De ironie van publieke brandstapels

De massa is een heks, de slachtoffers dragen de fakkels

Het is grappig dat het de afgelopen weken veel over heksen ging, die erkenning voor hun verbrandingen wilden. Want heksen bestaan natuurlijk niet, dus was hun verbranding een zinloze daad van publieke hysterie maar hun schreeuw om erkenning is net zo goed een zinloze missie.

In die gedachte ligt ergens een ironische filosofie besloten over moderne publieke brandstapels, die worden gebouwd door woedende menigtes die iedereen als racist verketteren wanneer ze aanstoot nemen aan (het verhaal achter) een larmoyant standbeeld. Over boze mediamannetjes met blauw bloed die in de krant en op televisie brandstapels mogen bouwen voor mensen die als racist gemarkeerd worden en dus publiekelijk mogen worden opgebrand - zonder veel ruimte voor verweer. En over trans-activisten die iedere heteroseksuele vrouw van “transfobie” betichten, op agressieve wijze publieke ruimte opeisen voor hun genderverwarring, en de homogemeenschap meeslepen in een groeiende afkeer van een “community” die allesbehalve e…