Zitplasser in Chief Sjoerd Sjoerdsma is echt iets te blij met bloedvergieten

Gruwelen van Bakhmut vallen in het niet bij de morele ravages van het D66-Kamerlid

Het streven naar vrede in Europa lijkt een echo uit het verleden zolang Rusland nog niet van de kaart geveegd is. Het EU-mantra van ‘nooit meer oorlog’ verzuurt in een moeras van menselijke wispelturigheid, winstbelangen en een wat amechtige zoektocht naar identiteit. Niemand verbeeldt die innerlijke onmacht beter dan Sjoerd Sjoerdsma, de vleesgeworden regenworm die zo graag een gebeeldhouwd granieten gezicht zou willen. Maar zolang zijn kinloze gelaat achter een vlassig baardje verborgen gaat, zal er geen vrede zijn en zijn alle onderhandelingen uit den boze.

Bij onderstaand Revu-cursiefje dringt zich dan echter toch de eeuwige, vervelende stem in het achterhoofd van schrijver dezes op: moet ik disclaimeren? Zwart op wit markeren dat de Russen een soevereine natie zijn binnengevallen? Dat hun willekeurig lijkende artillerie-aanvallen cynische oorlogsmisdaden zijn? Dat aan geografische geschillen en politieke geschiedenissen geen rechten ontleend zouden mogen worden voor gruwelijk gewe…