Beryl,

of de melancholie van de uitstervende participatieburger

Beryl Dreijer is overleden. Vermoedelijk kende u haar niet en had u nog nooit van haar gehoord. Misschien kende ik haar zelf ook niet zo goed, want ze was zeer op haar persoonlijke privacy gesteld. We hebben enkele jaren heel goed samengewerkt, op sommige momenten zeer intensief en vaak onder hoge druk, zeker tijdens de prettig chaotische jaren tussen de zomer van 2015 en het vroege voorjaar van 2017. Maar nu is ze overleden, begin vijftig en onverwacht. Beryl indachtig, wil ik graag wat kwijt over stille krachten.

Wellicht heeft u de In Memoriam voor haar eerder deze week gelezen op GeenStijl, zo niet dan kunt u hem aldaar lezen en ik heb alhier niet zo veel persoonlijks toe te voegen aan die tekst, want: ze was nogal op haar privacy.

Zo’n IM moet weliswaar uit jezelf komen, maar dient niet over jezelf te gaan. Haar dood wakkerde echter een melancholie die al langer onderhuids sluimert en waarvan ik hoop dat ik die hier nu op zodanige wijze kan beschrijven, dat het voor u ook iets herk…