Wie jarig is, reflecteert!

44 alweer

Omdat ik vandaag jarig ben en ik een bijna kinderlijk plezier koester in het vieren daarvan, draait het nu volgende stukje tekst schaamteloos om de vraag: hoe gaat het nu eigenlijk met mij (en deze nieuwsbrief)?

Exact een jaar geleden wogen de woorden van het antwoord op die vraag nog vrij zwaar, zo herlas ik hier. Dat is vandaag gelukkig wel echt veel beter, hoewel het vraagstuk ‘hoe behoud je binding met de geabonneerde achterban’ voor een sociaal stroeve toetsenbordridder altijd een ongemakkelijk onderdeel van online zelfstandigheid zal blijven.

Maar hoe gaat het verder met de jarige?

Nou, die is ten langen leste in rustiger vaarwater gekomen. Een jaar geleden was ik nog chronisch bevreesd om zielloos ten onder te gaan in een maalstroom van zelfoverschatting, de Nederlandse aversie tegen online abonnementen, en het verwarren van mijn volgersaantallen op Twitter met de verkooppotentie van een onregelmatig online kroniekje rond - laten we eerlijk wezen - voornamelijk mijn eigen stokpaar…