Het afgelopen jaar is voorbij gevlogen, al zal dat zeker niet zo voelen voor wie 365 dagen na 7 oktober nog in een donkere tunnel van Hamas zit, voor de overlevenden van het Nova Festival, voor de familie, vrienden en nabestaanden van alle slachtoffers van de grootste terreurdaad tegen Joden sinds de Holocaust.
Het afgelopen jaar is eigenlijk een dag die niet voorbij gaat. Een pagina die niet omslaat in een boek dat nooit uit is. 7 oktober is als een lichtkogel die niet uitdooft boven een slagveld, en daar de posities van iedereen permanent uitlicht. Posities die te vuur en te zwaard verdedigd worden in columns en toespraken, op stickers en in tweets, op televisie en in stationshallen. Onophoudelijk en niet aflatend, zonder uitzicht op een retorisch staakt-het-vuren.
In het afgelopen jaar heb ik zo veel geschreven, gezegd en getwitterd over deze langste dag dat het me tegen begint te staan. Niet omdat het onderwerp nu wel behandeld is - verre van dat, helaas. Maar omdat u en ikzelf onde…
