Tijd om lid te worden van Ongehoord Nederland [Wel met disclaimer]

Meer dan ooit laat de NPO zich in de kaarten kijken als een gesloten bolwerk van netwerkcorruptie met een enorme navel

Woordje vooraf, want vandaag voel ik enige behoefte om de wekelijkse doorplaatsing van mijn cursiefje voor Nieuwe Revu van een kleine inleiding te voorzien. Ik ben namelijk lid geworden van omroep Ongehoord Nederland en hoewel ik dat weloverwogen gedaan heb, geeft het toch een licht gevoel van schaamte. Het is immers een tamelijk idioot omroepje dat véél te ver aan de andere kant van de boot is gaan hangen om een punt te maken over het pijnlijke gebrek aan pluriformiteit bij de publieke omroep.

Bovendien kijk ik zelden of nooit televisie, dus ook geen ON. Ooit voelde het als een professionele plicht om nieuws en actualiteiten op de treurbuis tot me te nemen, maar al lang geleden heb ik mezelf van dat corvee ontslagen. TV is te veel een eenrichtingsmedium, televisiemakers te vol van zichzelf en de gerechten die ze opdienen allemaal dezelfde lauwe prak met laffe saus, dag in dag uit dezelfde vlakke smaak die nooit eens lekker vult. Het is, zoals de demografie achter de kijkcijfers bewijs…