De Tegel die een journalistieke struikelsteen zou moeten zijn
Tegel door de ruit van Christenen voor Israël
Tim Hofman (Zeer Bekende Nederlander) heeft samen met wat redacteuren van Investico (onbekend doch niet ongekleurd onderzoeksclubje) en het Nederlands Dagblad (klein christelijk krantje) een Tegel gewonnen in de categorie “Onderzoek”, voor een verhaal over - in Tims woorden - de “bijdrage aan bezetting op de Westoever” door Christenen voor Israël. En zo krijgt een rammelend verhaal een fundering van betegelde journalistieke lof op een groot podium, maar blijft ergernis beperkt tot sputterende tegengeluidjes.
De Tegels staan te boek als een van de, zo niet de meest prestigieuze journalistieke prijzen, al geldt in het algemeen dat buiten de journalistiek (en binnen de laatste zelfdenkende delen van de journalistiek) niemand een zak geeft om de carrousel van WC Eend-felicitaties. Er zijn immers meer journalistieke ‘prijzen’ (hier een enigszins outdated lijstje) dan er nog nieuwstitels zijn in Nederland. Bovendien moet je voor de Tegel je eigen producties inzenden (bron: reglement), in de hoop dat een jury je gunstig genoeg gezind is om je werkje op de shortlist te zetten.
Niemand die werkelijk in dienst van zijn journalistieke onderwerp schrijft, nomineert zichzelf voor een prijs. De beste verhalen komen nooit op de Tegelvloer terecht, enkel de beste zelfverkopers.
Je zou de Tegel (en al die andere prijzen en prijsjes) dus gevoeglijk kunnen negeren en aan de meeste doodgewone nieuwsconsumenten gaat de jaarlijkse zelffelicitatie (en zeker de borrel) dan ook ongezien voorbij. Het is een netwerkborrel waar jaarlijks dezelfde namen zichzelf vieren met elkaar. Tegenwoordig vinden ze elkaar ook in geïnstitutionaliseerde Israël-afkeer. Je hoeft maar aan de combi “Anja Meulenbelt” en “P.C. Hooftprijs” te denken, om te weten dat dit waar is.
Je kan het onderhand ter kennisgeving naast je neerleggen. Toch voel ik een brandende ergernis over deze Hoge Beloning binnen het Navelstarende Bubbeltje.
Rammelend verhaal als beste onderzoekswerk?
Het onderzoeksverhaal over Christenen voor Israël en hun “bijdrage aan bezetting op de Westoever” rammelde namelijk nogal, zit vol aannames en aantijgingen, wordt richting Christenen voor Israël gestut op een ‘schuld bij associatie’ zonder smoking gun en werd à priori geschreven vanuit een ideologische, modieuze en daarom dogmatische blik op de (juridische, politieke, religieuze, culturele en historische) situatie in Israël en omstreken. De ideologen zitten bij Investico, het modieuze jasje wordt gedragen door BOOS.
Door het toekennen van de Tegel in de categorie ‘Onderzoek’, krijgt een verhaal dat op wankele gronden (en in een hausse van toenemende antisemitisme) tot stand is gekomen, een zelfbevestigende waarheid toegekend: productie wint een ‘belangrijke’ journalistieke prijs, ergo: de productie zal wel goed zijn, en feitelijk correct. Terwijl deze miskleun in werkelijkheid de betrouwbaarheid van de media (of toch tenminste de Tegel-jury) zou moeten ondermijnen.
Hoewel mijn ambities altijd in de marge van de media hebben gelegen (omdat ik roem en een te groot podium hele lelijke dingen heb zien doen met mensen binnen, buiten en door de media), zou ik voor één keer het platform en bereik van Tim Hofman willen hebben om de feiten, informatie en tegenwerpingen tégen deze prijswinnende productie voor hetzelfde voetlicht te krijgen.
Niet omdat het verhaal volledig op leugens en onzin berust maar wel enorm veel context, nuances en feitelijke redelijkheid mist. Dus dan maar op dit kleine platform mijn eigen echo nog eens laten galmen.
Toen de aantijgingen van InvestiBoos jegens CvI in maart 2025 gepubliceerd werden, schreef ik allereerst een kritische ‘Is dat wel zo?’ in de vorm van onderstaand stuk, op basis van de premisse:
“In het clipje waarmee de ophef begon te rollen, zegt Tim over de donaties aan Christenen voor Israël dat daarmee ‘illegale nederzettingen worden gefinancierd’ en er ‘zouden zelfs wapens gekocht kunnen worden’.
Zouden, kunnen, worden.
Dat is puur suggestief, geen bewijs. Dat bewijs wordt dan ook niet geleverd.”
Dat artikel leest u hier:
De reportage van #BOOS had een direct effect op de belagingen en intimidatie die CvI en hun publiek toch al moesten ondergaan in de nasleep van 7 oktober. Zo werd medio april 2025 een lezing in Zaltbommel dermate heftig belaagd, dat ds. Oscar Lohuis ternauwernood aan een lynchpartij ontsnapte. Zijn eigen lezing van een benauwende avond verscheen destijds ook op NN:
Een maand later stond de politie doodleuk baklava te snacken terwijl bezoekers van een CvI-lezing in Barneveld door een groep salafisten gedwongen werd door een haag van intimiderende haatbaarden over een rood besmeurde vlag van Israël te lopen om het gebouw van de bijeenkomst te kunnen betreden. Leden van die groep hadden, net als andere “Israëlcritici”, instemmende comments over de repo achtergelaten op de Insta van BOOS en hun eigen kanalen, en zagen in de berichtgeving onderbouwing van hun gelijk over de koloniaal-zionistische christenen (helaas heb ik die bonnetjes niet bewaard).
Ter plekke tegels lichten in Revava
Het toeval wilde dat ik kort na publicatie van de gewraakte repo zelf naar Israël ging voor een rondreis door het land, van een kibboets in de Gaza Envelope en het Nova festivalterrein tot de West Bank (archief met reisverslagen hierrr).
Ter plekke gooide ik mijn reisplanning om (en sloeg zelfs een toespraak van Bibi Netanyahu over, op een JNS congres in Jeruzalem dat ik voortijdig verliet) om een fysiek bezoek te brengen aan de nederzetting waar CvI volgens #BOOS zoveel slechtheid zou steunen, en ter plekke uitleg te krijgen over de containerwoningen voor Oekraïense vluchtelingen waar CvI-donaties (en Urker vrijwilligers) aan hadden bijgedragen, en waarover Team Tim beweerde dat ze daar vanuit een soort koloniserende agressie waren neergezet, met geld uit Nijkerk.
Over dat bezoekje verschenen zowel onderstaande podcast als een aanvullend artikel met bronmateriaal, waaruit mijns inziens heus niet blijkt dat InvestiBoos alles uit hun duim gezogen heeft, maar wel dat de werkelijkheid een héél stuk genuanceerder ligt dan hun ideologisch ingekleurde, sterk aantijgende en nu dus zelfs met prijzen betegelde reportage doet voorkomen.
De claim “Nederlands christelijk geld financiert illegale Israëlische nederzettingen” (zoals de inzending op de Tegel-site staat angekeild) houdt geen stand en niet alleen omdat ik in Revava geen overtuigend bewijs van wrongdoings door CvI aantrof, maar ook omdat Revava niet eens per definitie een “illegale Israëlische nederzetting” is. Zelfs het meervoud is een overdrijving: de claims beperken zich alleen tot Revava.
Mijn ergernis zit niet in de vrije nieuwsgaring van BOOS, of zelfs in de ideologische inkleuring die Hofman c.s. aan hun reportage geven. Ik ben zelf immers ook uitgesproken geopinieerd, maar dan pro-Israël. Maar: ik heb niet getracht om Christenen voor Israël per definitie vrij te pleiten, ik heb enkel gaten geschoten (en daartoe feiten en tegenwerpingen opgehaald) die hun reportage echt wel zouden moeten reduceren tot iets dat eerder in het straatje der ‘opinie’ kan worden geschoven, dan bekroond zou moeten worden met een Tegel voor “Onderzoek”. Ik hecht nul waarde aan journalistieke prijzen, maar het toekennen van zo’n prijs kent helaas wél een versterkende waarde toe aan het product dat ermee betegeld wordt.
#BOOS is al jaren altoos ideologischer geworden en het lijkt wel dat hoe groter de roem en mediapersoonlijkheid van Hofman is geworden, hoe nonchalanter met de feiten kan en mag worden omgesprongen - wederom zo’n bijwerking van roem, die tot veronachtzaming van de vaktechnische waarden leidt waar zelfpijpende prijzen als De Tegel zich juist zo op verlaten.
Bij BNNVARA willen ze dat iedere nieuwe ‘maker’ zich baseert op de werkwijze van de op handen gedragen Hofman, terwijl ik ook weet van mensen die de feitelijkheid van hun eigen werk serieuzer nemen dat zij (stilletjes) afstand nemen of houden van de methode-Hofman, waarin te veel bochten worden afgesneden. En kúnnen worden afgesneden, want wie een massa met zich meekrijgt kan de schijn van gelijk uit de instemmende geluiden halen, en onvaste aantijgingen tot gefundeerde feiten laten verheffen door het aantal likes, loftuitingen en nu dus ook een Tegel.
Bij het pand van Christenen voor Israël zijn in de afgelopen jaren - na bekladdingen, vandalisme en aanhoudende bedreigingen - extra beveiligingsmaatregelen genomen. De tegenstelling met de Tegel voor een repo die objectief en meetbaar rammelt, tegenover de hoge hekken waarachter het CvI-pand in Nijkerk in vermeende schuld moet bestaan, kan nauwelijks groter zijn.
Christenen voor Israel is een hele genuanceerde club die ook geld besteedt aan de Palestijnse bevolking. Ze hebben op een open en eerlijke manier gereageerd op de vileine uitzending van Tim Hofman. Juist een club als Christenen voor Israel kan helpen de nuance te vinden en mensen dichter bij elkaar te brengen. Tim Hofman zorgt alleen maar voor meer haat en onbegrip.
Dankzij Tim Hofman heeft Christenen voor Israel er in ieder geval één donateur bij.
Tegeldevaluatie. Het bestaat echt. Bij verdwijnen van goede journalistiek verdwijnt ook de waarde van de 'prijzen'.