Het poldermodel en het polarisatiemodel

Politieke pantomime: een heleboel drukte maar geen enkele beweging

Achterkamertjes, stuurgroepen, overlegstructuren en dialoogtafels - het Nederlands heeft bijna net zo veel verschillende woorden voor “handjeklap” als de Eskimo’s voor sneeuw. Het poldermodel drijft op het bewaken van een status quo voor alle gesprekspartners, op basis van onderhandelingen maar vooral niet op debat. En onvertogen woorden, die worden zeker weten geweerd. Waarom polemisch worden als je ook kunt polderen? Het zit niet in de Nederlandse volksaard om te debatteren.

Ik bekeek de docu White Balls on Walls (NPO-linkje), over hoe het Stedelijk Museum in Amsterdam worstelt met “inclusiviteit” en “diversiteit”, modewoorden van een ideologie zonder argumenten (tenzij je huidskleur een goede meeteenheid vindt om de waarde van kunst mee te onderbouwen). Die zoektocht meemaken begon als een melige slapstick, maar het zoog uiteindelijk alle energie uit me. Wie mijn reisje naar het hart van de culturele duisternis wil volgen, hier het twitterverslagje.

Inclusiviteits-ideologie is een kr…