Op de tast door dikke verkiezingsmist

We struikelen voorwaarts in misleiding

We zijn inmiddels één - godzijdank mislukte - aanslag op Donald Trump verder in de maalstroom van het nieuws, maar papier is traag dus ik neem u nog even kort mee terug naar vorige week.

Een dikke week terug, het lijkt wellicht alweer een eeuwigheid geleden, hadden we net aanschouwd hoe Labour in het Verenigd Koninkrijk een landslide verkiezingswinst boekte. Die gebeurtenis werd acuut opgevolgd door een toch nog onverwacht verlies van Rassemblement National in Frankrijk, dat in de tweede verkiezingsronde alsnog gestuit werd door een linkse gelegenheidscoalitie (die zodanig ‘gelegenheid’ was, dat hij op moment van schrijven alweer uit elkaar valt over de vraag wie de nieuwe premier van Frankrijk moet worden).

Een opvallende overeenkomst tussen beide landen is niet dat de winnaars gewonnen hebben, maar vooral dat de verliezers verloren hebben. Labour kon louter de zege grijpen omdat de Conservative Party na jaren van wanbeleid, affaires en politieke hypcrisie door het ganse land wordt uit…