Is de handhaving van een honende hoofddoekhooligan “racisme”?
Je wordt geacht het te denken….
Achttien seconden duurt het clipje waar Nederland het afgelopen etmaal verhit over raakte. Waar enerzijds opgeroepen wordt terughoudend te zijn met oordelen over oorzaak & gevolg, zijn aantijgingen van racisme en politiegeweld luidkeels hoorbaar. De suggestie die dominant is in de meeste media en zelfs in de respons van de politie zelf, is dat vervelende vrouwen in islamitisch uniform meer recht hebben om ongeregeldheden te veroorzaken, dan dat agenten hebben om hen in toom te houden.
De beelden: Een in stemmingsloos zwart geklede moslima roept ‘laat haar met rust’ naar een agent die een nagenoeg identiek geklede profeetpinguïn aanhoudt onder het bollendak bij Hoog Catharijne in Utrecht. Hij heeft zijn wapenstok al paraat, dus er kan een voorafgaande aanleiding geweest zijn om die alvast ter hand te nemen. Als ze achter het duo aanloopt terwijl de agent haar zuster wegvoert, lijkt ze iets te zeggen dat de agent ertoe beweegt om te keren en een trappende beweging in haar richting te maken.
Zijn voet blijft steken in het hengel van de tas die ze draagt, spullen vliegen er uit en de situatie escaleert omdat de aangehouden vrouw vervolgens met een plastic tasje een slaande beweging maakt richting de agent, die haar terstond van repliek dient met zijn wapenstok. Op zijn uniform staat te lezen dat hij een hondengeleider is. Nog een reden om te denken dat er meer aan de hand is dan enkel een straatagent die een opstootje tegenkomt.
In de laatste seconden is vervolgens te zien dat er al meerdere agenten te plaatse zijn, die hun mountainbikes op de standaard zetten om zich met de situatie te bemoeien.
Daar stopt de video. We kennen geen exacte aanleiding - nieuwsberichten spreken van een overlast-situatie met een twintigtal mensen en we zien niet hoe het precies afloopt, maar van DENK-Kamerlid El Abassi tot Rachid Abu Khuzayman, een Marokkaanse Hamasverheerlijker uit Utrecht (en door de NCTV als jihadist gemarkeerd) is het gegil en gestook over racisme niet van de lucht.
In een wat langere versie van de gebeurtenis (41 seconden), gefilmd uit een ander hoek door iemand die in de eerste seconden de agent al als een “kankerracist” bestempelt, is te zien hoe de aangehouden vrouw zich blijft verzetten terwijl agenten omstanders waarschuwen op afstand te blijven.
De vrouwen hebben aangekondigd aangifte te doen.
Hun advocaat is Anis Bemoeial Boumanjal, die ooit enige naam maakte met het verdedigen van de Arabisch Europese Liga nadat die een cartoon van de Holocaust-ontkenning hadden geplaatst (vrijspraak in 2010). Ook verdedigde hij (bestuursleden van) de Al Fitrah-moskee, een Utrechts haatpaleis dat werd verdacht van witwaspraktijken, terreurfinanciering en liegen onder ede in een parlementaire enquête over ongewenste beïnvloeding. Een strafpleiter met een sharia-randje, zullen we maar zeggen.
Boumanjal beweert bij de NOS dat de vrouwen verwondingen hebben opgelopen, maar dat medische behandeling “zal moeten uitwijzen” wat er dan precies schort. Vooralsnog mag je dat dus scharen onder ‘aandikken zonder argumenten’, net als de bewering dat de agent in kwestie “meerdere racistische uitlatingen” zou hebben gedaan. Het slachtofferschap walmt je weer eens tegemoet.
Erger nog dan de ophef over een contextloos clipje is dat Nieuwsuur onmiddellijk een item produceerde waarin de advocaat direct aan het begin van de reportage en op basis van enkel de schoppende beweging (dus niet eens de volledige 18 of 41 seconden) een warrig betoog houdt waarbij hij vervolgens zelf de voice-over comments mag leveren bij wat we zogenaamd te zien krijgen, of wat we geacht worden te zien. Er zit niemand tegenover Boumanjal, die dus Nieuwsuur als platform cadeau kreeg om zijn eerste pleidooi jegens de politie onweersproken te maken. De enige die in het item op de video reageert, is niet de politie maar een politiewetenschapper, hetgeen de suggestie alleen maar versterkt dat de politie hier de terechte beklaagde is en die arme Arabische Annies van geluk mogen spreken dat ze levend weggekomen zijn bij een soort ICE-confrontatie.
En wat doet de Utrechtse politie vervolgens? De agent in kwestie ‘beoordelen en toetsen’. Dat is natuurlijk standaard protocol en een beetje prudentie is heus heel prettig in een rechtsstaat waar de politie het geweldsmonopolie heeft, maar het stuurt tegelijkertijd allemaal zo vreselijk weg bij een realiteit op straat: overlast, agressie en een vaak bijna honende respons op het handhavend gezag door groepen allochtone en islamitische jongeren. De politie wordt niet serieus genomen en uitgelachen, daders en verdachten weten dat ze binnen een paar uur weer op straat staan, en als het er op aankomt (neem de nieuwjaarsnachten, de Pallie-demo’s of iedere wedstrijd van het Marokkaanse elftal) weet het tuig dat de straat eigenlijk al lang van hen is.
De politie “realiseert zich dat de beelden heftig zijn”, maar zijn ze dat wel? Agent maakt afwerende beweging, in een situatie waarin een stadspinguïn hem lijkt te beschimpen, in de context van een grotere groep vermeende onruststokers. Als dat al ‘heftig’ is, mogen degenen die dat zo ervaren de borst natmaken voor wat de toekomst nog zal brengen
En ook: je zult toch agent zijn in zo’n stad, wijk of omgeving en bij iedere poging om je taak te doen achteraf moeten vrezen dat je baas quotes levert waar Nieuwsuur aanklacht-televisie over maakt en kranten onderstaande koppen bij kunnen schrijven:
De voornoemde jihadist Abu Khuzaymah groef een video op uit december vorig jaar, waarin dezelfde agent een handhavende actie uitvoert tegen - wederom - Arabisch/islamitisch klinkende jongemannen. Hij kijkt getergd en alert maar alleen al de sarrende en schuldverwijtende manier waar Rachid zijn begeleidende tekstje schrijft, kan zelfs een nuchter mens geestelijk naar de wapenstok doen grijpen. Altijd weer dat eeuwige Calimero-gedrag, steeds opnieuw de bekende verwijten en aantijgingen tegen de politie en vooral de diep ingebakken, permanent verontwaardigde onschuld die allochtonen van dit slag (ja, hier mag je generaliseren) etaleren, is bijzonder ergerlijk. Je snapt - als keurige braafburger - wel dat zo’n agent echt niet meer plezier in z’n werk krijgt als ie dag in dag uit met dit soort schamperende, onverschillige en niet zelden agressieve straatschofterij te maken krijgt.
(Bekijk ook vooral ook de rest van de tijdlijn van Abu Huilie-Huilie voor een beetje context bij zijn dogmatische karakter.)
Dienen agenten zich binnen de kaders van hun geweldsinstructies te gedragen? Natuurlijk. Maar als oud-inwoner van ongeveer alle kutwijken krachtwijken in Utrecht plus een paar jaar in Amsterdam West, kun je niets anders dan bewondering hebben voor de terughoudendheid die de politie in bijna alle gevallen weet te betrachten. Sterker nog, je zou willen dat ze soms juist wat meer ruimte kregen om de intrinsieke publieke onwil van dit soort cultureel islamitisch publiek om zich een beetje te gedragen, wat steviger te handhaven.
Nederland is in bredere zin een wat aangenamer land geworden, zo observeerde ik in de afgelopen week als tegenwoordig incidenteel bezoeker van dit land. De stress en het meeste chagrijn van de post-corona-jaren is er wel af, vriendelijkheid en beschaafde omgangsvormen zijn merkbaar teruggekeerd, zo constateer ik als iemand die zijn ‘metingen’ met tussenpozen doet. Maar de minderheid die de sfeer ook al voor corona chronisch wist te verzieken, is nog steeds de minderheid die niet alleen ergernis opwekt met hun eigen gedrag maar ook wrevel wekt vanwege de omgang van het bevoegd gezag met hun permanente onwil om zich aan te passen aan de beschavingsnormen van een land dat zo vreselijk meetbaar níet profiteert van “diversiteit”.
Maar Nederland is ook een land te bescheten blijft om een agent die - om wat voor reden dan ook - een keertje soort van uit zijn slof lijkt te schieten, het mandaat te blijven geven om de maatschappij open, vrij en toegankelijk te houden voor iedereen van goede wil. Door degenen van slechte wil, intenties en uitingen af en toe gewoon eens een corrigerende tik te geven. Handhaving is niet automatisch politiegeweld, laat staan “racisme”. Die achttien seconden en de reacties daarop vertellen in die zin meer over heel Nederland dan over dat verwaarloosbare incidentje van een agent en zijn wapenstok onder het Bollendak in Utrecht.
Geweldig Bart, ik zat er, eerlijk gezegd, al op te wachten! Kudo’s voor jou! 👍👍👍👍👍
Je moet als agent in Nederland engelengeduld en een dikke huis hebben als je deze type’s tegenkomt. En van de leiding van het korps hoef je helemaal niks te verwachten behalve een kopje thee. Profeetpinguïn is trouwens een gouden vondst.