Roald Dahl en Ian Fleming of hoe het verleden herschrijven de toekomst vernauwt

Helaas zijn er geen sensitivity readers gekwetst bij het schrijven van dit Nieuwsbriefje. Maar als we geluk hebben, alsnog wanneer ze het lezen

Voornemens om te trachten de aanpassingen aan de bibliografie van Roald Dahl in een diepere verzuchting te vangen dan een draadje tweets met plat beklag over de vernietigende en zelfs terugwerkende kracht waarmee woke woekert tegen vrije creativiteit, groef ik naar herinneringen aan kinderboeken en korte verhalen voor volwassenen die ik vroeger of ooit van hem heb gelezen.

Ook de James Bond-boeken van Ian Fleming mogen niet meer in hun originele vorm ademen onder de benauwende lompen van de sensitivitijdsgeest, omdat het woord ‘neger’ er nog wel eens in voorkwam, of homoseksualiteit niet voldoende gevierd werd door een Britse gentleman spy die zich liever bezondigde aan het inmiddels eveneens onwenselijk verklaarde rokkenjagen, dan aan de obligaat gemaakte erkenning van de herenliefde.

Maar deze discussie gaat helemaal niet over welke door de tijd ingehaalde gedachten, zinnen en creatieve vondsten Dahl, Fleming of andere (overleden) auteurs in hun aan postmoderne sensitiviteit getoetste…