Een motie van wantrouwen tegen alle vrouwen
Chardonnayfeminisme, Stek Oost en Chris Jude
Sinds ik in een visrestaurant aan het einde van het continent ben gaan wonen, probeer ik me zo min mogelijk op te winden over Europese ontwikkelingen die je met al je zintuigen kunt zien, ruiken, proeven en voelen maar waartegen je als individuele burger machteloos staat. Zeker als het gaat om grote bewegingen die al decennia terug onomkeerbaar in gang zijn gezet. Maar wat is het soms toch gekmakend met welk een gretigheid het Avondland van de Verlichting zijn eigen zonsondergang versnelt, en met suïcidale empathie naar de afgrond snelt.
Natuurlijk gaat dit over Stek Oost, de Amsterdamse verkrachtingsgoelag waar jonge studentes letterlijk werden onderworpen aan de seksuele moraal van migranten uit culturen waar vrouwen gebruiksvoorwerpen zijn, en mannen nog speervissen. Dat ging op zodanig absurd-afgrijselijke schaal mis dat zelfs het door woke schimmel gefermenteerde BNNVARA er niet aan ontkwam om er een documentaire aan te wijden.
Semi-Instant Update: het blijkt allemaal NOG erger in Stek Oost & Stopera:
Eigenlijk gaat deze ergernis over het raadsdebat over Stek Oost, woensdagmiddag gehouden in de Stopera te Amsterdam en waarin wethouder Rutger Groot Wassink een motie van wantrouwen over de groepsverkrachtingen als een geuzentitel op zijn bestuurlijke cv wilde spelden. Letterlijk vroeg hij om de indiening van zo’n motie en voegde eraan toe: “…and then I wear it as a badge of honor.” Wat ben je dan een intrinsiek slecht mens zeg.
Groot Wassink, eerder al in opspraak omdat hij de veiligheid en vrijheid van homoseksuelen onderin de diepste lade flikkerde, samen met het rapport dat per ongeluk verhelderde wat iedereen al weet (namelijk dat de meeste homohaat uit islamitische hoek komt), vond wethouder en partijgenoot Zita Pels aan zijn zijde.
Tunnelverlichting en andere schijnveiligheid
Haar verweer in het debat: omdat zij niet kan garanderen dat er niet in een huis ergens een vrouw in elkaar geslagen wordt, bouwt de gemeente liever woongroepen waar ze wél kunnen garanderen dat er vrouwen misbruikt en mishandeld worden. Althans, dat is wat ik opmaak uit de verklaring van deze moedwillig wereldvreemde vrouw. Want in deze linkse verkrachtingskampen kunnen ze camera’s ophangen en beveiligers neerzetten, een beetje zoals ze elders in de stad de struiken snoeien en de tunnelverlichting wat feller zetten tegen ‘alle mannen’.
Maar - u raadt het wel - zowel de beveiligingsschijn als de letterlijke lichtshow falen snoeihard: bij Stek Oost liet de beveiliging het afweten tijdens ‘nieuwe incidenten’ terwijl D66-raadslid Elise Moeskops in dezelfde week geen interview kon geven over de ‘veiligere’ verlichting, omdat de jonge vrouwelijke verslaggeefsters van AT5… werden lastiggevallen in de tunnel! De woordsalade die Moeskops (what’s in a name) daarover op haar Instagram bij elkaar mengt, is fascinerend in al z’n cognitief dissonante stupiditeit:
Het is onderhand algemeen bekend dat de Amsterdamse gemeenteraad een open gesticht is. Logisch dus dat de GroenLinks-wethouders Stek Oost gewoon intact willen laten en gewoon doorgaat het ophokken van nog meer argeloze jonge mensen in wooncomplexen vol migranten die zich geen reet aantrekken van culturele of seksuele omgangsnormen. Om vervolgens alle verontwaardiging daarop ten onrechte af te doen als “racisme”, zoals Marieke Hoogwout hier scherp opmerkt:
Dit allemaal terwijl ze met z’n allen in die Stopera de lach terug zaten te eisen over het woord “piemel”. Dit omdat de grootste gekken in de raad de kwestie van alle context en motieven proberen te ontdoen door de oorzaak van alle onveiligheid van vrouwen neer te leggen bij alle “mensen van piemel”. Clipje uit het koekoeksnest, met een twijfelachtige hoofdrol voor raadslid Carlalala Kabamba maar vooral afgrijselijke gastrollen voor de lachers om haar heen (waaronder Femke Halsema).
Nochtans is Stek Oost ook maar een anekdote in een lange lijst voorbeelden van bestuurlijke waanzin en linkse migratie-dogmatiek. En overal faalt het gezag.
In Lochem, bijvoorbeeld, krijgen omwonenden van een azc allemaal duizend piek van de gemeente om beter hang- en sluitwerk en Ring-deurbellen te kopen om zich te ‘weren’ tegen de nieuwe buren. Een meer letterlijke bekentenis van stijgende misdaad, onveiligheid en algehele sfeerverzieking door de toename van het aantal migranten krijg je niet. Een scherper bewijs van plompverloren bestuurlijke machteloosheid ook niet. En nog altijd geldt: waag het niet er wat van te zeggen.
Dat ondervond ook een jonge vrouw in Vlaanderen. Ik kon zo snel niet herleiden wie zij is of wat haar achtergrond is en de video hieronder is niet recent, maar dat doet niets aan de inhoud en de politieke mechanieken af. Die zijn al heel lang tijdloos.
Update 20 feb: het betreft Vlaams parlementslid Francesca Van Belleghem (X), en haar toespraak is van 12 februari jongstleden.
Met felheid, verontwaardiging en machteloosheid deelt ze haar ervaringen met migranten en somt ze Nederlandse cijfers op over de verhoudingen tussen Syriërs, Afghanen, Somaliërs en autochtonen in de statistieken over seksueel geweld. En dan moet je ook in Nederland nog héél goed zoeken naar die cijfers, want dergelijke statistieken worden liefst weggemoffeld onder ingewikkeld jargon of door het op gezette momenten aanpassen van definities over herkomst, afkomst en Nederlands staatsburgerschap.
Maar de werkelijke ergernis in deze video gaat richting de vrouw - alweer een vrouw - links in beeld, die met een schampere lachje de ervaringen van de jongedame defameert. Het is CD&V-politica Phaedra van Keymolen, die ten tijde van deze opname vermoedelijk in haar toenmalige rol als privésecretaris van Staatssecretaris voor Asiel en Migratie Nicole De Moor zat. (Thans is ze burgemeester in Haaltert voor het Vlaamse equivalent van het CDA).
Op laatdunkende wijze liet Van Keymolen haar seksegenote in de steek. Gedachten dwalen daarbij af naar de reeds in 2012 in Brussel gemaakte, 17 minuten durende minidocu “Femme de la Rue”, waarin studente Sophie Peeters in zomerjurk door Molenbeek of een andere etterende plek in Brussel flaneert terwijl ze heimelijk filmt hoe ze wordt lastiggevallen, uitgescholden en bespuugd door “jongeren”.
De video leidde ertoe dat de filmster zelf tot het probleem werd gemaakt, en werd verketterd als een raciste. Ik meen dat de volledige docu om die reden offline is gehaald. Er was overigens ook daadkrachtig optreden hoor: als je nu een vrouw lastigvalt op straat in Brussel, riskeer je een boete van maar liefst 250 euro. Dat zal ze leren.
Chardonnayfeminisme en Chris Jude
Nu al kan ik de Stella Bergsma’s van schijnfeministisch links hun Chardonnaytweets al horen tikken waarin zij, terwijl de ijsblokjes aanvriezen in hun glas, schamperen dat ik wel de láátste ben die iets over de veiligheid van vrouwen mag zeggen, want zelf één van die “alle mannen” en bovendien voormalig scribent voor het vermeende platform voor virtuele verkrachters, GeenStijl.
Maar laten we wel wezen: niemand is zo goed in het in de steek laten van vrouwen als vrouwen zelf - vraag maar aan de clitknippers in de Afrikaanse steppedorpen en Arabische woestijngehuchten waar de mannen geboren en getogen zijn die in Stek Oost hun lul verwarren met een hogere maatschappelijke positie, en een vrouw beschouwen als wegwerpproduct voor eenmalig gebruik.
Via Stella, die veilige prozaboekjes verkoopt vanuit de literaire ramsjbak van het kaliber ‘Kutje tieten kutjekutje, dat mag ik zeggen en geen man kan me tegenhouden’ moet ik denken aan een stuk van Jini Jane over de rechtszaak tegen “Chris Jude”, de moordenaar van Lisa Zonderachternaam uit Abcoude die helaas niet door betere verlichting gered kon worden, maar met haar onfortuinlijke dood wel het hoofdstedelijke budget voor straatlantaarns en snoeischaren postuum sterk omhoog heeft gekregen.
Jini Jane verkoopt namelijk haar lichaam voor een beetje KIRAC-kunst en (hopelijk voor haar) een boel geld op OnlyFans, en is daarmee feitelijk feministischer en meer vrijgevochten dan de perkamenten prozaschrijfster die in haar hobby gedekt wordt door de inkomsten van haar echtgenoot. Deze Jini van Rooijen bezocht en beschreef een rechtszitting over de van moord, verkrachting en poging tot verkrachting verdachte Nigeriaan, van wie we pas na de verkiezingen en de formatie vernamen wie hij werkelijk is. Of zou kunnen zijn.
Inmiddels heeft hij wel de moord op Lisa bekend maar het blijft een vreemdeling zeker, die verdwaald is zeker (en heel toevallig nét jong genoeg geschat wordt om onder het Jeugdrecht voor jongvolwassenen berecht te worden). Hij heet geen Chris Jude, hij kwam niet zomaar in Nederland terecht, hij heeft familie in Duitsland (en een zus die naar hem zocht) en Jini Jane ploos zelfs nog wat meer over zijn achtergrond uit.
De machinale achteloosheid van het rechtssysteem
Wat me in Jini’s stuk over de zitting het meeste bijbleef, is de aanmatigende houding die ook in deze zaak over de rechterlijke macht lijkt te hangen, die in de aanblik van een Afrikaan die niets in Nederland te zoeken heeft maar wel een argeloos meisje van 17 uit Abcoude van haar fiets trok en afslachtte een matter-of-factness etaleert, die de moed en vertrouwen in het schild der rechtsstaat je terstond in de schoenen doet zakken.
Er zit een machinale achteloosheid in het rechtssysteem dat deze zaak behandelt. Een bijna suïcidale systematiek. Ach, een moord en wat verkrachtingen, of pogingen daartoe. Waar gehakt wordt vallen spaanders, nietwaar. Gelukkig hebben we genoeg bewijs en een bekentenis, stuur zo’n man maar naar een langdurig behandeltraject en prop hem vol met pillen (doen ze al) tegen die (verzonnen?) stemmen in zijn hoofd, en dan loopt het wel los. De belastingbetaler dekt het verder wel af.
Hierbij dwalen de gedachten wederom af, ditmaal naar de groepsverkrachting - ook door migranten - van een dakloze vrouw in Helmond, waarbij ze een luizige schadevergoeding kreeg toegekend terwijl ze van drie vrouwelijke rechters moest aanhoren dat de daders er nog net niet met een waarschuwing vanaf kwamen. “Alle mannen”, zegt u? Het zijn vrouwen die dit vonnis velden, zoals het ook een vrouw als Zita Pels is die Stek Oost als experiment ziet voor locaties op meerdere plekken in de stad, en daarmee argeloze, naïeve, jonge en onbevangen studentes uitlevert aan de grillen van culturen en gedachtengoed van migranten die onze waarden niet kennen, niet delen en niet respecteren.
‘Wij eisen de nacht op’, piepen de progressieven Tantes Pollewop vervolgens, na alweer een aanval op de vrijheid van vrouwen. ‘Alle mannen’, hashtaggen de hoog te paard geklommen Amazones van de Arbitraire Afwegingen bitter. ‘Meer snoeien en beter licht’, schmieren de vrouwelijke burgemeesters van stad en land. ‘Deze arme mensen hebben trauma’s en verdienen onze hulp’, vonnissen vrouwelijke D66-rechters die de samenleving zouden moeten beschermen tegen het vogelvrij verklaren van vrouwen, tegen het kapen van de straten door het schuim uit wezensvreemde landen en tegen de erosie van onze vrijheid door het laten verleppen van serieus en zichzelf dragend cultureel gezag.
Gezag? Mijn grote blanke behind. Zie één agent een ongelukkige afwerende beweging maken naar een strontvervelende stadspinguïn in Utrecht en je proeft ook hoe bij de politie de handhaving allang is ondermijnd. Het kalf ligt morsdood onderin de put en nog altijd galmen uit die put de donderpreken van de progressieve verhevenheid van links Nederland, uit hese kelen die alle schuld en de zonde neerleggen bij de burger die er mee opgezadeld wordt. ‘Hier, duizend piek, koop een camera en hou je kop, smerige patriarchale populist’.
Niemand, echt helemaal niemand, heeft hier ooit om gevraagd. Maar wie dempt deze put?
De Denen. Die dempten de put. En niet zomaar Denen, maar linkse Deense sociaaldemocraten. In het land van LEGO weten ze hoe je een samenleving bouwt en in stand houdt. Een vreemdeling die bij het slagen voor zijn inburgeringstoets tijdens de naturalisatie-ceremonie te elfder ure weigert de burgemeester een hand te geven, kan alsnog fluiten naar zijn of haar verblijfsvergunning. Onverbiddelijk eerlijk: zó breng je eigenwaarde over: door te beginnen bij de allerkleinste eis.
Want wie een uitgestoken hand weigert, laat onmiddellijk blijken je hele cultuur niet te respecteren. En daarmee dus ook niet je sociale fundamenten, maatschappelijke grondslagen, democratische orde of rechtsstatelijke normen. Dat kost je uiteindelijk al je bezittingen, je vrouwen, je homo’s, je Joden, je vrijheid, je eigenwaarde en - dus - je hele land en samenleving.
Rutger Groot Wassink zal het allemaal ongetwijfeld als een “badge of honor” dragen.
Nazorg: voormalig Deens minister for Immigratie en Integratie Kaare Dybvad Bek legt bij UnHerd in twintig minuten glashelder uit hoe het Deense migratiebeleid geleid heeft tot de laagste asielaanvragen in veertig jaar terwijl rechtspopulisme geen voet aan de grond kreeg, de bevolking vertrouwen behield in de verzorgingsstaat en dat het juist vanuit een sociaal-democratisch perspectief belangrijk is om je eigen waarden voorop te stellen.
Wat een geweldig en goed geschreven stuk!
''It was always the women, and above all the young ones, who were the most bigoted adherents of the Party, the swallowers of slogans, the amateur spies and nosers−out of unorthodoxy'' (1984, George Orwell). Hoog scoren op de empathische schaal en je bent een prima 'useful idiot'. Het is een tweetrapsraket. Via de baarmoeder en via het vrouwenbrein verwezelijken mannen met slechte inborst hun plannen.