'Ik zie daarbuiten een tegenstander! Een vijand! De politie!' - Theodor Holman
De Marokkaanse identificatiestoornis
Een gezellig feestje in de stad omdat het voetbalelftal van Marokko heeft gewonnen: drie zwaargewonden dit keer in Amsterdam. Wat het politieoptreden heeft gekost, weet ik niet.
We zijn al aan die rellen gewend. Van tevoren maakte men er al grappen over.
Waarom vindt men rellen tot hersenschade en de dood erop volgt zo feestelijk?
Aangezien ik redelijk veel rellen heb meegemaakt, heb ik daar een theorie over ontwikkeld. Deze rellen hebben te maken met een “identificatiestoornis”.
Een toeschouwer identificeert zich met de held die hij zelf niet is. Dat kan een speler zijn, of een heel elftal. Dat elftal zijn “Wij” dan. De beste speler ben “Ik.” Dus als Hakim of Saibari scoort dan scoren “wij” ook. En als Marokko wint, win ik. Ik ben blij als ik fan van Marokko ben. Dat gevoel van vreugde wil ik zo lang mogelijk vasthouden.
Maar het vervelende is: ik heb niet echt gewonnen, ik heb niet werkelijk iets gedaan. Ik heb voor de televisie zitten juichen en dat was het dan. Er is niet “echt” iets waarop ik trots kan zijn. Maar hé, ik zie daarbuiten een tegenstander! Een vijand! De politie! Plus de stakkers die verloren hebben! Dat is iedereen behalve wij: winkeliers, mensen die niet achter Marokko stonden, etcetera.
Als ik die stakkers op de een of andere manier echt weet te verslaan, dan ben ik, terwijl ik denk dat ik ook een speler ben, een ware held. Zeker als ik dan ook nog een paar agenten kapotschop.
Om ze te verslaan moet ik ze eerst uitdagen. Dus: bommetjes, ruiten ingooien, vuurwerk naar politie, zorgen dat de ambulancebroeders zelf in de ambulance terechtkomen en branden stichten terwijl ik de brandweer het blussen belet. Schijn wordt werkelijkheid. Het is geen voetbalwedstrijd meer, maar oorlog.
En ik kan, al strijdend in mijn eigen hallucinatie, die oorlog winnen! Ik kan de politie verslaan, de andere buurten verslaan. Ik haat ze want zij haten ons, en zij haten ons omdat ze denken dat wij zwak zijn. Dat zullen we nog wel eens zien. Omgekeerd: als mijn stam verliest, kan ik het, als held, weer goedmaken. Ik ga dan de straat op en zal mijn vijand bevechten.
Dus ik win altijd, want ik kan schade aanrichten. Schade is verlies, dus moet het wel winst voor mij zijn. Ik kan mensen het ziekenhuis in helpen. Dan is de ander zwakker en win ik ook. In gekte zit logica, zoals we weten.
Een identificatiestoornis is een hersenaandoening waar iedereen wel in enige mate aan lijdt. Hoe beschaafder je bent, hoe minder last je ervan hebt. Je zou beschaving kunnen definiëren als een vorm van zelfbeheersing.
Maar tot waar gaat zelfbeheersing? Ik hoor steeds vaker de stelling die in de film “Citizen Vigilante” naar voren komt, dat als de overheid niet handelt, je uiteindelijk het heft in eigen handen neemt. (Ik heb die film trouwens niet gezien.)
Toch is er een verschil tussen de jongens en meisjes die een identificatiestoornis bezitten en de burgers die zich door de overheid genaaid voelen. Een stoornis is een ziekte, je genaaid voelen door de overheid kan de realiteit zijn. Boeren bijvoorbeeld, de slachtoffers van het toeslagenschandaal… allemaal schandalig gepakt door een arrogante overheid.
Hoeveel zelfbeheersing mag je van de slachtoffers vragen? Hoeveel beschaving moeten ware slachtoffers van de overheid tonen? Maar hoe strijd je tegen de overheid? Met “debat”? Door ze in het parlement maar te laten praten terwijl je keer op keer moet ontdekken dat het niets uithaalt? Door het uiteindelijk te laten beslissen door rechters die je steeds minder vertrouwt omdat je ziet dat ze ook vreemde beslissingen over de vrijheid van meningsuiting nemen? De democratie dient ons te beschermen, maar als die blijkt te falen? Is de democratie niet een achterhaald systeem als je om je heen steeds meer slachtoffers van een falende overheid ziet?
Wat moeten we dan met de democratie?
De democratie is een oude hoer geworden. Je moet voor liefde betalen die op sterven na dood is, en je in bed in slaap kletst.
Schunnige Zinnetjes
Je kunt veel van Trump zeggen, maar niet dat hij geen verstand heeft van Infantino.
Verdient Infantino een strafschop of een strafschot?
De begrafenis van Khamenei duurt zes dagen. Ik dacht dat hij al onder de grond lag.
Frans Timmermans heeft zojuist te horen gekregen dat hij helaas niet voor het premierschap van Madurodam in aanmerking komt.
Femke Halsema overweegt alle Marokkaanse jongeren een console te schenken zodat ze na de voetbalwedstrijd thuis kunnen gamen.
De juut haalt er tegenwoordig al heel snel de politie bij.
Die morele kompassen zijn bij Temu spotgoedkoop. Zeker als je er tien tegelijk koopt.
“Als je echt wil verbranden moet je naar Zuid-Frankrijk”, zei Seth.
Als Trump met succes aan de Fifa had gevraagd om Marokko van Nederland te laten verliezen, hadden we hem een geweldige pief gevonden.
Heeft deze Blauwe Hap u goed gesmaakt? Dan wordt een fooitje gewaardeerd:
Of neem een betaald abonnement om Nijmans Nieuwsbriefje vrij, onafhankelijk, breed en kritisch te houden:
Theodor serveert ook columns en literaire stukjes op SlordigLeven.nl
