Een witte leugen over het woord blank

Een vlokje Schnee von gestern, om in termen van dingen die wit zijn te blijven, maar wel een doorlopende ontwikkeling die me zorgen baart. Dus nog even over de tumor die in onze taal sluipt...

In de nieuwjaarsnacht projecteerden onbekende personen enkele plagerige leuzen met een etnisch ondertoontje op de Erasmusbrug en op de redactie van voormalige verzetskrant Trouw werd onmiddellijk een verbanning aangekondigd van het woord “blank”. Dat woord, zo schreef hoofdredacteur Cees van der Laan in een commentaartje onder een zijige foto van zijn eigen zedige smoelwerk, hoort niet meer thuis in Trouw.

Dat is de staat van de Nederlandse media in het Annus Postmodernus: met hysterische correctheid reageren op een marginale gebeurtenis alsof iedere weigering om zelfs maar de kleinste daad van quasi-racistisch vandalisme te veroordelen zal leiden tot een fascistische apocalyps. Aldus verkeer ik in de wonderlijke situatie dat de oprispende opvoedkrampen van een kerkelijk krantje mij buikpijn geven.

Het zal me jeuken dat Trouw het eigen stijlboek Tipp-Ex’t. Als zij denken dat hun product beter wordt door in toenemende mate woorden weg te laten voor het beschrijven van de wereld, moeten z…