Frankrijk, Keti Koti en de vernederende ketenen van het gekunstelde knielen

Het gaat om het nu, niet om het toen

Voor GeenStijl hielden Mosterd en ik het hele weekend tot laat in de avonden de rellen in Frankrijk bij, waar geborneerde banlieue-bewoners zich na de onfortuinlijke dood van een jonge draaideurcrimineel verlaagden tot geweld, plunderingen, vernielingen, brandstichtingen in scholen en bibliotheken en zelfs een aanslag pleegden op een burgemeesterswoning. Wat altijd een beetje stoïcijns begint (‘Daar gaan we weer…’) kruipt na verloop van te veel videobeelden van zinloze vernieling en rancuneuze ‘schuld van de witman’-retoriek toch altijd onder de huid. Het wekt woede en kweekt bezorgdheid over de demografische scheefgroei van een cultuur waarin afkering van een open samenleving sluimert, broeit en steeds vaker hoog oplaait onder steeds dezelfde “slachtoffers” van liberale maatschappijen.

In de Nederlandse media en op televisie klonken de bekende riedeltjes: het gaat om mensen die zich achtergesteld voelen, miskend door de Franse samenleving en natuurlijk gediscrimineerd door de Franse p…