zetels van het Huis van Afgevaardigden moet iemand worden gekozen. De huidige verdeling is: Democraten – 215, Republikeinen – 217, Onafhankelijk – 1. Verder zijn vijf zetels (drie van Democraten, twee van Republikeinen) opengevallen, door het overlijden van de gekozen afgevaardigde of doordat deze zich heeft teruggetrokken. De verdeling van die vijf zal wel blijven. Maar er hoeven maar enkele van het totale aantal verkiesbare zetels van de Republikeinen naar de Democraten te gaan, en de machtsbalans in het Huis van Afgevaardigden verandert drastisch. Het is nog te vroeg om te weten welke kant het op zal gaan.
De Senaat heeft honderd zetels. Elk van de vijftig Amerikaanse staten heeft twee Senaatzetels. Zo wordt voorkomen dat staten die een klein territorium hebben, een kleine bevolking, of beide niet in het democratische proces worden overruled door grote, volkrijke staten. De zetelverdeling in de Senaat telt nu 53 Republikeinen, 45 Democraten en twee Onafhankelijke senatoren (Bernie Sanders en Angus King). De machtsbalans is daarmee 53 – 47 (want de Onafhankelijken stemmen met de Democraten mee).
Een senator wordt voor de duur van zes jaar gekozen. Dat betekent: elke twee jaar verkiezingen, waarbij er om een derde van de zetels wordt gevochten. Dit keer zo’n 35 zetels. 33 gewone zetels, plus de zetels van Marco Rubio en J.D. Vance. Zij zijn immers geen senator meer nu ze in de regering zitten.
Er zijn verschillende factoren die van invloed zijn op het verkiezingsproces zelf.
Eén: hoeveel geld heeft een kandidaat beschikbaar voor zijn of haar campagne? Veel campagnegeld garandeert trouwens niet de overwinning. Kamala Harris had 1 miljard meer te besteden dan Trump, maar ze was zo’n onmogelijke kandidaat dat het haar niet hielp. Mike Bloomberg kwam tijdens voorverkiezingen nergens, ondanks de eigen 1,5 miljard die hij spendeerde. De enige die het lukte om met slechts een half miljard dollar minder campagnegeld te winnen is… Trump. Die wist op tal van andere wijzen aandacht te genereren, door bijvoorbeeld bij de McDonald’s te gaan ‘werken’.
Of op te duiken als vuilnisman, zes dagen voor de presidentsverkiezingen. Het was een verwijzing naar de kwalificatie ‘garbage’ die Joe Biden had gebruikt voor Trump-stemmers. Hilarisch (vond ik) was zijn idee dat het vuilnismannenpak hem slanker deed lijken en hij daarom overwoog het voortaan altijd te dragen.
Twee: wordt de kandidaat gesteund door de eigen partij of is de kandidaat een buitenbeentje, zoals Trump was en Spencer Pratt is (wil burgemeester van Los Angeles worden). Van de 118 kandidaten die door Trump zijn endorsed, van zijn goedkeuring zijn voorzien, hebben allen tot nog toe hun strijd voor diverse functies of kandidaturen gewonnen.
Drie: Moeten kiezers zich identificeren met een officieel document (pas, rijbewijs, etc.) met foto of niet? In Nederland is kiezen zonder identificatie ondenkbaar, en ook in de rest van de wereld komt het niet voor. In veertien Amerikaanse staten kan het gewoon. Of in die staten is de identificatie zeer fraudegevoelig, bijvoorbeeld door handtekeningen te vergelijken. Pogingen om een bewijs van staatsburgerschap en identificatie verplicht te stellen bij federale verkiezingen, zijn vooralsnog mislukt. In februari 2026 nam het Huis van Afgevaardigden wel de zogeheten Save America Act aan (Safeguard American Voter Eligibility Act).
Maar de Senaat kent de zogeheten filibuster: eindeloos rekken (via spreektijd) om stemming over een wetsvoorstel te voorkomen. Er zijn zestig stemmen nodig om een wet überhaupt in stemming kunnen brengen en voor de Save Act zijn die er nog niet.
Onbewezen: Democraten importeerden ‘illegale’ kiezers
Het buitenparlementaire verzet tegen kiezers-identificatie is het sterkst in Californië. Maar ook in andere door Democraten gedomineerde staten zoals New York, Massachusetts, Maryland, New Jersey, Oregon en Vermont wordt ertegen gestreden. Het argument? Om identificatie vragen is een vorm van discriminatie. Wat Barack Obama, die tegen kiezers-identificatie is, niet verhindert om inwoners van de staat Illinois vier dollar korting te geven op de toegangsprijs van $30 voor de monstrueuze, op 19 juni te openen Obama-bibliotheek in Chicago op vertoon van … identificatie-papieren.
Wat ook meespeelt, maar dat wordt er door de activistische tegenstanders niet bij gezegd: kiezers-identificatie ondermijnt de mogelijkheid om inwoners die niet-legaal in de VS verblijven te laten stemmen (en illegalen stemmen vooral voor de Democratische Partij).
Naar verluidt, maar onbewezen, zou dát de reden zijn dat tijdens de Biden-jaren tenminste twaalf miljoen mensen zijn toegelaten tot de VS zonder de gebruikelijke, officiële immigratie-procedure. Naar schatting kwamen er gedurende vier jaar zo’n 10.000 mensen per dag illegaal de grens over. De illegalen zouden de omvang van het kiezersvolk zodanig moeten vergroten dat de Democraten tot in eeuwigheid de macht zouden winnen en kunnen behouden. Maar, zoals gezegd: het is onbewezen!
Factor vier: In hoeverre zijn de kieslijsten opgeschoond? In Nederland zijn de Basisregistraties van de gemeentes goed op orde. In de Verenigde Staten is dat veel minder het geval. Mensen verhuizen binnen de staat, of gaan naar een andere staat, gaan dood, staan dubbel geregistreerd. Dat alles wordt lang niet altijd opgegeven en verwerkt. Als voorbeeld: in North Carolina zijn in 2023 en 2024 750.000 kiesgerechtigden uit de kiezersregistratie geschrapt. Rond de tien procent van de kiezers in Maine. In andere staten zal het niet veel anders zijn. Hoeveel invloed dat uiteindelijk op de verkiezingen heeft, weet geen mens.
Gerrymandering, een intern grensconflict
En dan factor vijf, de meest ingewikkelde: Gerrymandering. De term stamt van begin 19e eeuw en houdt in dat de grenzen van kiesdistricten opnieuw worden vastgesteld. Normaliter gebeurt dat na de volkstelling, die iedere tien jaar wordt gehouden. Het stond op het programma voor 2030, maar de Republikeinen zijn er in Texas in 2025 mee begonnen. De zwarte hoogleraar en journalist Wayne Dawkins vatte het effect in 2014 voor The Guardian als volgt samen: “In Amerika kiezen kiezers niet hun politici. Politici kiezen hun kiezers.” Door een woongebied met overwegend Democratische, Republikeinse of Onafhankelijke kiezers op te delen (bijvoorbeeld in drie stukken) en die te voegen bij kiesdistricten met overwegend kiezers van de tegenpartij, wordt de oorspronkelijke dominante partijvoorkeur in het kiesdistrict verzwakt.
Gerrymandering is de laatste halve eeuw ook gedaan om minderheden een sterkere vertegenwoordiging te geven. Vooral zwarte Amerikanen. Maar… dat gaat uit van de idee dat mensen stemmen volgens de groep waartoe ze (zouden!) horen, niet als individuele burgers. Zo werd in de staat Louisiana een kiesdistrict geformeerd met voornamelijk zwarte kiezers.
Het Hooggerechtshof heeft zich met zes rechters voor en drie rechters tegen op 29 april dit jaar uitgesproken tegen gerrymandering op basis van huidskleur. Rechter Samuel Alito, die het vonnis schreef, wil terug naar de ‘kleurenblindheid’ waarvoor Martin Luther King pleitte. Hij argumenteerde in de zaak Louisiana vs Callais, dat de Voting Rights Act van 1965 (die ervoor zorgde dat zwarten daadwerkelijk niet meer gehinderd werden om te stemmen) helemaal niet voorschrijft dat er op huidskleur gebaseerde kiesdistricten zouden moeten zijn.
Alito heeft deze vorm van gerrymandering trouwens in zijn Arrest niet helemaal verboden. Zijn zwarte collega Clarence Thomas gaat veel verder. Die vindt dat zulke districten op basis van huidskleur principieel fout zijn en moeten verdwijnen.
Zo ver is het nog niet. Niet met dit onderwerp en niet met alle andere heikele thema’s. Zelfs de campagne voor de Mid Terms moet nog op gang komen. Trump heeft zijn ballen nog, en zijn regering ook. Laten we hopen dat het zwaard van Damocles over vijf maanden goed valt. Wat mij betreft betekent dat, dat de huidige Amerikaanse regering dan kan doorgaan met de ontmanteling van alles en iedereen die de vrijheid, de welvaart en de geestkracht in de wereld bedreigt.
Stuitend! Tamarah Benima nieuwe columniste voor Nijmans Nieuwsbriefje
Nijmans Nieuwsbriefje, het Weeshuis voor Gewezen Columnisten, heeft een nieuwe schrijfster in de herberg opgenomen. Tamarah Benima leidt vanaf deze week wekelijks de Sjabbat in met eigenzinnige inzichten en rechtvaardige taal, met iedere vrijdag een column van deze rebelse rabbijn.
U kunt uw notificaties voor de verschillende auteurs, podcasts en rubrieken van Nijmans Nieuwsbriefje beheren via uw accountpagina. U kunt de missie van NN om een brede waaier voor vrije stemmen te zijn, hier ondersteunen.
Dank voor het compliment. Als iemand zich laat registreren als Republikein, kan deze persoon stemmen in de voorverkiezingen van de Republikeinen wie de kandidaat van de partij moet worden. Idem voor de. Democraten. Maar er zijn steeds meer Amerikanen die Onafhankelijk zijn, en zich niet laten registreren. Dus, nee, deze partij-registratie helpt niet bij het identificeren van kiezers.
Wat fijn weer een nieuwe columnist, met een eigen blik op de wereld. Een verademing deze kijk op Trump. Hij is (soms?) roekeloos en lijdt aan zelfoverschatting maar is ook een baken van verzet tegen woke. NN wordt steeds leuker om te lezen.