Een klap, een herinnering en de wijsheid achteraf

Schoudervulling

Vandaag drie jaar geleden, op een zonnige dinsdagmiddag in Amsterdam, knalde ik met mijn fiets op volle snelheid tegen een afslaande bestelbus en verbrijzelde daarbij mijn linker sleutelbeen. Het was mijn schuld, het kwam door de onoplettendheid van afgeleide gedachten en drie jaar later besef ik dat die abrupte stop een startschot voor grote veranderingen was.

In de nasleep van het ongeluk herinner ik me hoe opdringerig Slachtofferhulp was in het aanbieden van nazorg die ik helemaal niet wilde. Ze bleven maar bellen. Maar ik had buiten die vernielde schouder geen trauma’s, angsten of andere vervelende nasleep van de klap. Toch is ergens in het brein wel een kruisje op de kalender gezet, want ieder jaar in de aanloop naar 7 september borrelen de herinneringen aan die dramatische dinsdagmiddag in 2021 als vanzelf weer omhoog.

Misschien is het niet raar. Als ik slechts een centimeter of tien naar links had gereden of die bus een paar centimeter verder op z’n weg was geweest, was het niet …