Born to be wild

Bart: Buurman, het zit me niet mee. Du moment dat warmere winden het aanzwellende geluid van krekels meedragen om de zomer in te luiden, moest ik zonodig weer in een Transavia-kist klauteren om mezelf naar drassig Nederland te laten deporteren. 

Meer dan ooit zag ik uit naar een trage, lome zomer in een land waar het weer relentless minds zoals het mijne weet te dwingen tot een toontje lager en een tandje zachter. Twee maanden in de luwte van het leven de dagen doorbrengen met ijskoude maar alcoholvrije gin-tonics (katers zijn de hel bij grote hitte), speurend door huis en tuin naar de spaarzame plekken waar de schaarse wind de meeste verkoeling brengt. 

In de zomers hier kun je geen handen op een warme laptop leggen zonder kortsluiting door zweet te riskeren en dat is een prima excuus om wat kortere werkdagen te maken in een jaar dat ik - onder enige druk van m’n vrouw - tot semi-sabbatical heb benoemd.

Maar nu zit ik in een vliegtuig richting dreigende weerberichten voor een aantal hel…