Die absolute veerkracht is juist de grootste steen des aanstoots voor booslims en hun zuurlinkse strijdmakkers. Wie zelf niets kan, geeft de ander altijd de schuld van zijn eigen falen en misgunt de ander zijn succes, zijn bereikte resulaten, zelfs zijn huiselijk geluk of de tijd met de zijn familie.
Dit is waarom ik zo van jouw stukken hou! Want er zijn altijd 2 kanten aan een medaille, plus randjes. Dat besef is weer subliem in woorden gegoten, ter leringhe ende vermaeck.
Dat schilderij en die trouwfoto... het deed mij aan het huwelijk van mijn ouders denken, na de 2e WW oorlog.
Mijn vader kwam uit militaire dienst terug in NL waar toen nog aan alles gebrek was. Hij en mijn moeder besloten toch te trouwen (mijn moeder in een zelfgemaakte trouwjurk van parachutestof, buitgemaakt in de polder) en er samen het beste van proberen te maken. Ze moesten gaan inwonen, op 1 kamer. Toen het 1e kind op komst was, maakte mijn moeder babymeubeltjes van groentekistjes, die ze met behang beplakte. Want er was vrijwel niets.
Toch hadden deze mensen de veerkracht, het mouwen opstropen, de wilskracht en hoop om iets van hun leven te gaan maken.
Jack Kean is de man waarop ik mij met name richt als ik op zoek ben naar redelijk objectieve duiding. Ik hoop dat Israel een einde maakt aan dit verderfelijke regiem en dat de prachtige Perzen weer in vrede kunnen leven
Ik (h)erken het, bijna obligate, sentiment. Maar wat is het alternatief? Dat weet je zelf ook wel. En je zwartgallige toekomstvisie over Israël, dat (h)erken ik ook. Maar 1 ding weet ik zeker: het huidige Europa is dan allang (als eerste) verdwenen.
Dankjewel, Bart. Dit stuk is me uit het hart gegrepen.
Ik heb zelf in 'een oorlog' gezeten - en ik ergerde me aan de glorificering, de verheerlijking, commercialisering, dweperij of marketing (het precieze woord kan ik niet vinden) van oorlog. Er werden zelfs hippe popliedjes en gevoelige balades over de oorlog en de strijd uitgebracht die luidkeels werden meegezongen. Stoere videoclips op televisie. Veteranen die als popsterren werden onthaald.
Maar oorlog zonder al die pracht en praal die het moeten verbloemen is gewoon smerig, lelijk, tragisch en brengt alleen maar ellende met zich mee - voor de mensen die hem uit mogen vechten.
Maar nodig is die commercialisering wel. Om mensen te mobiliseren. Om nationalisme/een nationaal gevoel te kweken. Want zonder dat ga je geen oorlog winnen.
En helaas is het kwaad (Iran) hier een tumor die je niet uit kunt roeien met een kuurtje (lees: de-escaleren). Nee, die moet je gewoon met alle middelen te lijf gaan tot-ie murv geslagen is. Dus blijkbaar is het nodig. (En oorlog gaat blijkbaar ook mee met zijn tijd. Zelf ben ik er inmiddels voorstander van om het met drones en computers uit te vechten op een leeg stuk woestijn - er hoeft immers geen mens meer aan te pas te komen, toch?)
Ik kan me niet zo goed verwoorden - daarom ben ik zo blij met jouw stukken. Daarom nogmaals ontzettend bedankt, Bart!
Wow wat een goed stuk. Deze dagen voel ik zowat dezelfde weerstand bij mijn algoritme en oorlogsretoriek die over de kijker wordt heen gestort. Jouw mitsen en maren kan ik volledig onderschrijven. Thanks.
Die absolute veerkracht is juist de grootste steen des aanstoots voor booslims en hun zuurlinkse strijdmakkers. Wie zelf niets kan, geeft de ander altijd de schuld van zijn eigen falen en misgunt de ander zijn succes, zijn bereikte resulaten, zelfs zijn huiselijk geluk of de tijd met de zijn familie.
Dank voor je overwegingen en afwegingen.
Dit is waarom ik zo van jouw stukken hou! Want er zijn altijd 2 kanten aan een medaille, plus randjes. Dat besef is weer subliem in woorden gegoten, ter leringhe ende vermaeck.
Dat schilderij en die trouwfoto... het deed mij aan het huwelijk van mijn ouders denken, na de 2e WW oorlog.
Mijn vader kwam uit militaire dienst terug in NL waar toen nog aan alles gebrek was. Hij en mijn moeder besloten toch te trouwen (mijn moeder in een zelfgemaakte trouwjurk van parachutestof, buitgemaakt in de polder) en er samen het beste van proberen te maken. Ze moesten gaan inwonen, op 1 kamer. Toen het 1e kind op komst was, maakte mijn moeder babymeubeltjes van groentekistjes, die ze met behang beplakte. Want er was vrijwel niets.
Toch hadden deze mensen de veerkracht, het mouwen opstropen, de wilskracht en hoop om iets van hun leven te gaan maken.
Op die schouders staan wij.
Trouwjurken van parachute-stof. Altijd zo’n schitterend beeld gevonden.
Jack Kean is de man waarop ik mij met name richt als ik op zoek ben naar redelijk objectieve duiding. Ik hoop dat Israel een einde maakt aan dit verderfelijke regiem en dat de prachtige Perzen weer in vrede kunnen leven
Ik (h)erken het, bijna obligate, sentiment. Maar wat is het alternatief? Dat weet je zelf ook wel. En je zwartgallige toekomstvisie over Israël, dat (h)erken ik ook. Maar 1 ding weet ik zeker: het huidige Europa is dan allang (als eerste) verdwenen.
Eens met alles.
Dankjewel, Bart. Dit stuk is me uit het hart gegrepen.
Ik heb zelf in 'een oorlog' gezeten - en ik ergerde me aan de glorificering, de verheerlijking, commercialisering, dweperij of marketing (het precieze woord kan ik niet vinden) van oorlog. Er werden zelfs hippe popliedjes en gevoelige balades over de oorlog en de strijd uitgebracht die luidkeels werden meegezongen. Stoere videoclips op televisie. Veteranen die als popsterren werden onthaald.
Maar oorlog zonder al die pracht en praal die het moeten verbloemen is gewoon smerig, lelijk, tragisch en brengt alleen maar ellende met zich mee - voor de mensen die hem uit mogen vechten.
Maar nodig is die commercialisering wel. Om mensen te mobiliseren. Om nationalisme/een nationaal gevoel te kweken. Want zonder dat ga je geen oorlog winnen.
En helaas is het kwaad (Iran) hier een tumor die je niet uit kunt roeien met een kuurtje (lees: de-escaleren). Nee, die moet je gewoon met alle middelen te lijf gaan tot-ie murv geslagen is. Dus blijkbaar is het nodig. (En oorlog gaat blijkbaar ook mee met zijn tijd. Zelf ben ik er inmiddels voorstander van om het met drones en computers uit te vechten op een leeg stuk woestijn - er hoeft immers geen mens meer aan te pas te komen, toch?)
Ik kan me niet zo goed verwoorden - daarom ben ik zo blij met jouw stukken. Daarom nogmaals ontzettend bedankt, Bart!
Bravo Zulu weer Bart.
Wow wat een goed stuk. Deze dagen voel ik zowat dezelfde weerstand bij mijn algoritme en oorlogsretoriek die over de kijker wordt heen gestort. Jouw mitsen en maren kan ik volledig onderschrijven. Thanks.
Uitstekend stuk weer Bart.