‘Hoe je moet empathiën zou ik niet weten’ - Theodor Holman
'Wie heeft de empathie en de vergeving in de uitverkoop gedaan?'
Er wordt altijd op aangedrongen dat je “empathie” moet hebben - inlevingsvermogen. Want weet jij hoe de ander zich voelt, dan begrijp je hem beter, dan snap je zijn beslissingen en misschien ook zijn mogelijke agressie. En als je helemaal in de ander bent gekropen en precies kan denken zoals hij denkt, dan kan je de ander… vergeven.
Vergeven is… ja, wat is dat eigenlijk? Als iemand iets heeft gedaan en je vergeeft hem, vind je het dan niet meer erg? Hoe werkt dat? Ik zou het niet weten. Nergens zie ik ook staan hoe dat moet, behalve door middel van “empathie”. Maar hoe je moet empathiën zou ik ook al niet weten.
Kijk, daar heb je een paar jongens die willen rellen en ze zijn van… even kijken…Marokkaanse afkomst. Ik ga me even in ze inleven.
Zijn ze arm? Misschien wel, maar hoe komen ze dan aan die fatbikes en die grote messen, die mobiele telefoontjes en al dat vuurwerk, die tasjes en die dure kleertjes… Ik kan me niet goed inleven in hun armoede.
Hebben ze een gebrek aan opleiding? Misschien. Wat kunnen ze dan niet met een gebrek aan opleiding? Ze kunnen in ieder geval goed cobra’s mikken, goed appen, goed filmpjes maken, goed vechten. Maar hoe ik het ook wend of keer: empathie is onmogelijk, het lukt me niet, en het schenken van vergeving dus ook niet.
Ik weet niet welke dronken kapelaan of doorgesnoven paus het begrip “vergeving” heeft verzonnen, maar al heel vroeg werd mij het Onze Vader geleerd met daarin de zinsnede: “En vergeef ons onze schulden, zoals ook wij aan anderen hun schuld vergeven…” Ik had moeite met die “anderen” die ik moest vergeven. Ik was dus als kind al haatdragend.
Maar misschien wil ik wel vergeven, zoals ik ook wel empathie wil opbrengen. Ik ben uiteindelijk toch goed opgevoed. De vraag is echter: empathie tot waar?
