De grootste groep asielaanvragers is nu (kennelijk) Palestijns

Mensenrechten voor hullie, niet voor jullie

Heb je als burger in Nederland recht op een veilige leefomgeving? Een plek om te wonen, werken en leven waar je ongemoeid wordt gelaten, niemand je onderdrukt en je in onbedreigde vrijheid een eigen invulling kunt geven aan je bestaan, in een democratisch land waarin zowel recht als rede leidend zijn bij de bestuurlijke, wetgevende en handhavende macht? In theorie wel - Nederland is een vrij en democratisch land. Op papier ook - de grondwet, het burgerlijk wetboek en het strafrecht zijn heldere handvatten. Maar in de praktijk? Niet alle weerbaarheid wordt gelijkwaardig gewaardeerd.

In Loosdrecht vlogen de struiken naast de noodopvang voor alleenstaande mannen in brand door vuurwerk en fakkels van azc-demonstranten. Mogelijk was het moedwillig, wellicht ging het per ongeluk. Was het een gecoördineerde actie, of besloot een eenling nét een stapje verder te gaan dan zijn mededemonstranten? Er is slechts één aanhouding voor verricht.

Het maakte voor de berichtgeving en de (politieke) reacties niet uit - daarin werd om voorrang gevochten om de vlammen in het bosje te veroordelen (joh), alle vormen van geweld af te keuren (gaap) en nog maar eens met stevige schoolmeester-stem te benadrukken dat burgers “zorgen” mogen hebben, maar niet tot eigenrichting mogen overgaan (foei, foei!).

Het brandje is een escalatie, en een contraproductieve bovendien. De moral outrage overstemde echter acuut alsook voorspelbaar het onderliggende vraagstuk: de asielcrisis, of migratiecrisis, of noem het voor mijn part een opvangcrisis. Het is hoe dan ook een crisis, van te veel mensen die onder te weinig daken in te weinig bedden kunnen worden ondergebracht, in een land dat z’n eigen kinderen steeds langer thuis ziet wonen omdat die ook geen eigen bedden kunnen plaatsen onder eigen daken, die ze niet kunnen vinden of zich niet kunnen veroorloven. Maar je mag geenszins van een crisis spreken.

Hoewel het brandje (geen slachtoffers) bijkans als een casus belli - dus: een oorzaak van alle ellende - werd geduid door degenen die er baat bij hebben verantwoordelijkheid voor een staakt-deze-vuren te ontlopen (en bij degenen die te goed verdienen aan de instroom van immigranten, aan de vruchten van hun goedkope arbeid of aan de ellenlange juridische processen voor hun recht op een vluchtelingenstatus of een permanente verblijfsvergunning), is de werkelijke vraag: hoe zal de vólgende trede van de escalatieladder eruit zien?

Of: in welke gemeente de volgende azc-protesten zullen klinken. In Doetinchem misschien, waar de rechter een streep door tientallen bezwaren trok om vóór de zomervakantie ook daar een “tijdelijke opvang” (drie jaar) te kunnen openen? Omwonenden werden in het ongelijk gesteld maar de gemeente heeft wel een risicoanalyse op tafel liggen met een waslijst aan potentiële problemen die al vóór opening van de opvang om maatregelen vragen.

De burgers die deze problemen op voorhand zien, worden door de rechter in het ongelijk gesteld. Als de gemeente ze zelf constateert, bestaan ze blijkbaar toch. Het kan niet allebei tegelijk waar zijn, maar toch is het zo. Als die opvang er maar komt.

Zouden de maatregelen waar de risicoanalyse om vraagt, er dan ook daadwerkelijk komen? Of wacht men ook hier totdat er een kalf verdronken is, nog een jong lam geofferd wordt op altaar van de asielindustrie of de zoveelste eenling in het mes loopt van het opengrenzenbeleid, en zet men vervolgens met sussende stem de straatverlichting weer wat feller, en snoeit men de struiken wat lager (om te voorkomen dat gemene racisten ze in de fik steken, uiteraard)?

Deze retorische vraag letterlijk beantwoorden zou volgens Leo Lucassen, Jesse Klaver of de commentaarschrijver van om het even welke DPG-krant als een vorm van opruiing geïnterpreteerd kunnen worden, dus ik vraag het u slechts af.

Een meer expliciete vraag is niet of je afstand wilt nemen van demonstranten die tot escalerende acties overgaan, maar hoe het kon gebeuren dat burgers zich zo met de rug tegen de muur gezet voelen door hun eigen gemeente, bestuurders en politiek leiders dat de vlam letterlijk in de pan struik slaat. Waarom komt het zo ver, en hoe veel verder moeten we vrezen dat dit zou kunnen gaan?

Een overheid en instanties die zich al jaren Oost-Indisch doof houden voor aanzwellende asielprotesten (niet alleen op straat maar ook steeds luider geuit in het stemhokje), lokt zelf escalatie uit door een loopje te blijven nemen met de protesten, bezwaren en verontwaardiging van een groeiende groep burgers die hun zorgen steeds explicieter maken - t op het punt dat er met écht vuur gespeeld wordt. Door demonstranten, ja, maar dankzij de keuzes, handelingen en selectieve handhaving door de overheid die geen grip op migratie heeft, krijgt of zelfs maar wil nemen.

De ironie is dat een overheid die zijn burgers in de steek laat, uiteindelijk een vorm van weerbaarheid onder de bevolking aanwakkert. Hee, is dat niet precies wat we al een tijdje te horen krijgen? Dat we ‘weerbaarheid’ moeten ontwikkelen?

Ja, nee, niet déze weerbaarheid natuurlijk.