Het interbellum van de politieke impasse

Nederland lijdt aan woekerende stilstand

Het lijkt soms of niemand nog echt zin heeft om Nederland te besturen. Formerende partijen doen hun best om géén verantwoordelijkheid te nemen in coalities die alleen gevormd kunnen worden door over een wederzijds wantrouwen heen te stappen.

Dat wantrouwen lijkt diep ingesleten. Dilan Yesilgöz zat zó theatraal te oogrollen tijdens het formatiedebat dat ik bijna verwachtte dat ze door de meester uit de klas zou worden gezet. Rob Jetten probeert continu een nummertje te maken van hoe lang de impasse al duurt, maar zijn eigen demissionaire kabinet deed bijkans langer over de eigen formatie dan dat de regeerperiode duurde.

Ronald Plasterk probeerde met een soort stoïcijns optimisme tot onderlinge toenadering te komen maar zijn opvolger, Kim Putters, gaat eerst met heel veel randpersonen praten. Alsof dit de allereerste keer is dat er überhaupt een coalitie gesmeed moet worden en niemand weet welke gereedschappen daarvoor nodig zijn.

Ondertussen doen de demissionairen ook maar een dotje. Wop…