In het bijbelboek Genesis wordt het verhaal verteld over de vernietiging van de plaatsen Sodom en Gomorra. De plaatsen hebben de gramschap opgewekt van de Eeuwige. Wat is er gebeurd? De neef van aartsvader Abraham woont in Sodom. Waar dat precies lag is onbekend, maar waarschijnlijk ten noordoosten of te zuidoosten van de Dode Zee. Hoe het zij, Sodom gaat in vlammen op. Wat is de aanleiding?
Abraham en Sara werden bezocht door drie engelen, die hen voorspellen dat deze stokoude lieden (Abraham was 100, Sara 80 jaar oud) een zoon krijgen. Twee van de engelen trekken verder en krijgen bij Lot onderdak, in Sodom. De mannelijke bevolking van het stadje krijgt daar lucht van en eist van Lot dat hij hen de mannen/engelen geeft om er seks mee te hebben. Lot weigert.
Al duizenden jaren misbruiken religieuze fanatici deze tekst om tekeer te gaan tegen homoseksualiteit (er zijn andere bijbelteksten die zich daar, helaas, beter voor lenen). Maar… wie het verhaal goed leest, ziet dat alle mannen van Sodom seks willen hebben met Lots gasten, ook de hetero’s. De rabbijnen uit de Oudheid en uit latere tijden zijn ontzettende precieze lezers. Zij merken die ‘totale mannelijke bevolking’ ook op en geven daarom als commentaar, dat Sodom om nog andere redenen van de kaart moet zijn geveegd.
Die reden is, stellen zij in de Talmoed en in de Midrasj (verhalende uitleg van de Tora), een wet in Sodom die de doodstraf zette op eenieder die een brokje brood gaf aan een arme. Sodom werd niet zondermeer gestraft vanwege misplaatste seks (dan zou de hele wereld met de grond gelijkgemaakt kunnen worden), maar vanwege verregaande onbarmhartigheid.
Daar moest ik aan denken bij het lezen van The White Pill van Michael Malice. De podcaster (‘Your Welcome with Michael Malice’) publiceerde het boek in 2023. De ondertitel luidt: ‘A Tale of Good and Evil’. Op het omslag prijken de getekende portretten van Anne Frank, Margaret Thatcher, Ayn Rand en Elena Ceaușescu. De laatstgenoemde symboliseert het kwaad in de titel.
(De enige executie die ik ooit heb gezien, uiteraard op een tv-filmpje, was van haar en haar man, de dictator Nicolae Ceaușescu. Het siert mij niet, maar ik was opgelucht dat ze zonder pardon werden doodgeschoten en er niet nog een hele rechtszaak zou volgen waarin hun misdaden aan de kaak zouden worden gesteld).
Michael Malice is een zelfverklaard anarchist. Hij is daarom tegen de staat als zodanig, en bepleit vergaande decentralisatie van beslissingen. Hij pleit niet voor geweld. Het argument dat anarchisme per definitie voor chaos zorgt, bestrijdt hij onder andere met het voorbeeld van een orkest. Dat functioneert heel goed zonder ingrijpen door de staat, door de inzet van alle orkestleden. Het is maar een van zijn voorbeelden.
Zijn joodse ouders emigreerden rond 1978 uit Lviv (ook wel Lvov), in Oekraïne, dat toen nog tot de Sovjet-Unie behoorde. Michael Krechmer (Malice is zijn professionele naam) zelf werd in 1976 geboren. Dit boek is opgedragen aan zijn ouders, “who got me out and on behalf of all the children who never did.”
Lenin belichaamt, net als Hitler, het kwaad
Afgezien van zijn optreden als podcaster probeert hij met zijn boeken en interviews de gruwelijkheden van de communistische regimes onder de aandacht te brengen. In 2012 bezocht hij Noord-Korea en deed daar in 2014 verslag van in Dear Reader: The Unauthorized Autobiography of Kim Jong Il. Het is een fictie-boek gebaseerd op Noord-Koreaans propaganda-teksten.
Malice beschouwt het land als volstrekt totalitair, met concentratiekampen en een politiek waarin, aldus Kim II-sung: “klassenvijanden moeten worden uitgeroeid, drie generaties straf.” Malice heeft trouwens bewondering voor de Noord-Koreaanse bevolking, die zich met humor staande weet te houden in deze verschrikkelijke omstandigheden. Met bijvoorbeeld een hongersnood in de jaren ’90 waaraan tussen de 400.000 en 2 miljoen Noord-Koreanen zijn bezweken (precieze cijfers zijn natuurlijk niet voorhanden).
In The White Pill neemt hij de Sovjet-Unie onder de loep. De opkomst en ondergang van dit communistische rijk blijkt een horrorshow van begin tot eind te zijn. Natuurlijk is dat alles bekend, ook bij mij. Maar om nog weer eens stap voor stap te volgen hoe miljoenen de dood werden ingejaagd door de collectivisatie van de landbouw, miljoenen willekeurig werden doodgeschoten, miljoenen slachtoffer werden van schijnprocessen vanwege beschuldigingen die uit de lucht waren gegrepen, miljoenen werden gedeporteerd naar doodsoorden, is nauwelijks te verdragen. Dat Lenin niet op dezelfde manier de belichaming van het kwaad is geworden als Hitler, is onbegrijpelijk. (Zeg ik zonder schroom als Jodin).
Het is met name zinvol om The White Pill te lezen nu de Russisch-Oekraïense oorlog alsmaar doorgaat, zonder einde in zicht. Integendeel. Het zou zo maar kunnen dat de oorlog zich uitbreidt naar andere delen van Europa. De hoofdstukken waarin de Holodomor aan de orde komt, zijn een opstapeling van verschrikkingen. En, vrees ik, te weinig bekend in het Westen.
Stalin besloot tot de collectivisatie van de landbouw. Het kwam er op neer dat een zeer groot deel van de boeren hun bezittingen kwijtraakten en gedwongen werden hun bedrijven onder te brengen bij grote agrarische bedrijven. De boeren – klein en groot, rijk en arm – moesten alles inleveren wat zij hadden. Tot aan het zaaigoed aan toe. De onderdrukking van de boeren was zo groot, dat de landbouw nauwelijks nog functioneerde. Gevolg: een ongekende hongersnood met miljoenen doden. In Oekraïne, Rusland, Kazachstan.
Daar kwam bij dat de koelak – dat van een gewoon woord voor een welvarende boer veranderde in een scheldnaam voor allen die ook maar iets aan persoonlijke bezittingen hadden – werd gebrandmerkt als dé uitbuiter van het volk. Wat hij natuurlijk niet was. Zeker niet in de Oekraïne, dat graan verbouwde voor de hele wereld.
Luister naar het verslag van een Sovjet-burger: “Op een dag, toen ik in de rij stond voor een winkel om brood te kopen, zag ik een boerenmeisje van ongeveer vijftien jaar oud, in lompen, en met de hongerblik in haar ogen. Ze stak haar hand uit naar iedereen die brood kocht, en vroeg om een paar kruimels. Uiteindelijk bereikte ze de eigenaar van de winkel. Deze man moet een pas gearriveerde vreemdeling zijn geweest die ofwel geen Oekraïens sprak of het niet wilde spreken. Hij begon haar uit te schelden, zei dat ze te lui was om op de boerderij te werken en sloeg haar uitgestoken arm met de stompe zijde van een mes. Het meisje viel en verloor een broodkruimel die ze in haar andere hand had. Toen stapte de eigenaar van de winkel dichterbij, schopte het meisje en brulde: ‘Sta op! Ga naar huis en aan het werk!’ Het meisje kreunde, strekte zich uit en stierf. Sommigen in de rij begonnen te huilen.”
Bombardeer ons met beelden van communistisch leed
Lenin en Stalin en hun handlangers voerden een oorlog tegen het eigen volk. Iedereen die niet in hun communistische heilsplannen geloofde, ging er aan. Tot in de jaren dertig: toen gingen degenen die er wel in geloofden en ervoor hadden gevochten, er ook aan. De Sovjet-Unie werd een rijk van de dood en het wantrouwen. Iedereen kon je verraden (of je in staat van beschuldiging stellen), ook jouw eigen echtgenoot of echtgenote, je eigen kinderen, iedereen met wie je ook maar iets te maken had.
De illusie dat het communisme van de Sovjet-Unie werd verslagen in 1989 is niet meer dan dat: een illusie. De feitelijke staat van de USSR ging ten onder, maar de ideologische invloed en de communistische praktijk is overal te vinden. Niet in de laatste plaats in het Westen.
De Sovjet-Unie en andere communistische dictaturen zoals Cambodja, Vietnam en Cuba, zijn er in geslaagd zijn mensvernietigende werkelijkheid uit het collectieve geheugen te wissen. De nazi’s regeerden slechts twaalf jaren; gruwelijke jaren. De beelden van hun mensenvernietiging staan in het geheugen van de mensheid gegrift.
Eigenlijk zou het Westen gebombardeerd moeten worden met de beelden van de communistische mensenvernietiging. In de Sovjet-Unie, Oekraïne, Kazachstan, China, Cambodja, Vietnam, en zo verder. Beelden van de tientallen miljoenen geëxecuteerden, hongerdoden, concentratiekampslaven. Zodat de jongeren en de jongvolwassenen die nu in groten getale ten prooi vallen aan de huidige communisten, geleerd wordt dat mooie slogans over rechtvaardigheid en een einde aan de uitbuiting te vaak in bloed worden gesmoord.
Wilt u Nijmans Nieuwsbriefje helpen groeien zonder doorlopend abonnement? Een vrijblijvende donatie is ook welkom!
Tja, de EU met Ursula is hard op weg.
Het komt mij voor dat mijnheer Jort Kelder dit bericht van begin tot eind moet lezen!