Koranverbrandingen, een holle leegte na de bolle Gogh
Theo dood. Polemiek dood. Islamkritiek terminaal
Met De bolle Gogh valt genoeg te lachen, maar met een holle galm: wat is er zorgwekkend veel sociale verkramping ingetreden sinds de religieuze moord op de onbesuisde filmmaker.
Bij het lezen over de tijden waarin Theo van Gogh leefde, valt niet alleen de smaakvervlakking van de huidige culture sector op, waarin alles eendimensionaal, gelijkgestemd en prikkelarm bereid wordt. Te veel mensen hebben te veel te verliezen. Geld. Gezicht. Hun vrome gelijk. De status quo.
Droef stemt het nieuwe boek nog meer, omdat Van Gogh reeds in de jaren tachtig te maken kreeg met ‘kritiek’ en bedreigingen naar aanleiding van zijn islamretoriek.
Sindsdien is niet enkel door zijn dood maar ook na ontelbare andere moorden en aanslagen uit naam van de islam een permanente grondtoon gelegd voor terreurdreiging tegen instituten en individuen. Steeds meer mensen zijn stiller en stiller geworden. Sommigen erkennen hun zelfcensuur openlijk, anderen projecteren hun angst op wie nog wél z’n mond waagt te openen teg…
