De meest ondankbare politieke erfenis sinds mensenheugenis
Het kabinet wil wel, maar kan niet
De zon gaat weer schijnen, zei Geert Wilders. Niets nieuws onder de zon, riposteerde Martin Bosma via Prediker, het openingsvers waarmee hij de toon voor de Algemene Politieke Beschouwingen op voorhand al wist te zetten. En Pieter Omtzigt was niet de enige die met een uitgeblust gevoel op de bank zat.
De bedoeling was om 48 uur aan Politiek24 gekluisterd te zitten en dit weekend eens stevig uit te pakken met een doorwrochte analyse van de politieke situatie, de verhoudingen tussen oppositie en coalitie en de kansen van dit kabinet.
Halverwege de eerste ochtend haakte ik al af. Noem het een Haagse burn-out, veroorzaakt door het deprimerende besef dat dit geen kabinet is maar een democratisch dwanghuwelijk waarvan de schoonouders - de oppositie - als eerste hopen op een scheiding. Liefst voordat er kinderen geboren worden en op de boedel zit ook niemand te wachten.
Het lukt me bovendien niet om aangehaakt te raken bij de trein van hoop en optimisme dat dit PVV-kabinet een nieuwe koers kan …
