Alle witte mannen naar voren!
Pride lijdt aan suïcidale emancipatie
“Wel fijn dat je als witte cishetero man zo begaan bent met pride hoor”, riposteerde Jan-Bert Vroege nadat ik in een flauwe woordspeling zuchtte over het aantal antisemietjes dat zo gulzig de activistische aandacht opeiste tijdens de drijvende potenparade. Ongetwijfeld bedoelde de D66’er het plagerig was ik zelf degene die zich teveel tot ergernis liet verleiden in mijn respons. ‘Dat je me "witte cishetero" noemt, heeft de liefde helaas wel danig bekoeld’, hapte ik. Wat deze witte man betreft, lijdt Pride aan suïcidale emancipatie.
We hoorden Sophie Straat roepen dat ‘alle witte mannen naar achteren’ moeten om plaats te maken in de mosh pit voor alle kleuren, genders en zelfidentificaties die niet ‘wit’ of ‘man’ waren. Vervolgens moesten we wekenlang aanhoren hoe kwetsbaar en breekbaar deze ‘witte mannen’ schijnbaar zijn, wanneer die zich ergeren aan zo’n oproep of zich afvragen of Straat wellicht aanzet tot discriminatie, op basis van de Artikel 1-normen waar haar slag mensen altijd zo driftig mee in je gezicht wappert.
Die beweringen over fragiliteit worden opvallend vaak door blanke mannen gedaan, want niets zegt “Ich bin ein Feminist” als roomblanke bakfietsmannen in binnenstedelijke lawaaibloesjes die hun eigen mannelijkheid op deze manier publiekelijk afzweren door hun geslachtsgenoten van kwetsbaarheid te betichten. Publiekelijk is hier het kernwoord, want leer mijn vrouw dit soort “progressieve mannetjes” kennen zodra er geen spotlight op hun goede zeden gericht staat.
Inclusie is een dogma en geen punk
Sophie Straat hoeft gelukkig niet voor het hekje te komen. Het OM zag geen discriminatie maar inclusie, en dus geen reden tot vervolging. Gelukkig maar, het is zonde van tijd, geld en toch al drukbezette rechtsmiddelen. We hebben bovendien allemaal al lang gezien, gehoord en ervaren wie je wél mag discrimineren, en wie niet.
De ‘witte man’ is een veilig doelwit, en de ‘witte mannen’ bij optredens van Straat zullen vermoedelijk gewillig doen wat hen verteld wordt. Het is geen punk, het is dogma. Een belijdenis van diversiteit door een groep die toch niet aanwezig is, buiten te sluiten (en dat als emancipatie te verkopen).
Een sarcastisch, reactief of misschien wel artistiek spandoek in Gent waarop stond dat ‘alle bruine mannen naar achteren’ moeten, werd wél direct (en ook dat is dogma) als racisme gezien en geduid. Het spandoek in Gent was - in de context - desondanks wel grappiger dan de oproep van Straat, en meer tegendraads bovendien.
Het is jammer hoe serieus het punkzangeresje genomen werd door mensen die niet eens aanwezig waren bij haar optreden. Je kunt zo’n video beter als ironische joker uitspelen tegen de dubbele maat van de diversiteitspolitie, zoals dat spandoek in Gent deed. Misschien werd het wel opgehangen door ‘echte’ racisten, maar dat doet geen afbreuk aan de ironie van de respons. Een ironie, en een rebellie, die aan de emancipatiebeweging niet langer besteed is.
Een deel van dit artikel is alleen voor betalende abonnees. Lid worden kost slechts een dubbeltje per dag met deze kortingsknop:
Dat brengt ons op de Pride, in Amsterdam en in Berlijn.
Vieze hetero’s en mannen in ass chaps
Ooit ging ik er graag heen, tot en met afzakken in de Reguliers omdat de meeste homo’s ook gewoon bier drinken. Het zijn net mensen. Toen heette ik nog gewoon een ‘vieze hetero’ te zijn (dat zeggen die nichten tijdens zo’n nacht, en daar bedoelen ze dan helemaal niks mee). De laatste jaren word ik - en u ook, althans de heteroseksuele blanken onder u - echter tot ‘witte cishetero’ gemaakt.
Dat is ingewikkeld inclusiviteitsjargon voor ‘normaal’, en wordt wél met een oneerbiedig ondertoontje opgediend. Het krijgt ook geen plekje op de Pride-vlag.
Nou hoef ik echt geen plekje op de vlag (of hand in hand met een drag queen bij het Homomonument te staan) om voor gelijke homorechten te zijn - dat ben ik altijd geweest. Voor het homohuwelijk en ook (zelfs?) voor het recht op adoptie door getrouwde stellen van hetzelfde geslacht. Ik vind homohaat, net als afwijzing op basis van huidskleur, een domme reflex. Ik denk juist dat een liberale samenleving, die ik ambieer boven alle andere opties, benijdenswaardig veel vrijheid kent wanneer homo’s en plein public bij daglicht op bootjes kunnen dansen zonder gemolesteerd te worden.
Deze vrijheid (van anderen) wil ik koesteren (ook voor mezelf). Het geeft me een gevoel van vrede en voldoening dat ik in een tijd en een land kan wonen waar homo’s deze acceptatie genieten, en daarin worden toegejuicht door rosé-drinkende groepjes vriendinnen van middelbare leeftijd met kortpittige kapsels en witte driekwartsbroeken, die een trein uit de provincie genomen hebben om gezellig vanaf de Amsterdamse kades te kijken naar gespierde mannen in ass chaps. Hun eigen kalende doorzonbuikjes thuis op de bank vinden dat best, want die mannen houden toch alleen maar van andere mannen.
Iedereen vrij, iedereen blij.
Maar de liberale Pride is veranderd en lijkt wel een mesjoggene-magneet geworden voor marxisme, activisme, antizionisme en heel veel algoritmisch Current Thing-opportunisme waar ik me niet prettig bij voel. Niet omdat ik ‘naar achteren moet’ als witte man, maar omdat er ideeën worden uitgedragen die niets met vrijheid van doen hebben. Dogma’s, geen Pride.
Relevant fragmentje uit Radio Blauwe Hap, hele aflevering onderstaand:
Kijkend - via sociale media - naar de Canal Pride in Amsterdam, zag ik activisten die een Deutsche Bank-boot bekladden met “bloed”. Een krakerstype in een kilt die een Israëlische vlag van een boot met Joden steelt, en later in een groep de eigenaar bedreigt. Poppen van Trump en (naar ik dacht) Netanyahu (maar dat bleek Poetin te zijn), die elkaar zoenen, doch nergens kritiek op de islam. Wel Hamas-activisten die een boot willen enteren en natuurlijk Palestijnse vlaggen en leuzen op verschillende plekken, boten, en bij de voorzitter van het Homomonument:
Ik geef onmiddellijk toe aan Jan-Bert Vroege, met wie ik ooit een katerwaardige hoeveelheid bier dronk in de Pijp, dat een digitale blik tot verkokering leidt: alleen de excessen komen in beeld via sociale media, niet het hele feest.
Het geheel was ongetwijfeld overwegend blij en uitbundig en zonnig en dronken voor het overgrote deel van de deelnemers en toeschouwers, zelfs voor normale witte cisdingesmannen die ‘s avonds in de Reguliers belandden, en daar ongetwijfeld nog steeds voor ‘vieze hetero’ worden uitgemaakt door plagerige flikkers.
Andersom zou Jan-Bert (onlangs wethouder geworden in Almere, dus eigenlijk ook een doodgewone doorzonhomo) het mij kunnen gunnen te erkennen dat de excessen niet meer in vrolijk hedonisme liggen, maar in dwingend activisme dat soms gepaard gaat met een suïcidaal struisvogelgedrag. Emancipatie, van wie dan ook, voltooi je niet door tegen ‘witte mannen’ of Joden een kruistocht te voeren, by way of a FrieFriePellestaain.
Een suïcidaal emancipatoir Stockholmsyndroom
De opkomst en het omarmen van dogma’s verdringt het liberalisme. HoLeBi werd LHBT, werd LHBTQI en inmiddels is er zelfs een Premium-abonnement: LHBTQIA+.
Lidmaatschap is verplicht voor iedereen die zich tot ‘de community’ wil rekenen, of zich als ‘ally’ bij het bondgenootschap wil voegen van bestuurders, banken en bedrijven die zich graag als tolerant presenteren, en via de lettergemeenschap hun inclusitiveit uitdragen. Zo veel, tot er geen weg meer terug is van deze ‘vooruitgang’.
Maar heeft het communisme ons niet geleerd dat emancipatie (van één groep) ook kan leiden tot achteruitgang (van de hele samenleving)?
