Mark Rutte's strak geregisseerde aftocht
Mild bozige bonuscolumn
Amper had ik onderstaande column ingeleverd voor Revu afgelopen week, of Sigrid Kaag besloot op te stappen. De redactie van het blad vroeg of ik daar misschien een extra column over wilde inleveren, dus schreef ik er twee. Die tweede plofte dit weekend al bij abonnees alhier in de mailbox:
Vervolgens mocht ik kiezen welke van de twee in het blad wordt afgedrukt deze week en welke alleen online verschijnt. Bovenstaande cursiefje staat op papier, onderstaande alleen online en ik was wel blij toe ook, want de alinea in onderstaande Rutte-column die suggereert dat het vooral leed en grote crises waren die hem zo lang in het zadel hielden omdat ze voor hem op politiek opportune momenten kwamen, is misschien wat kort door de bocht.
De retoriek werd geboren uit een mild chagrijn over alle lof die Rutte afdwingt nu hij de “eer” aan zichzelf houdt, en daarmee zelfs zijn eigen aftocht tot in detail regisseert. Wij zijn al dertien jaar decorstukken in zijn polderwinkeltje, vrees ik, en evenals bij…
