Over antisemitisme (en Thomas Erdbrink)

De heksenjacht die maar niet ophoudt

Antisemitisme is niet alleen een veelkoppig monster, het is ook een golfbeweging in de tijd. Iedere keer als het oplaait, ontstaat de hoop dat het deze keer wordt gezien, besproken, begrepen en beteugeld. Maar dat gebeurt steeds niet, want de schuld kaatst steeds weer terug op het slachtoffer.

Deze gedachte kwam in me op vanwege de uitspraken van Thomas ‘onze man in Teheran’ Erdbrink. Hij beweerde in nieuwe NPO-talkshow Bar Laat op maandagavond 26 augustus dat Israël een en ander toch wel een beetje aan zichzelf te danken heeft. Zijn woorden leiden me terug naar een gesprek dat ik een paar dagen eerder had met een Joodse vriendin.

Daarin bespraken we de lichtzinnigheid waarmee ikzelf jaren terug op Twitter en bij GeenStijl soms de draak stak met de omgang met het heiligste der huisjes: de historie van de Holocaust. In een eerdere nieuwsbrief, getiteld Het Nederlandse Holocaustmuseum, een levende tentoonstelling (11 maart 2024) heb ik al eens uiteengezet waar die behoefte vandaan kwam.

…