De superlatieven van het eigen gelijk
Het ideologische algoritme is een cirkelvormige loopgraaf
De pendule van de maatschappelijke twisten is inmiddels weer uitgezwaaid richting de twijfelachtige retoriek en het fysieke vandalisme van (extreem-) links. Toch is het amper drie weken geleden dat de bredere media op hun achterste benen stonden over het uiterst conservatieve CPAC, waar Geert Wilders geen ophef veroorzaakte met zijn toespraak en Eva Vlaardingerbroek wel.
Een engelachtige muze, een aanroep van het hogere en een opdracht om onder de wapenen te gaan in een oorlog die niemand verklaard heeft, maar het opvallendste is misschien nog dat prima rationeel te verklaren is tegen welke toekomstvisie Eva Vlaardingerbroek zich keerde tijdens CPAC. Dat maakt het echter niet als vanzelf tot een prettige boodschap.
Het nu volgende essay is geschreven voor Nieuwe Revu, vandaar dat het alhier wat achter het meer actuele nieuws van de studentenprotesten verschijnt: op moment van schrijven waren de Palestijnse protesten nog beperkt tot Amerikaanse universiteiten. De strekking van het stuk w…
