— Het is vandaag op de dag af tien jaar geleden dat GeenPeil een referendum-bijeenkomst hield in Hotel Spaander te Volendam, waar Nigel Farage de hoofdgast was. Constanteyn Roelofs werkte net een paar maanden bij GS en vond zichzelf, enigszins verwonderd, middenin een landelijke campagne voor een democratisch referendum. Naar aanleiding van een oproepje om uw herinneringen aan GeenPeil, stuurde hij me onderstaande memoires, die ik hier met veel plezier met u deel.

Daarnaast zit mijn mailbox vol met meer respons dan ik verwacht had, met belevingen, ervaringen en lessen van deelnemers en vrijwilligers rond het referendum. Daarvan hoop ik zo spoedig mogelijk een coherente “reportage” te maken. Sowieso ben ik alle inzenders - ook de keurig formulerende critici - dankbaar voor het delen! Maar nu eerst: een socio-democratisch essay van een oud-collega met wie ik het ook niet altijd eens ben, maar die ik nog graag een vriend noem —

Subscribe now

Het Hart van het Gewone Nederland

Door Constanteyn Roelofs

Proloog: Hotel Spaander

Volendam. Een oergezellig Hollands hotel. Een decor van tegeltjes en scheepsmodellen. Zware houten meubels en modellen van schepen uit de VOC-tijd. De campagnebijeenkomst in Hotel Spaander is het hoogtepunt van de GeenPeil-campagne in het raadgevend referendum tegen het associatieverdrag met Oekraïne.

Het is een bont clubje dat zich verzameld heeft in het vissersplaatsje dat met recht het Hart van het Gewone Nederland genoemd mag worden. In de eerste plaats is er natuurlijk de redactie van GeenStijl, een clubje waar ik nog maar net enkele maanden lid van ben. Daaromheen zwerft een wonderlijke mix van karakters die in de campagne tegen het associatieverdrag een bliksemafleider gevonden hebben voor een allerlei onderstromen.

Politieke avonturiers, opiniemakers die in de reguliere media een anti-autoritair geluid voorstaan. Studenten en anderssoortige jongeren die het mooi vinden om bij een Beweging te zitten. Ook is er een contingent ware democraten - vakbondslui, ethische hackers, verdwaalde SP’ers en zelfs een enkele academische PvdA’er die heel ernstige theorieën heeft over hoe het referendum de democratie gaat redden.

Er zijn ook flink wat ondernemers aanwezig, types met een beetje cash en een instinctieve afkeer van zo ongeveer alles wat zich in de downstream van de belastingdienst bevindt. Het vrijbuiterige van GeenStijl en de afkeer van bureaucratie en bureaucraten trekt ze aan.

Ik ben er ook bij - de GeenPeilcampagne is in volle gang als ik me begin 2016 aansluit bij het Medium en het is een van de eerste grote projecten waar ik zijdelings bij betrokken ben, nu ineens niet als toeschouwer maar als deel van de club die - and that’s a first- jengelen over de status quo ineens ook omzet in aksie.

De bijeenkomst is ook een keerpunt voor de mentaliteit van GeenStijl. Voorheen kwam je als beetje blogger niet buiten. Je had geen gezicht, niemand wist waar je woonde, je kwam niet op teevee en sprak niet in het openbaar. Het enige wat het publiek van je zag was je topics, geserveerd op de front page van het blog en doorgaans onder pseudoniem. Uitnodiging voor een talkshow of een praatje in de Balie? Beantwoorden met “LOL neen”.

Nu waren we ineens onder de mensen. Tussen de langharige ICT’ers op bergschoenen en de studentjes in slecht zittende blazers staan we ineens oog in oog met de macho-ondernemertjes met buiken en bulderlachen. Het internet praatte ineens live terug, zonder de tussenkomst van de reaguurders of een Twitteraccount.

Het was een beetje een bijzondere ervaring om ineens tientallen keren de hand gedrukt te worden door allemaal mensen die ook wel benieuwd waren naar de mens achter de blogger en die complimentjes kwamen brengen of verhaal kwamen halen over bepaalde topics. Verder is het in zekere zin een gewone bijeenkomst: speeches, praatjes… Het is dat GeenPeil geen dapper strijdlied had, want anders was het vast gezongen.

Dan is er nog de eregast van de avond, Nigel Farage. Deze onvermoeibare volkspoliticus streeft al jaren naar een Britse exit uit de Europese Unie. De immer in tweed en das gestoken populist is al jaren het bête noire van de verstandige (Britse) kranten en de centrale schurk in het politieke theater. Hij is speciaal overgekomen uit het VK, want de campagne van “Green Peel” valt mooi samen met zijn eigen strijd voor de Brexit. Vergezeld van een ploeg beveiligers - ruige Engelse lads met opgeschoren koppies en een verleden in de meer macho onderdelen van de Britse strijdkrachten - maakt de grote populist zijn opwachting.

Door een speling van het lot zit ik naast hem bij het diner. Het voelt een beetje als de knullige versie van die aloude interviewvraag met welk historisch figuur je aan de dis zou mogen aanzitten, als je er eentje mocht uitkiezen, waarbij onvermijdelijk de keuze valt op controversiële schurken als Napoleon en Hitler. De realiteit valt altijd een beetje tegen.

Het magnetisme van de gevreesde orator werkt niet echt zonder microfoon, natuurlijk. Echt grote inzichten over de Aard en het Wezen van het populisme kwamen niet ter sprake. Zoals elke Engelsman die met mes en vork kan eten, is Farage bedreven in het voeren van een beleefd en boeiend gesprek aan de dinertafel. We wisselen wat beleefdheden uit, hebben het over de grappige verschillen tussen Engeland en Nederland en hoe leuk we het vinden om als toerist rond te dabberen in onze respectievelijke vaderlanden. We hebben het wat over het verschil in de Nederlandse en Engelse media - zoiets als GeenStijl is en blijft natuurlijk uniek, in geen enkel land heb je zoiets - maar echt de diepte in gaat het niet.

Als anglofiel en bij tijd en wijle praktiserend Angloseksueel is het wel een pervers genoegen voor mij om in de nabijheid van zo’n figuur te zitten dat ik vooral kende uit de pagina’s van de Britse kranten. Bij GeenStijl speelde je toch altijd een beetje zo’n lekkere Britse sloopcolumnist (denk Christopher Hitchens of de ruiters van The Spectator) na dus alles wat ook maar een beetje naar Fleet Street en Silk Cut-sigaretten rook… Onweerstaanbaar.

Gedurende de avond probeer ik Farage drankje voor drankje bij te houden. Dat valt om den drommel niet mee. Sowieso komt de hele avond als een golf van drank en overmatig sociaal doen over me heen. Ik trek me terug aan een tafeltje met wat mensen uit de inner circle voor nog wat laatste biertjes, maar uiteindelijk moet ik me toch gewonnen geven. De Volendamse gezelligheid wordt me teveel. Ik krijg een dikke kus voor het slapengaan van Jan Roos als ik opsta van de tafel en op mijn kamer vraag ik me af waar ik in godsnaam ben beland.

Het Referendum: de middelvinger naar Brussel

Vanaf het eerste moment is het duidelijk dat dit referendum in de verste verte niets met Oekraïne te maken heeft. Het is een middelvinger. Een middelvinger tegen de gevestigde orde, een middelvinger tegen de Europese Unie, een middelvinger tegen de ideologische eenzijdigheid van de Nederlandse pers en de verstikkende klasse van verstandige -ologen.

Het is de middelvinger van ondernemers die hele dagen kwijt zijn aan steeds complexer wordende regelgeving, waarbij het keer op keer blijkt dat het van “Brussel” moet en dat het de landelijke politiek aan de wil en mogelijkheden ontbreekt om er wat aan te doen. Het is de middelvinger van de verontwaardigde democraten die de ondemocratische besluitvorming van de EU.

Zoals vriend en collega Bart Nijman in zijn eigen schrijven ruiterlijk heeft toegegeven, was het associatieverdrag vooral een mooie aanleiding om een breder punt te maken en was het nooit een doel op zich om dit specifieke punt te torpederen - de nieuwe mogelijkheid van het referendum had ook prima op een andere zaak kunnen worden toegepast.

Dat laat echter onverlet dat het zich om een aantal redenen wel uitstekend leende voor een populistische campagne. De ondoorzichtige machinaties van de EU en de machtshonger van Brussel zijn in zekere zin een veel dankbaarder target dan een thema dat zich puur en alleen afspeelde in de polder. Er waren ook zeer duidelijk aanwijsbare kopstukken aan de andere kant. Dat hielp, want wat is een goed sprookje zonder boze heks?

Neem nou mensen als Guy Verhofstadt, de driftige Europese federalist, of wijlen Hans van Baalen. Het optreden van de karikaturale VVD’er en Verhofstadt op de Maidan net een jaar daarvoor bij de “Oranje Revolutie” gaf een prachtig plaatje van het vijandbeeld: de volgevreten Brusselse kliek die met gezwollen taal de grenzen van Europa probeerden op te rekken, ter meerdere ere en glorie van hun eigen carrière en vooral ten koste van de Nederlandse belastingbetaler.

Share

De kleinburgerlijke angst dat wij ineens ongevraagd onze welvaart moesten delen met de arme delen van Europa was niet altijd makkelijk te onderscheiden van serieuze kritiek op de machtshonger en dreigende Imperial Overreach van de wittewijn-wankers in BXL, maar nergens werd er in Nederland zinvol gedacht en gesproken over hoe groot de EU nou wel moest zijn en waar precies de grens lag van “Europa” als idee.

Waar in Duitsland echt een serieuze tegenbeweging opkwam tegen de EU, moesten wij het hier doen met hoon van het establishment: de euro is goed, wij als ‘Ollanders profiteren ervan en als we te lastig doen dan krijgen we een minder gave eurocommissarispost en we moeten nog wel veel instituutjes met declaratietijgers binnenhalen voor Den Haag en Maastricht.

Dat de Britten het waagden om een referendum te organiseren over de exit uit de EU werd lacherig afgedaan - de goede krachten zouden toch wel overwinnen. Het is moeilijk om nu nog voor te stellen hoe arrogant de euro-elite was voor 2016; een vriendin die in de pensioenen werkt zei indertijd dat de EU zelfs al bezig was met het in kaart brengen van het Oezbeekse pensioenstelsel voor het geval de Europese ruimte zich op een dag zou uitstrekken over de steppes van Centraal-Azië - iets wat qua politiek eenheidsstreven toch beduidend meer “Ghenghis Khan” is dan “goh, fijn dat je geen geld meer hoeft te wisselen als je in de Dordogne gaat kamperen”.

Het brede middelvingeralisme dat achter de campagne zit, maakt een ideologische samenvatting van GeenPeil lastig. Alles zit erbij. Fortuynisten staan schouder aan schouder met cyberanarchisten. Er zijn keurige Leidse rechtsgeleerden bij betrokken, maar ook shagrokende rasactivisten van de Socialistische Partij. Een van de drijvende krachten achter de campagne is Alptekin Akdogan, die bij de NS als conducteur werkzaam is zich binnen de vervoerder profileert als stem van de werkvloer in de Ondernemingsraad en via de vakbond. Het is zijn stellige overtuiging dat politieke participatie op elk niveau voor iedereen en dat je, ongeacht of je nou voor of tegen bent, hoe dan ook moet gaan stemmen voor het referendum. Een kerel uit een stuk en een altijd een aanspreekpunt voor een gezellig moment tijdens de campagne.

In zekere zin vormen de ondernemers het hart van de campagne. Zonder geld staat immers alles stil: er moeten flyers gedrukt en campagnejassen besteld. Een groot deel van de bijdrages van deze ondernemers komt in de vorm van materiële steun. De serverruimte voor het onlinegedeelte van de campagne komt van een IT-boer met flink serverpark en er zijn weer andere computerwizards die graag meewerken met de bouw van de software van de campagne en de digitale infrastructuur die nodig is voor het verzamelen van de online handtekeningen om het referendum voor elkaar te krijgen.

Iemand doneert een paar industriële printers die dag en nacht zwoegen om de flyers en posters uit te peopen. De campagnebus waarmee we door het land trekken, is ter beschikking gesteld door de eigenaar/chauffeur van de bus, die vertelt hoe hij dat ding in Duitsland voor een schijntje heeft gekocht en met bloed, zweet en tranen heeft uitgebouwd tot de meest luxe partybus van de Lage Landen. Van tankstationuitbaters krijgen we duizenden liters diesel om mee door het land te koersen. Dit toont allemaal maar weer aan dat theorie leuk is bij het bewerkstelligen van politieke verandering, maar dat dat niet kan zonder middelen en zeker niet zonder capabele types om die middelen te organiseren en te benutten.

Dan nog even die bus: Ik had me stilgehouden tijdens de tocht door het land. Ik kwam de achterbank nauwelijks af. Het volkse populisme van GeenPeil was aardig in tegenspraak met alles waar ik tot dan toe in geloofde. Ik was lid van D66 en had al sinds de middelbare school eerder verkeerd in de kringen van de internationale instituties; ik deed als puber mee aan de debatbijeenkomsten van de “Model United Nations” waar je als puisterig sujet de Verenigde Naties speelde. Een flink deel van de mensen uit die tijd zijn nu werkzaam voor de EU of de VN, iets wat ik ook zeker als carrièrepad heb overwogen.

Supranationale instituties en zaken als de uitbreiding van Europa en de verdichting van het blok in een “ever closer union” waren ideologische zekerheden en aan zaken als dat twijfelde je niet, als je met een geleende stropdas van pa meedeed aan schertsdebatten over de zeegrens tussen Chili en Peru.

Bovendien is het mijn stellige overtuiging dat zaken als internationale verdragen het domein waren van de diplomatieke dienst. Het is wellicht mijn gymnasiale snobisme en teveel kontakt met BuZa-kindertjes (en hun ouders) in mijn jeugd, maar ik zie toch liever Metternich dan Jan met de Pet aan de knoppen van de internationale politiek.

In mijn wereld was internationele diplomatie vooral het tactisch schaken op explosieve borden, waarbij een goede balans tussen realpolitik en idealisme gezocht moest worden door hyperintelligente en keiharde onderhandelaars - als zoiets al lastig genoeg was voor operators als Henry Kissinger en Jacques Delors dan zou toch zeker de gemiddelde SBS6-kijker maar weinig aan de discussie toevoegen. Het hele idee dat je dus zoiets gevoeligs als een internationaal verdrag zou overlaten aan de botte bijl van de publieke opinie…

Ik voerde dus mijn act als elitaire D66’ert met een afkeer van de mening van gewone mensen lekker op. Het hielp bovendien om onder het flyeren uit te komen. Ik haat flyeren en ben veel te onzeker om met de eindeloze angst voor afwijzing van het campaignen om te gaan. Voor D66 heb ik wel eens een half middagje campagne gevoerd omdat dat scheen te moeten voor je politieke carrière: na een middagje uitgekafferd te worden op een winderig pleintje in een groezelig stuk Den Haag (waar de zo bewonderde Diversiteit kennelijk niet zat te wachten op de yuppen in windjacks die ze wel even kwamen vertellen waar ze op moeten stemmen) was het dan ook voorbij met mijn politieke ambities, en ik had geen zin om het bij GeenPeil weer te proberen. Een gentleman flyert niet, bromde ik dan.

Door mijn wijfelende houding werd ik dan wel weer voortdurend gepest door Jan Roos en later Jan “Buttkicken” Dijkgraaf, al kon ik dat van de eerste wel all in good sport hebben maar van dat sneuïge figuur uit Eesterga met zijn onbeantwoorde briefjes een stuk minder. Even terzijde, maar het feit dat er nu alleen nog maar mensen in de politiek komen bovendrijven die het leuk vinden om sans ironie op een braderie stickers en buttons uit te delen drukt ongetwijfeld de kwaliteit van onze democratische vertegenwoordiging.

Democratie in actie

Waar het referendum au fond voor mij op neerkomt, is dat er toch een belangrijk verschil zit tussen democratische cultuur en democratische idealen zoals die gepreekt worden in de Verstandige Media en aan de UvA. Qua sociale achtergrond en zelfs kleur was de beweging een heel stuk diverser dan de zogezegd democratische insidersgremia. GeenPeil was een club waarin een tankstationeigenaar met een dikke jeep en een gouden ketting aan tafel kon zitten met een 180 IQ bestuursrecht-nerd om samen aan een mooi gedeeld project werkten - de hele bende staat mijlenver af van de Wiardi Beckmanstichting, zeg maar.

De scoutingsfeer van samen aan iets bouwen was hoe dan ook wel erg indrukwekkend (ondanks dat ik er maar matig aan meedeed) en het was ironisch genoeg precies het soort participatoire ‘democratie in actie’ waar ze het graag over hebben bij de Volkskrant en bij D66. Maar omdat het net aan de verkeerde kant van de ideologische streep plaats vond, werd het ook gewoon direct weer verketterd.

De tegenstanders van de campagne, onder leiding van de glibberige ex-columnist Joshua Livestro, proberen voornamelijk de campagne te framen als een duister complot van het Kremlin. Iedereen die zich met het referendum bemoeide was in zijn veelvuldig versterkte en verspreide frase een “Poetinvriendje”. Er is evenwel nooit bewijs geleverd voor inmenging van het Kremlin in de campagne van GeenPeil. Als iemand die dicht bij het vuur zat heb ik in ieder geval zelf nooit een infiltrant van de FSB gespot en nooit gezien dat er geld uit Moskou zich een weg vond naar de campagnekas, of naar de zakken van de individuele redacteuren of initiatiefnemers van het referendum. Ik heb zelf ook geen zak met Roebels ontvangen.

Als er al inmenging was van het grote geld dan was dat vooral aan de andere kant van de streep, waar de Open State Foundation van George Soros een bescheiden bijdrage leverde aan de tegencampagne. Dat betekent overigens verder niet dat er geen banden bestaan tussen Rusland en de populistische beweging. Met name in de kringen van Thierry Baudet en Forum voor Democratie zitten aardig wat suspecte types - Kremlin-propagandist John Laughland bijvoorbeeld, die niet alleen partijmedewerker was voor de partij in Brussel maar die ook veel pro-Poetinstukken schrijft voor de partij. In hoeverre er via die hoek gemasseerde en gefinancierde types betrokken waren bij GeenPeil is onbekend - wel werd gestreefd om dit soort lui zoveel mogelijk buiten de deur te houden.

Bovenal moet het toch echt even benadrukt worden dat de cultuur bij GeenStijl (en daarmee GeenPeil) juist allergisch is voor types als Poetin die de media gelijkschakelen met de staat door onafhankelijke media te muilkorven. De manier waarop Poetin zijn rivaliserende oligarchen uit de media heeft gedrukt, de staatspropaganda tot standje 11 heeft opgevoerd… Allemaal compleet tegenovergesteld aan de licht anarchistische blogcultuur waar kleine mannetjes met macht zoveel mogelijk afgepist worden.

Nog los daarvan stuurt Wladimir Wladimirowitsj jaarlijks tientallen collega-journalisten zonder pardon naar de Goelag. Voor zijn doen is dat nog mild: meerdere journalisten hebben in Rusland hun werk met hun leven moeten bekopen, zoals Anna Politkovskaja die geliquideerd is door haar kritische werk over de oorlog in Tsjetsjenië. Op Poetins 54e verjaardag werd ze doodgeschoten. Kortom, geen vriend van mij, die Poetin, en zeker niet van Bart die op het punt van VvMU en sgijt aan alles wat naar pakken en politiek ruikt nog veel radicaler is dan ik.

Een andere significante factor is MH17. Al vanaf het begin werd het de redactie duidelijk dat hier sprake was van foul play van de Russen en dat er een informatieoorlog gaande was om zoveel mogelijk onduidelijkheid te zaaien over de toedracht van het incident, waarbij er met een Russische BUK-raket een vlucht werd neergehaald met 197 Nederlanders aan boord. Flink wat dwaallichten in de Nederlandse (para)media lieten zich gretig lieten verleiden door de desinformatie, maar die werden keer op keer glashard uitgelachen op het roze weblog dat eerder ijverde om de onderste - Russische - steen boven te krijgen.

Deze houding hield de wodkadampen van de al te Russofiele types gelukkig buiten de deur en gaf de operators van de Russische geheime dienst waarschijnlijk het idee dat er weinig publicitaire winst te halen viel bij het maffe clubje bloggers. Het maakte ook dat de pogingen om alle tegenstanders van het referendum als trawanten van het Kremlin te framen een beetje wanhopig overkwamen. Livestro heeft trouwens later in een aflevering van Medialogica toegegeven dat het een gevalletje mislukte framing betrof, wat dan ergens wel weer netjes is, maar veel te laat en typerend voor de man die met alle ideologische winden meewaait.

Los van enkele zeer luide tegenstanders (die al dan niet zelf een zeker profiel probeerden op te bouwen door hun tegenstand, of die betaald werden door Europese of filantropische fondsen om tegencampagne te voeren) leek de zittende macht het referendum aanvankelijk weinig serieus te nemen. De partijen vaardigden wel een stemadvies uit maar er waren maar het was nou ook weer niet zo dat ze de straat op gingen om voor het associatieverdrag te pleiten.

Het was misschien apathie of desinteresse, of een onderschatting van het fenomeen, maar het is ook zeker aan te wijzen dat er voor gevestigde politici gewoon erg weinig te winnen was. Het afbreukrisico van een Europese campagne is bovendien levensgroot. In 2005 was er immers al een soortgelijke campagne voor de Europese Grondwet. De beroemde foto van Laurens-Jan Brinkhorst die op Scheveningen ongemakkelijk een flyertje aanreikt aan een dikke, getatoeëerde badgast staat wat dat betreft symbool voor heel veel meer (hier een vergelijkbaar beeld van Brinkhorst uit de ANP beeldbank - BN).

Nee, de elite wilde zich er niet aan branden en liet zo alle publicitaire ruimte aan het Leger des Peils dat het land in trekt met een geleende bus en heel, heel veel flyers.

Na de uitslag: teleurstelling alom

De nasleep van het referendum is bekend. Het volk stemde tegen. De progressieve politiek en de gevestigde media schoten meteen in de verdedigingsmodus. Het referendum zou te onduidelijk zijn geweest, of juist weer te weinig genuanceerd. Het associatieverdrag was “niet goed genoeg uitgelegd” aan de bevolking. Het toppunt was een of andere D66’er die op Twitter plaatste dat 55 procent van de Nederlanders niet had gestemd, en dat dat ook een signaal tegen het referendum was en dat je die stemmen dan ook bij hun kamp mocht optellen en “daarom” het JA-kamp overweldigend had gewonnen.

Dit soort gedrag lijkt een beetje op de vrouw die trots tegen haar man vertelt dat ze vandaag 300 euro heeft bespaard. Nou, zegt de man, dat is knap, hoe heb je dat gedaan? Waarop de vrouw zegt dat ze een paar schoenen van 600 euro in de uitverkoop tegen 50 procent korting heeft kunnen kopen. Girl math ter kwader trouw.

Sowieso was het referendum een ernstige ontmaskering van de progressieve beweging, met D66 als grootste uitschieter in negatieve zin. Jarenlang had de partij gestreden voor meer democratie. Het referendum was een van de “kroonjuwelen” van de partij. Men had zelfs nog geijverd voor een grondwettelijk veel sterkere vorm van het referendum. Toen echter bleek dat je bij referenda ook kan verliezen, werd het echter zo snel mogelijk weer afgeschaft. Alle grote plannen voor meer democratie gingen in de ijskast bij de partij die enkele jaren eerder nog op hoge toon een minister van Bestuurlijke Vernieuwing had geëist.

Er werd ineens ook geen woord meer gerept over andere kroonjuwelen zoals een gekozen burgemeester - een fundamenteel geloof in de democratie had definitief plaatsgemaakt voor een volstrekt wantrouwen in het oordeel van de kiezer.

Uiteindelijk wordt er door premier Mark Rutte een typisch Ruttiaanse list verzonnen: de regering legt de uitslag van het referendum naast zich neer door toch te tekenen, maar zegde toe dat er met een “inlegvelletje” recht gedaan werd aan de zorgen van de kiezer. In dit inlegvel zou komen te staan dat het Associatieverdrag geen opmaat was voor een toetreding van Oekraïne tot de EU.

De beloften bleken niets waard, zo blijkt op het moment van schrijven. De trein naar een Europese federatie dendert door - met telkens weer een nieuwe crisis als excuus voor meer gemeenschappelijke schulden en meer bevoegdheden naar Brussel, zeker nu we verlost zijn van die dwarsliggers aan gene zijde van de Noordzee. Het was een herhaling van zetten van 2005, toen de regering een referendum over de Europese grondwet naast zich neerlegde.

Bart en het kader van GeenPeil hebben nog geprobeerd om de gewonnen slag van het Oekraïne-referendum om te zetten in een bouwsteen voor een permanente beweging op basis van continue referenda. Met GeenPeil als politieke partij namen ze deel aan de landelijke verkiezingen van 2017, met als grote idee dat de GeenPeilers in de kamer in feite een permanente referendumclub zouden vormen, door elke stemming voor te leggen aan de achterban. Als zetelverwarmers in de kamer zouden ze dus niet meer doen dan de mening van het internetvolk vertegenwoordigen.

Het werd niets. Het idee was te moeilijk. Jan Dijkgraaf kwam totaal niet uit de verf als lijsttrekker - iemand omschreef hem als een “natte hamster” - en het electorale resultaat was verdrietig. Met slechts enkele luxe touringcars aan stemmen kwam de partij niet eens in de buurt van een lullig zeteltje. GeenPeil bleek met de kennis van nu dus een min of meer eenmalige actie. Pogingen om meer referenda te organiseren strandden of verdwenen naar de achtergrond. De mogelijkheid om een referendum te organiseren werd schielijk uit de staatsrechtelijke constellatie afgevoerd en afgezien van een paar losse voorstanders op links en rechts is het idee een tamelijk dode letter.

De bredere beweging viel ook uit elkaar in een spel van kleine egootjes. Jan Roos nam afscheid als verslaggever om het met VNL (Voor Nederland) te proberen, maar haalde ook de kiesdrempel niet. Van alle kopstukken van het referendum wist alleen Thierry Baudet en zijn Forum voor Democratie enige potten te breken op electoraal gebied.

Na prima resultaten in de Eerste en Tweede Kamer en bij de Europese verkiezingen viel de partij ook weer als los zand uiteen tussen de wat meer realistische types die vooral hoopten op een iets rechtsere VVD en mensen zoals hij, die in een woud van complottheorieën verdwaalden - anno 2026 is de partij vooral in het nieuws omdat allerlei Stormfronters en zedendelinquenten op de kieslijsten bij de gemeenteraadsverkiezingen huisden.

De geweldige energie die ineens vrij kwam en de uiteenlopende krachten die samenkwamen - van de kleinste flyeraar tot de internetmiljonairs - hebben elkaar daarna nooit meer echt zo gevonden in een democratische beweging als in deze campagne. Ergens is dat zonde.

Een niet terug te wisselen cheque

De grootste uitwerking van het hele referendum trof echter GeenStijl zelf. Waar voorheen het credo gold dat alle politici van alle partijen bij de enkels moesten worden afgezaagd was dit onuitgesproken contract met de lezer nu verbroken. GeenStijl was ineens zelf een politieke actor geworden en had zelf ook politici binnen de tent toegelaten: rechtse populisten zoals Thierry Baudet, maar ook referenda-voorstanders als Niesco Dubbelboer van de PvdA. Het veranderde de dynamiek van het medium op een significante manier.

De GeenPeil-campagne was weliswaar het inwisselen van langjarig opgebouwd krediet bij het lezerspubliek van GeenStijl; de gecultiveerde trouwe groep lezers waarin toch een hoop sociaal kapitaal zat in de vorm van capabele organizers. Het bleek echter wel dat dat contract bestond bij gratie van een soort nieuwmediale mores, waarin er werd gestreefd naar een soort neojournalistieke puurheid: geen schnabbels, wegblijven van de beruchte draaideur waarin dezelfde poppetjes continu opduiken aan beide kanten van de streep door afwisselend als journalist, woordvoerder of politicus op te treden.

Het beeld van zo’n Marcel van Dam die heen en weer schuifelde tussen de PvdA en publieke omroep is immers hét grote vijandbeeld van Geen Stijl-oude stijl. Het bleek ook een cheque die eens, maar niet weer kon worden ingewisseld - daarna is het rookgordijn weer opgetrokken, zij het dat de redacteuren nu wat zichtbaarder naar voren treden, onder andere door met hun eigen mombakkes op podcasts te verschijnen.

Subscribe now

De vraag is natuurlijk hoe realistisch deze scheiding tussen journalistiek en politiek is en of het niet onvermijdelijk was dat de “nieuwe” internetjournalistiek van het bloggen in de patronen van de oude journalistiek van de kranten en televisie zou vervallen. Dat voormalig blogcoryfee ANanninga rond dezelfde tijdskader de overstap maakte van de bloggerij naar de actieve politiek bij het Forum voor Democratie was ook een teken aan de wand.

Er zit ook een grappige sinuscurve aan dit verhaal - voor de oorlog was het niet meer dan vanzelfsprekend dat je naast politicus ook publicist of politicus was. Niemand vond het raar dat Abraham Kuyper zich een slag in de rondte schreef of dat Carl Romme naast leider van de KVP ook jarenlang de stem van Rooms Nederland was in de Volkskrant. Na de oorlog professionaliseerde de journalistiek en werd de scheiding duidelijker gevoeld, omdat rationele en objectieve kernwaarden slecht te verenigen leken met activisme. Nu lijken we weer terug bij af: de journalistiek wordt steeds activistischer en de politiek weer meer een (social) mediadingetje.

Het populisme beleefde z’n zoete wraak door via informele kanalen (Twitter, Talk TV, YouTube, TikTok) media en politiek te versmelten tot een nog vreselijker beest dan dat het was toen Goebbels net de geinige trucjes van Volksempfänger ontdekte. De vraag hoe nu om te gaan met populisme wordt vooral vertaald naar de vraag of “fascisten wel een podium mogen hebben”, in een soort van stierlijk vermoeiend mediakritiektheater in de Verstandige Media - en daar is dan waarschijnlijk alles mee gezegd, qua onontwarbarheid van media en politiek.

Resumerend kunnen we stellen dat dit referendum een interessante meander was in de bredere stroom van het opkomende populisme. Vergeleken met de andere gebeurtenissen van dat jaar - Trumpie in het Witte Huis, Brexit - was het natuurlijk klein bier. De uitslag veranderde niets, behalve dan dat het democratisch bestel na een kleine poging tot openheid weer verder op slot ging.

De bittere nasmaak van het geitenpaadje van Rutte en de felle antidemocratische draai van partijen als D66 bleef echter hangen, net als dat de identiteit van GeenStijl voorgoed was veranderd door de deur even open te zetten naar actieve politieke participatie. Het randje van de associatie met echt nare populisten als Farage en Baudet heeft voor mij in al die jaren weinig aan ranzigheid ingeboet - sterker nog, de leuk en het dandy-achtige plagen is er wel af, nu we definitief in de eeuw van het populisme leven.

Ik ben ook nog steeds een vreselijke snob die qua politieke instincten maar weinig moet hebben van volksmenners, maar zeker ook nooit meer teruggaat naar het veilige wereldje van de progressieve schijndemocraten. Het was al met al een zinloze exercitie die de vertrouwensbreuk tussen publiek en politiek heeft verdiept en verbreed.

Postscriptum: de Drones en de Gladiolen

Hier had eigenlijk nog een heel stuk moeten staan, een disclaimer en een excuusverklaring zo u wilt, over de ongekende genocidale agressie die Wladimir Wladimirowitsj heeft uitgestort over Oekraïne en hoe anno 2026 de dappere burgers in weerwil van de meest vreselijke omstandigheden en tanende internationale aandacht blijven doorvechten. Door deze “speciale militaire operatie” heeft het land zich herpakt en ontwikkelt in een Europesere richting dan we in 2016 voor mogelijk hielden en met drones de wetten van de krijgskunst herschreven. In het licht van alles wat er sinds 24 februari 2022 gebeurd is, is alle onaardigheid en afstandelijkheid richting de Oekraïeners achteraf gênant (maar achteraf is mooi wonen).

Helaas zat ik al bijna aan de 5000 woorden - dus die rant houdt u tegoed voor deel 2. Als u dat lezen wilt, moet u E.A.A.M. Nijman maar eens vriendelijk aankijken.

Met genoegen,

Constanteyn Roelofs
Blogger in remissie

Share

Get more from Bart Nijman in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

Vandaag is er, zoals vorige week aangekondigd, geen Nijman & Charante Podcast. Ik ben op een flinke rondrit langs vrienden en familie, van Amsterdam via de Ardennen naar de ouderlijke stee en dan in de loop van de week weer via Amsterdam terug huiswaarts. Gelukkig is er een kwartiertje respijt met Martin Bosma, die - min of meer - terugverwijst naar een eerdere uitzending van de podcast van Maaike en mij. Dat deed hij in het mediadebat vandaag.

Bosma is afgesplitst afgezet als Kamervoorzitter en thans terug in z’n rol als cultuur- en mediawoordvoerder bij de PVV. In een vandaag - maandag 26 januari - gehouden mediadebat vraagt hij aan de minister hoe hij zijn abonnement op de NPO eigenlijk kan opzeggen. Hij wil niet meer betalen en als één van zijn argumenten daarvoor verwijst hij naar de berichtgeving van de NOS over Israël.

Daarbij gebruikt hij het rapport dat Maaike van Charante schreef - Wat leren we onze kinderen .nl - en dat is een goed haakje om terug te verwijzen naar de podcast die Maaike en ik reeds in september vorig jaar opnamen toen het rapport uitkwam. Die podcast vindt u in de YouTube embed, onderstaand.

Wie liever luistert dan kijkt, kan hier de linkjes naar onder meer Spotify en Apple Podcasts vinden:

Subscribe now

Maaike deed op X verslag van het mediadebat, waarin ook Annabel Nanninga (JA21) vragen stelde over het rapport. Hieronder de eerste tweet van haar verslagdraad:

Ter zake Israël is er overigens prachtig nieuws, want het lichaam van de allerlaatste gijzelaar, sergeant Ran Gvili, is gevonden door de IDF op een kerkhof in het oosten van Gaza. Daarmee zijn er geen gijzelaars meer in Gaza.

Share

Onderstaand ziet u de Israëlische president Isaac Herzog het gele gijzelaarslintje afdoen. They have all been brought home. Wat premier Netanyahu betreft kan nu de volgende fase van de deal ingezet worden: totale ontwapening van Hamas.

Details over het vinden en repatriëren van Gvili, via een WhatsApp-groep:

Het is misschien wel voor het eerst in de geschiedenis geweest dat de elite zélf probeerde een counter culture te forceren. Het ging via dwang, censuur, emotionele chantage, online cancel mobs, public shaming en harde eisen voor de juiste mening als voorwaarde om erbij te mogen horen.

Subscribe now

Postmodernistische ideeën die gevoed worden door de gedachte dat er geen absolute waarheid zou zijn - en daarmee alles relatief - maakten dat mensen aangespoord of zelfs gedwongen werden om de werkelijkheid en feiten opzij te schuiven. Om de observaties van hun eigen ogen te ontkennen.

Vooral die bitter serieuze, humorloze uitstraling in dat hele ‘woke’ universum en alles eromheen maakte dat mensen, en ook commerciële.merken en bedrijven, er aan toegaven - om er vervolgens snel achter te komen dat het grote publiek het niet lust.

En zodra mensen de kans krijgen, verzetten ze zich ertegen. Zie de verkiezingen in Amerika, 2024, waarin Donald Trump nog veel meer dan in 2016 het symbool van verzet tegen die door de progressieve elites opgelegde opinies en wereldbeelden werd.

Mijn generatiegenoten en vrienden hebben echte subculturen van dichtbij zien ontstaan: punk, graffiti, rap, dance, street art. Enkele decennia eerder waren er de jaren ’50 en ’60, met hun eigen organische stromingen. Ze begonnen altijd klein, onder jongeren die iets nieuws ontdekten - iets wat spannend was, vrij, en ongedwongen.

Langzaam haakten steeds meer mensen aan, tot het explodeerde als echte tegencultuur. Maar wat we de afgelopen jaren zagen - in MeToo, tijdens de BLM-periode, in de aanval op de culturele waarde van Zwarte Piet of de Nederlandse geschiedenis, was een kunstmatige revolutie. Net zoals het Israël/Palestina-narratief, misschien wel de druppel die de woke emmer deed overlopen.

De kunstmatige narratieven werden niet geboren uit nieuwsgierigheid, maar uit schuldgevoel. Niet gedreven door creativiteit, maar afgedwongen uit angst. En niet geleid door inspiratie, maar opgelegd onder sociale druk.

De elite probeerde een tegencultuur te fabriceren en dat werkte averechts. Het werd zwaar, belerend, en ja: humorloos. Het is een rebellie met HR-richtlijnen. Dat is dodelijk voor iedere vorm van echte cultuur.

Zonder humor geen verbeelding.

Zonder verbeelding geen magie.

Zonder magie geen aantrekkingskracht.

Echte cultuur ontstaat omdat er niets moet. Omdat niemand de regels voorschrijft. Omdat er vrijheid in zit. Omdat het spannend, nieuw en prikkelend is.

Opvallend is dat veel van de nieuwe activisten die een podium opeisen door bijvoorbeeld soep over Van Gogh-schilderijen te gooien, bijna allemaal uit welgestelde gezinnen komen.

Bourgeoisie in de skin suit van het proletariaat

Phoebe Plummer, een Britse klimaatactiviste, heeft rijke ouders, woont in een huis van zes miljoen pond en studeert aan een dure universiteit waar menig “gammon” (een negatieve bijnaam voor oud blank rechts) alleen maar van kan dromen. Steeds opnieuw, bij elke achtergrondcheck, blijkt hetzelfde patroon: de meesten komen uit privilege en hebben eigenlijk weinig idee hoe het is om écht proletariaat te zijn. Natuurlijk zullen er hier en daar mensen tussen zitten uit minder geprivilegieerde sociale posities maar zij vormen de uitzondering, niet de norm.

Hun leven bestaat uit nooit huur hoeven te betalen, thuiskomen in een gespreid bedje, studeren aan exclusieve universiteiten en de luxe hebben om activist te spelen zonder ooit de gevolgen van hun eigen ideologie te voelen. Zij hebben simpelweg de financiële ruimte om in deze utopische ideeën te geloven.

Phoebe heeft dan wel twee jaar cel gekregen voor het besmeuren van Zonnebloemen van Vincent van Gogh maar zij komt straks thuis in comfort, zal nooit honger lijden en nooit de échte gevolgen ervaren van de net-zero-policies die zij verdedigt. Dat “privilege” van hogere energierekeningen en minder bestaanszekerheid wordt immers afgewenteld op de mensen aan de onderlaag. En wie zich daartegen uitspreekt, kan rekenen op collectieve demonisering.

Kijk maar hoe er tijdens Covid of de boerenprotesten werd gereageerd, vergeleken met Extinction Rebellion. Het verschil is dag en nacht.

De eerstgenoemden krijgen de lange lat en worden door media en politiek publiekelijk aan de schandpaal genageld, geen genade. De politie rukte massaal uit, mepte erop los en de harde waterstraal ging eroverheen. De beelden werden breed uitgezonden om het volk met kritiek de mond te snoeren.

U wilt toch niet bij dit sociaal onkuise volk horen? Toch? TOCH?

Maar vallen de protesten onder de noemer “door overheid, media en elite gesanctioneerd”, of sluiten ze toevallig aan bij de beleidsvoorkeuren van dezelfde instituties? Dan worden de activisten even voor de vorm gearresteerd, om vervolgens verderop weer uit het politiebusje gezet te worden.

Geen van die mensen die hierin participeert lijkt zichzelf af te vragen: ‘Het establishment juicht mij toe, beschermt mij. In sommige gevallen subsidiëren ze mijn activisme zelfs en jagen het aan. Klopt dat wel? Ben ik niet eigenlijk een pion? Een soldaat voor hún agenda?’

Die vraag lijkt bovendien lastig te stellen als je zelf óók uit het establishment komt. Want dat zou kunnen leiden tot een pijnlijk rationeel conflict: ‘Ben ik een goed gelande bourgeois burger die slechts de skin suit van het proletariaat draagt?’

Ooit zag ik een interview van Brendan O’Neill waarin hij een man sprak die het perfect samenvatte, door de vinger precies op de zere plek te leggen van luxe activisten: “If your revolution is supported by parents, schools, the media and politics, then it’s probably not a revolution.”

Tegencultuur begint niet op whiteboards tijdens brainstormsessies met consultants op ministeries, wordt niet opgetuigd door gesubsidieerde stichtingen die door de overheid betaald worden om ambtenaren bij te scholen, en het bloeit niet op tijdens redactievergaderingen waarin journalisten die allemaal hetzelfde wonen, leven en denken niet begrijpen dat hun verhalen vooral hun eigen kleine wereld beschrijven.

Tegencultuur ontstaat in muffe keldertjes, na zonsondergang op straat, in gruizige clubs in de hoekjes van de maatschappij waar creatief vrijdenken iets nieuws ontdekt omdat niemand waarschuwt voor wat niet mag. Tegencultuur komt uit het hart, de ziel en de droom om enige vorm en kleur te brengen in een anders grauwe omgeving.

Tegencultuur is niet het bouwen van een podium voor eigen individuele grieven, waarvan je eist dat de wereld er naar luistert. Tegencultuur bloeit waar individuen zich juist niets van de wereld aantrekken.

Maar onder het postmodernisme, dat slachtofferschap heilig verklaarde, meritocratie als onderdrukking bestempelde en de verdiensten van de ontwikkelde samenleving tot oneerlijke verworvenheden benoemde, werd een “rebellie van boven” opgelegd, die in werkelijkheid een morele repressie was.

En nu schrikt ment er van dat daar een authentieke rebellie tegenover is ontstaan.

Omdat de staatsrebellie van de systeemlaven allemaal zo fake, zo onoprecht en zo dwingend was, weet men niet wat men nu met de tegenbeweging aan moet: onder hun neiging tot dwang en sociale druk bevinden zich te weinig argumenten die overeind kunnen blijven tegenover de real world observaties van steeds meer mensen, die met eigen ogen en oren waarnemen wat de werkelijkheid hen toont.

Die werkelijkheid is dat de van bovenaf opgelegde HR-rebellie niet de vooruitgang, vrijheid en gelijkwaardigheid brengt die was beloofd. Sterker nog: het breekt welvaart en veiligheid juist af.

De grap is dat juist de jongeren (de groep waarop woke zich jarenlang zo succesvol richtte) zich nu - zoals het hoort - tegen woke beginnen te verzetten. Je kunt namelijk niet het establishment en tegelijkertijd de counter culture zijn. Jongeren zijn nooit het establishment maar wel altijd de vernieuwingskracht.

Patriottisme is de nieuwe rebellie

Patrtiottisme is thans een van de nieuwe vormen van rebellie en counter culture. Het is een organische beweging die vanzelf ontstaat en vooral in de UK zie je hoe het politici, media en elites in verwarring brengt. Het is grassroots, het komt van de jeugd en het moedigt de alledaagse mannen en vrouwen aan waar al zo lang door het establishment op neergekeken wordt.

Het groeit, omdat patriottisme precies datgene is dat niet meer mocht. Dat maakt het zo aantrekkelijk, en dus zo interessant.

Hoe je dat herkent? Simpel: als de powers that be het meteen in de kiem proberen te smoren, weet je dat je de juiste snaar raakt.

Je ziet de zenuwachtige reflexen overal: de nervositeit bij media, politiek, academici en culturele elites zodra mensen hun vlag weer durven tonen.

Zodra symbolen van identiteit en verbondenheid opnieuw zichtbaar worden, schieten de zittende machten in de verdediging. Er komen dan altijd smoesjes, relativeringen of moralistische waarschuwingen - allemaal bedoeld om het tegengeluid te neutraliseren. De partij van de nieuwe premier probeert zich zelfs de Nederlandse vlag toe te eigenen, een voorbeeld van de krampachtigheid waarmee ze proberen een tegenbeweging naar zichzelf toe te trekken.

Maar juist die reflex verraadt dat er opnieuw een authentieke energie van onderaf in beweging is. Dat het grassroots is. Het maakt de powers that be bloednerveus.

Voor een bevolking die jarenlang betutteld werd en zich steeds meer ingeperkt, ongehoord en machtelozer ging voelen, is nu iets eenvoudigs aangeboord dat uiteindelijk best wel eens een moker zou kunnen blijken.

Patriottisme, ooit het symbool van conformisme, is in deze tijd juist aan het opleven als een vaandel van tegendraadsheid. Het zat er al lang aan te komen en nu gaan we zien hoe hoog dit vaandel gehesen zal worden.

Share

Dit is een gastbijdrage van Laser 3.14, straatartiest en visueel poëet. Amsterdammers kennen hem van zijn tags in de publieke ruimte. Vind hem op Instagram, zijn website of in de Revelator Gallery op de Westermarkt.

Refer a friend

Get more from Bart Nijman in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

Het zal wel vreselijk islamofoob zijn maar ik krijg de kriebels als ik beelden zie zoals in onderstaande video, waarin een jeugdagent in uniform zich wast voor het islamitisch gebed en vervolgens in een gebedsruimte op de knieën gaat op een kleedje. Niet alleen is het domweg in strijd met het neutraliteitsbeginsel van de Nationale Politie, het voelt als religieuze landjepik op liberale grond.

Share

De video stamt al uit oktober en is tot overmaat van ramp afkomstig van een officieel Instagram-account van het Jeugdagenten Basisteam Bijlmermeer. De soundtrack onder het clipje is - hoe ironisch - getiteld ‘Fallen’, van een digitaal muziekfabriekje met de naam ‘Halal beats’. Een (knie-) val is het zeker en als het zo doorgaat, is niet alleen bidden in uniform onder werktijd de normaalste zaak van de wereld maar dragen islamitische agenten straks hoofddoeken zonder dat er ooit een politiek besluit aan ten grondslag zal liggen.

Dat gaat gewoon vanzelf gebeuren op deze manier, als de Nationale Politie of de Haagse bazen hun eigen wetten en mores niet naleven. Maar we weten allang hoe lijdzaam Nederland over zich laat lopen en niemand serieuze leiding neemt om islamisering van overheidsdiensten te voorkomen.

De video in kwestie:

Eerder dit jaar, maart 2025 dook een video op van een agent die in uniform staat te bidden tijdens een iftar in een Amsterdams politiebureau. De publicatie daarvan hier op NN leidde tot Kamervragen van de SGP (okee, leuke bijvangst en een novum voor NN) maar in zijn antwoorden vond Justitie-minister David van Weel (VVD) de islamitische rituelen tijdens iftars allemaal “prima” vanwege de “betekenisvolle dagen”. Voor wie precies, behalve moslims, die hun religie privé vrijuit kunnen belijden en dat dus niet onder werktijd en zeker niet in een uniform van de sterke arm hoeven doen?

In de meest recente gedragscode lifestyle-neutraliteit van 23 april 2021 schreef een voorganger van Van Weel, CDA-minister Ferd Grapperhaus, echter nog in expliciete bewoordingen dat zichtbare uitingen van religie of levensovertuigingen ongewenst zijn in bepaalde publieke functies,

“…met name daar waar een onpersoonlijke en/of geüniformeerde gezagsuitoefening in het bijzonder van belang is. Dit doet zich bij uitstek voor in het geval van functies waarbij de overheid zich in de samenleving manifesteert met behulp van de sterke arm, zoals de rechterlijke macht en de politie.

De politie politie beschikt over het geweldsmonopolie en maakt daarbij gebruik van dwangmiddelen. Geen andere organisatie in de maatschappij is gerechtigd deze bevoegdheden uit te oefenen.

Vanwege de bijzondere positie van de Nederlandse politie dient door politieambtenaren, in contacten met het publiek, in ieder geval afstand te worden genomen van […] zichtbare uiting(en) van (levens-) overtuiging, religie, politieke overtuiging, geaardheid, beweging, vereniging of andere vorm van lifestyle, die afbreuk doet aan de gezagsuitstraling, neutraliteit en veiligheid van de politiefuncties.”

— Gedragscode Lifestyle-neutraliteit, april 2021 (PDF)

Maar goed, geaardheid wordt ook genoemd dus volgens dit handvest zou de Roze in Blauwe politieboot ook uit de vaart genomen kunnen worden tijdens de Canal Pride. En dat gebeurt ook niet (want dat is weer in strijd met de charters en doelstellingen voor inclusie en diversiteit), ergo: mogen moslims ook doen wat ze willen.

Een uitzondering voor één is immers een uitzondering voor allen. De uiting van de één wordt zodoende ook de whataboutism van de ander: ‘Waarom mag de homoboot vol agenten in uniform wel varen, maar zou de agent op de bidmat zich niet mogen uiten?’

Regels, richtlijnen en gedragscodes voor allen worden in toenemende mate beschouwd als beperkingen van enkelingen. Dat uit zich in de retoriek van politici als Ismail el Abassi (DENK), die op 18 december in een commissiedebat over hoofddoeken bij boa’s beweerde dat voor hem juist “een BOA met geblondeerd haar op een bepaalde leeftijd niet neutraal is.” Neutraliteit is, in de verwrongen logica van DENK, geen objectief uitgangspunt voor iedereen maar een restrictief construct dat is voortgekomen uit een seculier westers wereldbeeld, en dus in die zin beperkend voor mensen die niet seculier of westers zijn. (Fragmentje via Bas Paternotte.)

Deze stokerige vampiertaal van de eeuwige gedupeerde Denkula’s komt niet alleen van de Lange Arm van Erdogan. De roep om onderwerping aan de Dawah-democratie waart ook door de ruïnes van de sociaaldemocratie, zoals bij voormalig Rotterdamse en huidig Arnhemse PvdA-burgemeesters als Ahmed Aboutaleb en Ahmed Marcouch. Die laatste pleit zelfs de facto voor opheffing van de scheiding tussen kerk en staat en inperkingen van de vrijheid van meningsuiting om de islam te beschermen tegen kritiek.

Subscribe now

Zet iemand daar nog wat tegenover? Nauwelijks. Het gewoontegebruik om de islam meer ruimte te geven, is al diep in de publieke instituties geslopen. De politie is hooguit het meest pijnlijke praktijkvoorbeeld.

Foto’s van agenten in een moskee, video’s van agenten die bidden in een moskee, politie-iftars in het hele land, politie-kraampjes tijdens een halal huishoudbeurs in Utrecht, aangekondigd als een “partnership” op socials van de organisatie en in de watermeloen-kleurstelling van de pro-Palestijnse propaganda (c.q. van de onderliggende Jodenhaat): het is islamisering maar het wordt genormaliseerd als een uiting van gemeenschapszin en deze vorm van witwassen is kennelijk niet strafbaar.

Zo wordt de sterke arm langzaam ontmanteld als neutrale organisatie en dat ondermijnt het gezag van de wet. Het holt de rechtsstaat uit, niet zelden onder minzaam instemmend geknik van partijen en personen die een morele claim op diezelfde rechtsstaat proberen te leggen door zich uit te spreken tegen het populisme, de groeiende publieke wens tot migratiebeperking en zelfs milde kritiek op de NOS als een gedachtemisdaad te beschouwen.

Op basis van onderstaande video, afkomstig uit een reportage van PowNed over de anti-Joodse demonstraties tegen de Chanoekviering in het Concertgebouw op 14 december, lijkt het al niet eens meer een vereiste voor dienders om de Nederlandse taal machtig te zijn.

Bij de video van Hakan, de biddende jeugdagent in de Bijlmer, wordt hij geciteerd met de woorden: “Het is echt fijn om te zien dat een werkgever aandacht heeft voor de belangen van zijn werknemers. Bij de politie zijn ze dagelijks bezig om zich ook op dit vlak verder te ontwikkelen.”

Een ontwikkeling is het zeker, maar niet iedere ontwikkeling is een vooruitgang. We kijken naar een vorm van ideologische verovering op het secularisme en de neutraliteit van het gezag.

“De reden dat ik dit filmpje met u deel, is omdat ik u graag perspectieven van de politie wil laten zien die u wellicht nog niet eerder heeft gezien of gehoord”, zegt Hakan bij zijn geüniformeerde gebedsritueel - hashtag pray, hasthag islam.

Aangezien iedereen alles door zijn eigen bril bekijkt, kun je dat ook lezen als: ‘Kijk mede-moslims, deze overheidsorganisatie onderwerpt zich vrijwillig aan onze hogere religieuze wetten, die boven de rechtsstaat van de kuffar staan.’ Want voor moslims is er maar één God en hun religie kent geen seculiere grondwet, geen neutraal gezag of handhaving en geen geblinddoekte rechtsgelijkheid voor allen die onder dat islamitische gezag vallen.

Uiteindelijk zal ook die Roze in Blauwe Pride-boot van de politie alsnog uit het water worden gehaald, maar dan kwaadschiks en door hun eigen gehoofddoekte collega’s. Omdat de neutraliteits-eisen die Ferd Grapperhaus in 2021 formuleerde in de praktijk het papier nog niet waard blijken waarop ze gedrukt staan.

Je kunt hier een klacht over indienen bij de politie, als je denkt dat zulks nog zin heeft. Het lijkt me een gevecht tegen de takbir-kaai want een rechtsstaat die zijn eigen beginselen heiligt noch handhaaft, is sowieso gedoemd om ten onder te gaan. Gelukkig is daar alvast een mellow halal soundtrackje bij.

Share

Doneren mag

Get 20% off forever

Tijdens mijn rondgang door Nederland in de slotweek van november, dronk ik ook thee (en na afloop een biertje) in Studio Blauwburgwal, waar Syp Wynia zijn Wynia’s Week TV maakt. Beduidend strakker opgebouwd dan mijn huis-, tuin- en keuken-setup resulteerde dat in bovenstaande opname. Wat ik zelf toevoegde in de professionele studio (en onderhand aan mijn stand verplicht ben): het werd volgens Syp de langste uitzending van WWTV tot dusver. Of u dat waardeert, is vers twee natuurlijk maar het was een aangenaam gesprek en deel het derhalve toch nog even door.

Hierboven staat de uitzending op YouTube (multicam! Een director/editor! Wat een weelde!) maar voor wie al vaak genoeg over mijn porem struikelt op deze pagina, is er ook de mogelijkheid om in een podcast-app te luisteren, de opties daarvoor vindt u hierrr. Onderstaand ben ik zo lui vrij om het bijschrift van Wynia’s Week te kopiëren.

De ruimte voor wat in Nederland als een respectabele mening wordt gezien wordt systematisch ingeperkt, zegt Bart Nijman in dit WWTV-gesprek met Syp Wynia. Haagse politici en Hilversumse tv-makers perken de ruimte voor vrije meningsuiting steeds verder in en de razendsnelle mediaconcentratie in Nederland doet de rest. Nijman was een van de grondleggers van GeenStijl en werkt sinds enkele jaren vanuit Portugal als podcaster, blogger en columnist.

Nijman: ‘Ik heb GeenStijl altijd gezien als een plek waar de vrijheid van meningsuiting getest moest kunnen worden. Als je de randen opzoekt, houd je de rek er in. Die ruimte wordt nu steeds kleiner. Dat zie je in hoe Wierd Duk wordt bejegend. Er wordt steeds geprobeerd hem te verbannen uit het kleine vierkantje dat er nog over is aan geaccepteerde opvattingen. Dat gebeurt zowel in het Mediapark als bij kranten als Volkskrant en NRC. Zoals ook demograaf Jan van de Beek en natuurkundige Arnout Jaspers eerst worden genegeerd en als dat niet meer lukt met alle middelen worden aangevallen.’

Het goede nieuws is dat steeds meer Nederlanders de diversiteit aan meningen en de veelheid van informatie dan maar zoekt bij internetmedia zoals die van hem zelf en Wynia’s Week – ‘Vrije Media’, zoals Nijman en Wynia die noemen: geen onderdeel van een groot concern en evenmin onderdeel van een met belastinggeld betaalde instituut als de publieke omroep.

Nijman en Wynia verbazen zich over het gebrek aan kritische houding van traditionele media bij het overheidsbeleid, of het nu gaat over de plotselinge miljarden voor Oekraïne nadat Mark Rutte gevraagd was voor de Navo of over de beweegredenen van de Arnhemse burgemeester Ahmed Marcouch om moslims ter wille te zijn. Nijman: ‘Marcouch laadt de verdenking op zich meer islamist te zijn dan hij zich voordoet. Ondertussen lijken we het belang van de westerse waarden, van onze democratie en van onze rechtstaat uit het oog te verliezen.’

Get 46% off for 1 year

Waar Tim Hofman nog naar Nijkerk toog om de Christenen voor Israël met vreemde aantijgingen in een vals frame te plaatsen om de vriendelijke mensen in het Israël Centrum een genocide in de schoenen te schuiven, werd ik met alle égards ontvangen in hun pand en hun podcast voor een puntig gesprek over actualiteiten, mediaframes en ‘antizionisme’.

Share

Niet meteen aan Lucille Werner denken bij het volgende zinnetje, maar: het leven kan raar lopen. Sinds de gruwelen van 7 oktober 2023 en de vele artikelen die ik hier op NN daaraan gewijd heb, heb ik contacten opgedaan en een kennissenkring uitgebouwd die ik in mijn tijd als GS-redacteur (en als overtuigd atheïst) niet zomaar had kunnen voorspellen. Maar here we are: ik werd uitgenodigd om eens bij Christenen voor Israël in hun podcast aan te schuiven, waar ik met Sara van Oordt in gesprek ging. Het video-resultaat staat bovenaan deze pagina en linkjes naar de audio voor in uw favoriete podcast-app zijn hier te vinden.

Uiteraard heb ik daarna - na een rondleiding door het pand - nog wat ‘verboden vruchten’ geplukt uit hun uitstekende assortiment van Westbankwijnen met Judea-druiven en Samaria-smaakjes.

Subscribe now

Gerelateerd (maar alleen Frenske komt in het gesprek voorbij)

Get more from Bart Nijman in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

Even op de zaken vooruit lopen: Het is Martin Bosma TOCH/NIET gelukt om een tweede termijn als Beste Kamervoorzitter van Sowieso Deze Eeuw Maar Misschien Wel Ooit veilig te stellen. Hij is zijn hele eerste termijn als een gedachten-verdachte behandeld in de linkse politieke en in de ‘vrije’ pers en moest dus vandaag opnieuw vechten voor zijn herbenoeming. Zijn pleidooi hield hij vanmiddag - dinsdag 18 november - en de stemming is hedenavond.

Vanaf 17u55 is via deze link (als het goed is) de stemming te volgen, en anders vindt die via de homepage van Debat Direct (Cloudflare en weder dienende). Het pleidooi van Bosma is hieronder in dit artikel alvast terug te kijken.

UPDATE 19:33: De feeksen van de VVD laten weer zien hoe hondsbrutaal en cynisch ze zijn. Bosma verliest van het kind Van Campen.

Share

De sollicitatiegesprekken met de aspirant-voorzitters zijn weliswaar de meest openbare HR-meetings van Nederland maar dat wil niet zeggen dat de beste kandidaat wint, noch dat het besluit daarover vóór de schermen wordt genomen. Er speelt altijd politiek belang, zo weet heel Nederland sinds de verkiezing onderling tussen VVD en D66 afgehamerde benoeming van Vera Bergkamp, die vervolgens een handhavingsramp bleek in de steeds harder wordende debatten.

Martin Bosma was als haar opvolger objectief gezien een verademing. Gepassioneerd over de positie leefde het soms toch wat luie Kamerlid enorm op, leidde hij debatten met strakke hand en tevens met zowel door vriend en vijand erkende humor en geestelijke lenigheid (en daarbij niet te veel op de strakke letter). De gedichten waarmee debatten door hem werden geopend, waren een kers op de taart en verbonden de democratische positie van het voorzittersambt met de culturele, literaire, historische en soms zelfs religieuze wortels van Nederland.

Bovendien heeft Bosma, ooit fervent twitteraar in het publieke domein en stevig retoricus in de politieke arena, zijn X-account niet meer aangeraakt sinds hij voorzitter werd en zich opgesloten in zijn rol. Nooit was er om zijn persoon of zijn persoonlijke posities enig gedonder buiten de plenaire zaal, behalve toen de organisatie van Keti Koti hem niet bij de herdenking van het slavernijverleden wilde. Hij had vanuit zijn ambt alle recht daarbij te zijn (het was de Keti Koti-organisatie te verwijten dat zij geen onderscheid tussen mens en functie konden maken en liever voor stampij kozen), maar hield ook in die ophef zijn mond en liet het gezeik in stilte over zich neer miezeren.

De griffier en het personeel voor keukens, computers en conciërge-diensten leek des te beter met Bosma door één Kamerdeur te kunnen - de voorzitter is immers ook een soort directeur van het hele bedrijf. Zijn rol achter de schermen is een onderbelicht en (eerlijk is eerlijk) moeilijk te controleren deel van zijn taak maar lijkt binnenskamers zeer te worden gewaardeerd door het Binnenhof-personeel in het tijdelijke somber-betonnen onderkomen B.67.

In zijn pleidooi voor baanbehoud ging Bosma daarop dan ook uitgebreid in. Hieronder, aanbevelenswaardig, zijn hele vacature voor het voorzitterschap.

Bosma benadrukte in zijn sollicitatiebrief dan ook dat ‘zwevende kiezers’ onder zijn Kamercollega’s ‘hun oor te luister moesten leggen bij onze ambtelijke ondersteuning.’ Zij zouden voor hem kunnen getuigen. Tegelijk was het een teken van ‘het ijsvogeltje’, zoals hij zichzelf omschreef, dat hij donders goed weet dat niet alleen een tweede termijn onzeker was maar zijn eerste ook al een uitzondering op kartelregels. Een anomalie en voor sommigen zelfs een schok.

Het is immers bekend dat de PVV’er überhaupt nooit de hamer in handen had mogen krijgen (want: verkeerde partij en/met verkeerde opvattingen) maar de vorige verkiezingsuitslag viel - voor velen onverwacht - in zijn voordeel uit en zodoende werd driemaal solliciteren alsnog scheepsrecht voor Bosma. De tweemaal daarvoor was hij volstrekt kansloos, de derde maal won hij nipt van Tom van der Lee:

In de laatste Nijman & Charante Podcast van maandag (gisteren) somberden we met de blik vooruit op vandaag (dinsdag) dat Bosma het zal afleggen tegen politieke koehandel van de VVD: niet met GroenLinks in een coalitie maar wel als handreiking de hamerkansen voor Van der Lee vergroten. De sollicitatiebrief van Thom van Campen las namelijk als een schoolkrantstukje van een iets te jonge schijnkandidaat, en daarmee als een politiek opzetje van de boven hem gestelden.

Of raakte iemand wél in vervoering van plichtmatige passages van Van Campen zoals deze? “Kamervoorzitter zijn stopt niet bij de patatbalie. Of dat nu via een journalist aan de kiezer is of rechtstreeks aan een schoolklas, de voorzitter heeft naar mijn mening altijd de taak om uit te leggen wat wij doen.” Dan toch veel liever zowel de bevlogenheid als de gedichten van Bosma?

Overigens kan derde kandidaat Van der Lee behalve geen correct Nederlands schrijven, zelfs zijn eigen naam niet correct spellen, getuige zijn eigen brief. Heb je écht zin in de baan als er zulke fouten in je sollicitatie blijven staan?

Maaike en ik vermoedden (dus) dat niet de beste kandidaat maar het zwaarder wegende politieke machtsbelang opnieuw zou gaan winnen. Zie hier, tijdgecodeerd, onze beschouwing en afwegingen. Jan Dijkgraaf ziet op zijn beurt juist Van Campen wél winnen omdat de Kamer wel rechtser dan links is. Hier een twitterdraadje van mij met - in het kort - de inbreng per partij tijdens de sollicitatieprocedure van hedenmiddag.

De broodtekst, zoals dat heet, van dit SubStukkie is geschreven tijdens de sollicitatiegesprekken maar voordat de daadwerkelijke voorzittersverkiezing begon. Het is na de uitslag slechts een kwestie van de uiteindelijke winnaar invullen en daarbij de winst van Martin Bosma vieren of zijn verlies betreuren, vanuit het besef dat hij zowel bij herverkiezing áls bij verlies de hoofdpersoon van de voorzittersverkiezing zal zijn.

Op voorhand heb ik daarom ChatGPT zowel een opgewekte als een sombere Martin Bosma laten maken (in de inmiddels bekende oranje/bruine stijl en kleurstelling die me overigens langzaam tegen begint te staan en dus op de planning staat voor verfrissing & ander verfje maar dat terzijde en met een stuk minder budget dan de verbouwing van het Binnenhof).

Bosma verdient het op basis van merit, conduct and passion om met ruime voorsprong om te winnen van zijn opponenten. Hij is immers de beste voorzitter die we de afgelopen jaren gehad hebben én de beste voorzitter die we eigenlijk niet mogen hebben.

Gaan Maaike en ik ongelijk krijgen en komt het meest opgewekte plaatje als winnaar uit de voorzittersverkiezing of krijgen we helaas toch gelijk en komt het sombere plaatje als winnaar uit de bus? Vanavond weten we meer, update volgt (maar ik moet nu domweg de deur uit, dus vandaar dat ik deze alvast op de post doe).

Subscribe now

Hieronder de twee opties op een uitslag:

Dit is een SubStukkie. Een soort Nieuwsbriefjes, maar dan net niet want korter, sneller, reactiever. U kunt uw notificaties voor de verschillende rubriekjes van Nijmans Nieuwsbriefje beheren via uw accountpagina. Via de Substack App gaat het nog makkelijker.

Get more from Bart Nijman in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

BONUSLOLLETJE: Kamerlid Nanninga moet wat camerabewuster worden

Hahaha wat een heerlijke beelden. Via de oplettende Reneeke op X.

Meneer Wijers van D66 is IN OPSPRAAK GERAAKT omdat hij als privépersoon Wijers iets heeft gezegd (of: gezegd zou hebben) over de fractievoorzitter van de VVD, dat hij nu als informateur voor een nieuwe coalitie niet zou kunnen zeggen over mevrouw Yesilgöz.

Subscribe now

Meneer Wijers, die niet alleen zijn haar verft maar qua uiterlijk ook een zoon van Rob de Wijk zou kunnen zijn, heeft tijdens een min of meer informele (als in: niet-partijgebonden) bijeenkomst op de verkiezingsavond waar hij géén officiële spreker was toch - en vermoedelijk na een paar glazen Chardonnay - een paar woordjes gesproken nadat hij herkend werd in het publiek (wat hem ongetwijfeld extra opgeilde om zich eens goed te laten horen want zo’n type is het wel), waarbij vanaf het podium het predikaat “leugenaar” op Dilan Yesilgöz werd geplakt. Volgens NRC, dat beelden zegt te hebben die vooralsnog niet zijn vrijgegeven, door Meneer Wijers.

Dat is dezelfde Dilan Yesilgöz die door D66 onder druk gezet wordt om in een formatie te stappen met het radicaal linkse PvdA/GroenLinks. Ook bij de NPO en in DPG wordt grote druk op Dilan Yesilgöz uitgeoefend om zo’n coalitie mogelijk te maken (ondanks de cijfermatig rechtser dan linkse uitslag van de verkiezingen). Dit terwijl zowel alle politieke concurrenten van de VVD én alle NPO & DPG zelf maandenlang naar Dilan Yesilgöz verwezen als een “leugenaar”, omdat ze iets over nareis-stapelende asiel- en gelukszoekers had gezegd.

The Flop

De hoofdenboter is niet aan te slepen maar omdat Meneer Wijers tijdens de campagne, waarin politieke partijen elkaar de hele dag met spin & stront besmeuren om zichzelf in des kiezers kijker te spelen, mee ging in de overtuiging dat mevrouw Yesilgöz een leugenaar is en haar als zodanig betitelde tijdens een bijeenkomst die niet voor, door of namens D66 was georganiseerd, is het spel nu op de wagen en hebben de persmuskieten van B.67 een banaal haakje om scherpslijper en snelrechter te kunnen spelen. Oh oh oh wat zitten ze er weer bovenop.

Het zal ongetwijfeld uitstekend klikken en ja inderdaad, betrapt, en u heeft volkomen gelijk: ikzelf zit er nu ook - zuchtend, dat wel - over te toetsenbordratelen dus mea culpa & ik ga me zo met een ezelsmuts op staan schamen terwijl ik urenlang naar beelden kijk van Pieter Klok die de vieze snor op zijn voorhoofd in zorgvuldige ontkenning van zijn eigen kaalheid over zijn kruin kamt.

Maar terug naar het hoofdonderwerp.

Mevrouw Yesilgöz is dus een leugenaar, zei meneer Wijers. Wat ze, als politica en VVD’er, ongetwijfeld ook gewoon letterlijk is, net zoals Rob Jetten een leugenaar is die tien nieuwe steden beloofde totdat het drie dagen na de verkiezingen ineens een “metafoor” bleek te zijn. Meneer Jetten veinsde tijdens in zijn reclamecampagne tevens begrip voor asiel- en migratiezorgen maar ook dat was een leugen want als beoogd premier heeft hij al verklaard dat D66 niets zal doen aan remigratie. Dat bewijst dat meneer Jetten helemaal geen begrip heeft voor asielproblemen en migratiezorgen. Meneer Jetten is dus ook een leugenaar.

Share

Maar: waar Jetten met zijn leugens wegkomt omdat zijn parelmoeren grijns de media en de mensen weet te betoveren zoals zeemeerminnen schippers op de klippen lokken, wordt Meneer Wijers ineens keihard aangepakt omdat Meneer Wijers aan RTL-coryfee Floor Bremer (meer haar op d’r tanden dan Pieter Klok op z’n kruin) refereerde als een “mevrouw”. Wat ze volgens alle normale biologische standaarden ook gewoon is, maar het ging om de manier waarop hij haar “mevrouw” noemde. Dat werd denigrerend opgevat, of zoiets. Dus beet mevrouw Bremer terug:

Zo wordt er spanning en sensatie gezocht in een verkenning of formatie waarin nog geen enkel inhoudelijk onderwerp (wonen, migratie, energievoorziening, Zwarte Piet, de identiteit van de moordenaar van Lisa, het verdwijnen van Moerdijk, whatever) is besproken. Het gaat wéér alleen maar om poppetjes, woordjes en verwijten.

Meneer Wijers doet daarbij zelf ook niet echt zijn best het beeld te ontkrachten dat hij een klassieke pedante lul is, want in de nodeloos lange persconferentie (37 minuten) over zijn bewering dat mevrouw Yesilgöz een leugenaar is, dacht deze bijzonder regenteske meneer dat *hij* degene is die mag bepalen wanneer de situatie die hij zelf veroorzaakte, is opgelost en “uit de wereld is”.

Meneer Wijers gedraagt zich derhalve niet als iemand die dienstbaar is aan een democratisch proces maar als een klassieke regent die in zijn ivoren kuif gepikt is omdat hij door het mediaplebs tot de orde geroepen wordt over uitspraken waarvan hijzelf beweert dat hij zich niet eens kans herinneren dat hij ze heeft gedaan (hoeveel Chardonnay had die man gedronken die avond?).

The Turn

Overigens beweert Eric Smit (ook een aartsleugenaar en een tamelijk agressieve bovendien) vandaag dat niet Meneer Wijers maar híj mevrouw Yesilgöz een leugenaar noemde terwijl hij naast Meneer Wijers op het podium zat. Dat beweert hij althans op LinkedIn deze vrijdagmorgen:

Of het nou Meneer Smit of Meneer Wijers was: het zou niet zo veel uit moeten maken wie mevrouw Yesilgöz een leugenaar noemde in een campagne waarin iedereen alle concurrenten voor rotte vis uitmaakt, en Meneer Wijers zelf niet eens een politieke rol vervulde. Als je politici al geen leugenaar meer mag noemen, waar moet het dan heen met de wereld?

Maar Meneer Wijers is nu nota bene zélf een leugenaar want dat hij nu halfbakken excuses maakt, is zijn werkelijke leugen. Daar meent hij echt niets van (hij wil gewoon zijn Belangwekkende Opdracht niet kwijt), en om díe reden zou hij wél op moeten stappen. Zeker als hij woorden heeft teruggenomen die hij volgens Eric Smit niet eens heeft uitgesproken omdat Eric Smit beweert dat hijzelf die uitspraken deed. Volgt u het überhaupt nog?

The River

Als Meneer Wijers nu aanblijft als informateur - en dat is wel het plan - heeft de VVD des te meer reden de poot stijf te houden om niet in een kabinet met PvdA/GroenLinks te stappen. Want die vertrouwen deze haarverfregent natuurlijk zelf ook niet, en kunnen hem uitstekend als wig gebruiken om afstand tussen henzelf en het Gaza-genootschap van Jesse, Kati en Marjolein te houden.

Mevrouw Yesilgöz kiest - ook grappig - de hoge route. Gratis aangereikt door Meneer Wijers en de stokebranden van NRC. Want dat hij aanblijft als informateur, laat zien dat meneer Jetten en meneer Bontenbal echt liever over links willen dus het aanblijven van Meneer Wijers speelt Mevrouw Yesilgöz vooralsnog uitstekend in de kaart: hij helpt haar om haar belofte te houden dat ze niet met PvdA/GroenLinks in een kabinet stapt.

Meneer Wijers voorkomt nu dus vooralsnog dat Mevrouw Yesilgöz op dat vlak een leugenaar wordt. En nu is het ineens niet meer Mevrouw Yesilgöz die een vlotte formatie zou belemmeren, maar Meneer Wijers. Ergo: D66 zelf! Wat een prachtig pokerfiasco van bluffende pers en politieke poppetjes weer.

UPDATE: Wijers heeft ook “feeks” gezegd in een appgroepje en is nu dus alsnog opgestapt als informateur. Volwassen mensen in Den Haag geven weer eens het goede voorbeeld. En NRC heeft - deftig als ze zijn - eerst de val open gezet met de vermeende citaten op die bijeenkomst, en gewacht met het vrijgeven van de appjes die ze ongetwijfeld ook al hadden. Wat ontzettend verheven backstabberij met ivoren messen allemaal weer, en zo goed voor het politieke vertrouwen ook!

Share

Dit is een uit de losse pols getikt SubStukkie. Een soort Nieuwsbriefjes, maar dan net niet. U kunt uw notificaties voor de verschillende rubriekjes van Nijmans Nieuwsbriefje beheren via uw accountpagina. Via de Substack App gaat het nog makkelijker. Dank u voor uw aandacht voor deze kwestie en een prettig weekend / shabbat shalom / proost.

Subscribe now

Get more from Bart Nijman in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

Bijna tien procent van alle gevangenen in Nederland is ongewenst vreemdeling, een kostenpost van 300.000 euro per dag. Dat schrijft De T. vandaag. Het herinnerde me aan een artikeltje dat NN publiceerde na een ‘bijvangst’ uit een Woo-verzoek, waaruit blijkt dat de vervoerskosten voor strafbare vreemdelingen in vier jaar tijd (tussen 2021 en 2024) zijn verdubbeld. Dat haal ik hier in het kort naar boven, omdat het in context van het Telegraafbericht en een citaat van beoogd premier Rob Jetten veel zegt over de Nederlandse asielcrisis.

Tussen 2021 en 2024 is het vervoer voor vreemdelingen die overtredingen of misdrijven hebben gepleegd gestegen van 900 ritten per jaar in 2021 tot ongeveer 1600 in 2024. De kosten voor dit vervoer van vooral illegalen en overlastgevende arbeidsmigranten zijn ruimschoots verdubbeld, tot een geschat totaal van ruim 900.000 euro in 2024, las u hier in februari 2025.

Die verdubbeling van de vervoerskosten voor gearresteerde vreemdelingen betekent dat het aantal ritten met opgepakte vreemdelingen jaar op jaar toeneemt. Het is dus een groeiend probleem.

Dat het aantal vervoersbewegingen toeneemt, doet ook vermoeden dat het aandeel van bijna tien procent ongewenste vreemdelingen in Nederlandse gevangenissen waar De Telegraaf vandaag over schrijft slechts een ijkpunt is in een grafiek die een stijgende lijn kent: er komen steeds meer mensen van niet-Nederlandse afkomst die geen recht hebben om in Nederland te mogen blijven, in Nederlandse gevangenissen terecht.

Soms omdat ze ronduit vervelend zijn, anderen vanwege geweld, berovingen, verkrachtingen en moord. De Telegraaf somt daar wat voorbeelden over op, zoals over ‘een man uit Sierra Leone die een 20-jarige medewerkster van een bed, bad en broodlocatie verkrachtte, waarvoor hij vier jaar moet brommen.’

Share

Citaten uit het T-artikel van vandaag (betaalmuur) met de cijferfeiten:

“Van elke elfde gevangene is er eentje een vreemdeling zonder recht op verblijf. Eigenlijk mogen ze niet in Nederland zijn, toch zitten ze hier in de cel. Ze sneller uitzetten is niet zo simpel, klinkt het.

In september telde de Dienst Justitiële Inrichtingen ruim 800 gedetineerden van buiten Nederland zonder geldige verblijfsstatus. Het kunnen afgewezen asielzoekers zijn, maar ook iemand met een verlopen visum of een EU-burger die ongewenst verklaard is.

Ze zijn veroordeeld voor ’uiteenlopende misdrijven’, aldus een woordvoerder van het ministerie van Justitie en Veiligheid.”

[…]

In de enige gevangenis die specifiek bedoeld is voor criminele vreemdelingen, de PI Ter Apel, waren het afgelopen half jaar alle 443 cellen bezet.

[…]

Ook tbs-klinieken zien hun capaciteit deels opgevuld worden door buitenlandse bewoners. Het gaat om 160 ’niet-Nederlandse tbs-gestelden’. Van die groep verblijven vijftig mensen onrechtmatig in Nederland, aldus cijfers van de IND.”

Een asielcrisis zonder zicht op oplossingen

Opgeteld bij de overvolle azc’s en het bijna dagelijks bericht dat de tweeduizend bedden in Ter Appel onvoldoende ruimte bieden aan het aantal mensen dat een slaapplek nodig heeft, schetst dat dus een asielcrisis en een vreemdelingenprobleem waar Nederland mee kampt. Maar er is geen enkel zicht op aanpak, inperking of een oplossing.

Van een kabinet onder premier Jetten hoeven we zo’n oplossing, die boude bewering durf ik wel aan, ook niet te verwachten. Tegenover Nieuwsuur zei hij namelijk heel stellig dat hij (ondanks migratie-kritische retoriek in de reclamecampagne die zijn partij D66 de grootste maakte) niet van plan is een regering te vormen die een remigratie-beleid wil voeren of steunen. Dus het probleem, meneer… dat groeit.

Subscribe now

Gekke gedachte eigenlijk, dat nog niet zo lang geleden gespeculeerd werd of Femke Halsema de premiersrol zou pakken als Frans Timmermans PvdA/GroenLinks de grootste zou maken. Want binnen een uur na de eerste exitpoll van verkiezingen waarin Timmermans maandenlang “wegloper!” riep naar Wilders, liep hij zelf weg van wat slechts de vierde partij werd.

De opnieuw gekrompen liefde van de kiezer voor het dwanghuwelijk tussen de PvdA en GroenLinks leidde tot verlies van de (door zichzelf en veel media) gedoodverfde volgende premierspartij. Je zou met enige Schadenfrenske kunnen zeggen dat hij daarmee definitief het licht uitdeed bij de Partij van de Arbeid. Timmermans als tragische maar ironische verpersoonlijking van wat reeds lang een narcistische partij van navelstaarders zonder politiek nut is geworden.

Daarmee blijft Femke Halsema dus ook gewoon burgemeester van Amsterdam maar ook zij heeft geen makkelijke week: een rapport over intern machtsmisbruik, grensoverschrijdend gedrag en het disfunctioneren van het Bureau Integriteit dat over het oplossen van zulke zaken moet waken, werd onder dwingende bemoeienis van Halsema in dezelfde lade weggestopt waar plaatsvervangend burgemeester Rutger Groot Wassink een onwelgevallig rapport over anti-homogeweld door allochtone jongeren probeerde te verbergen.

Een en ander leidt tot een stevig conflict dat de vraag oproept of er wel eens mensen zijn waar mevrouw Halsema níet mee ruziet. Maar ook los van de burgemeester met de lange tenen hangt er een mentaliteit van malaise rond de Stopera, het bestuurlijke hoofdkantoor van de landelijke linkse identiteitspolitiek.

Een verziekt bureaucratenkorps van 22.000 ambtenaren

In een geweldige reconstructie van De Telegraaf over de onverkwikkelijke gang van zaken van opzichtig machtsmisbruik en ontbrekende tegenmacht op de Stopera (smokkellinkje naar dit smikkelverhaal), staat in de context van deze affaire namelijk te lezen dat het ziekteverzuim onder het maar liefst 22.000 ambtenaren tellende Amsterdamse bureaucratenkorps is opgelopen tot bijna tien procent.

Landelijk ligt dat tussen de vijf (particuliere sector) en zes (openbaar bestuur) procent. Nou is het niet de bedoeling de draak te steken met mensen die met gegronde medische of mentale redenen met ziekteverzuim zijn maar omdat we het hier over Amsterdam hebben - Wokum, Havana aan de Amstel, stad van stinkende kraakpanden, het opstapelende straatvuil en de geur van permanente extreemlinkse verontwaardiging - dringt zich toch de gedachte op dat onder die tien procent bovengemiddelde ziekmelders best een een heleboel ambtelijke klaplopers zouden kunnen zitten die zich dwingend met de voornaamwoorden BIJ / 1 willen laten aanspreken en ook onder werktijd al aan chronische quiet quitting doen: met maximale larmoyantie een minimale inspanning leveren.

Het lijken me types die als diversiteitsinhuur een baan bezetten die ze überhaupt niet per se hoefden, laat staan verdienden, en zich direct ziek melden na een micro-agressie waarbij een collega per ongeluk niet een zakje glutenvrije vega-rooibos in hun theewater hing, maar gewone rooibos-thee uit een supermarkt die ook Israëlische dadels uit de gekoloniseerde Westbank verkoopt. Hoppa, direct met een burn-out op de bank het wereldleed op jezelf projecteren!

Refer a friend

Tien procent ziekteverzuim in een stad die met dwingende ideologische linkerhand bestuurd wordt: deze karikatuur is je uitkomst wanneer je jezelf oplegt dat je van ieder denkbaar sociaal, ideologisch of cultureel paradijsvogeltje iemand in je organisatie moet hebben.

Paars-goud getoupeerde panseksuele naakttoerfietsers

Dat leidt tot absurde situaties natuurlijk. Neem bijvoorbeeld twee roomblanke maar paars-goud getoupeerde provinciale panseksuele naakttoerfietsers met tepelpiercings van 65 plus, die in Amsterdam wonen en die met de pronouns advocaatje/slagroom wensen te worden aangesproken (maar alleen tijdens het rikken op zondag maar zich de rest van de week voor het gemak en de lieve vrede liever laten aanspreken bij het gender zoals in hun officiële staatsdocument staat vermeld).

Nou ja: dan zal één van hen toch echt als senior herintreder aan de slag moeten, in schaal 14 op een ma/wo/do-deeltijdpositie op de Bijzondere Afdeling Progressief Seniorenbeleid & Vrije Seksualiteit voor Gemarginaliseerde Subculturen (Uitgesplitst per Stadsdeel), zodat de ene paars-goud getoupeerde provinciale panseksuele naakttoerfietser de andere soortgenoot bestuurlijk kan vertegenwoordigen op een manier die niet tot cultureel onbegrip, voornaamwoordelijke micro-agressies en onbedoelde confrontaties met thee uit genocidale bloedgrond leidt.

De Amsterdamse Ark van Nou, ach (de belastingbetaler hoest het wel weer op) heeft immers twee plaatsjes voor ieder denkbaar wokediertje dat tijdens Pride aan de dierenriem loopt!

De prijs van blindstarend visueel beperkt woke diversiteitsbeleid is dat je het ziekteverzuim al voor aanvang van de eerste werkdag in je calculaties en begrotingen opneemt. Het is een jostipost kostenpost die de belastingbetaler maar gewoon dient te accepteren als prijs voor de strijd van een inclusieve samenleving waarin extreemrechtse partijen (eerst de PVV, toen het kennelijk ook al extreemrechts geworden D66, althans als je de morele mediaan op BlueSky moet geloven) het Torentje voor de tweede maal onder Frans Timmermans’ neus vandaan hebben gestolen.

En zeg nou zelf, het is toch ook maar een kleine prijs om te betalen voor het schitterende schouwspel van een burgemeester van de hoofdstad, die ooit in een door haarzelf geschreven boek beloofde nooit ergens burgemeester te worden (“Ik ga niet de wachtkamer in van het politieke bestuur om na een paar jaar weer tevoorschijn te komen en een Senaatszetel te beklimmen of een burgemeestersketting om te hangen. Nee, het afscheid van de politiek is definitief”1), nu uit alle macht het bewijs levert van haar eigen gelijk dat het nooit een goed idee was om burgemeester te worden?

Want Hare Heiligverklaarde Hoogheid zwaait nu dus maar mooi de scepter over een organisatie die met tien procent ziekteverzuim misschien wel de meest onveilige werkomgeving van bestuurlijk Nederland is, een waarheid over burgemeester Femke Halsema, hoedster der hoofdstedelijke paradijsvogels en alle verziekte diertjes die onder haar moeten werken, die nooit naar buiten mag komen.

Share

Subscribe now

Doneer een rooibostheetje

1

https://nl.wikipedia.org/wiki/Femke_Halsema#Einde_Kamerlidmaatschap

---

Dit is een uit de losse pols getikt SubStukkie. Een soort Nieuwsbriefjes, maar dan net niet. Het zijn meer blogtopics van een recupererend redacteur van GeenStijl, met stijlvormpjes en hyperbolen en zo. U kunt uw notificaties voor de verschillende rubriekjes van Nijmans Nieuwsbriefje beheren via uw accountpagina. Via de Substack App gaat het nog makkelijker. Dank u voor uw aandacht voor deze kwestie en een prettig weekend, of zoals we dat tegenwoordig op inclusieve wijze ook graag mogen zeggen: shabbat shalom.

Get more from Bart Nijman in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

Subscribe now

Mocht u dus de visie van Mona Keijzer nog niet gehoord hebben of Annabel Nanninga nog op de watchlist hebben staan vol video’s waar u nog niet aan was toegekomen, dan is dit bericht een goede reminder. Ook nog in de aanbieding: het onverwoestbare optimisme van Renske Leijten, de cijfermatig onderbouwde bezorgdheid van Jan van de Beek of het democratisch idealisme van Niesco Dubbelboer.

Onderstaande linkjes naar de eerdere berichten (waarin linkjes naar alle audio-opties staan voor in uw favo podcast-app), of klik direct door naar de YouTube-video’s. En in geval van dat laatste, abonneer ook meteen even op het Radio BART YT-kanaal. Dat helpt met groeien en bereik, en zo.

IJs & weder dienende volgt donderdag 30 oktober wel een nieuwe Radio Blauwe Hap met Holman (lekker potje zwammen over de ongetwijfeld absurde verkiezingsuitslagen) en op maandag 3 november zijn Maaike & ik ook weer terug op de kijk- en luisterbuis

Sterkte met uw electorale afwegingen. Het wordt ieder seizoen lastiger…

Subscribe now

Share

Mensen cancellen om hun mening, uitingen of posities in het publieke debat, dat is een onaangename bezigheid die enkel met grote terughoudendheid en gedegen onderbouwing zou moeten worden aangewend om personen non grata te verklaren. Harry Pettit, universitair docent aan de Radboud Universiteit te Nijmegen, is zo’n persoon die verdient te worden gecanceld. In de eerste plaats door zijn werkgever, de door ons gefinancierde Radboud uni. Daarnaast wellicht ook door een rechter, vanwege mogelijk strafbare uitingen. Om hiertoe aanzet te geven, is een petitie online, die iedereen kan tekenen.

De tekst van de petitie staat onderaan dit stukje en de oproep is getekend door diverse prominenten (en minder prominenten, want ik sta er ook tussen) van verschillend pluimage: van links tot rechts, met namen uit politiek en publiek debat en uit de journalistiek.

Voor wie niet of nauwelijks bekend is met Harry Pettit:

Deze Britse docent verheerlijkt Hamas en pleit voor verdere steun en bewapening van de genocidale terreurorganisatie. Hij predikt haat tegen Israël en het Joodse volk en gebruikt zijn colleges om zijn studenten op te roepen bij te dragen aan de strijd voor het “voor eens en altijd beëindigen van het zionisme.” Daarvan zijn audio-opnamen, waarin hij ook de Palestijnen prijst die volgens hem “de dood verkiezen boven het verlies van waardigheid.” Hij voegde daar letterlijk aan toe: “We should do the same.” Pettit was ook actief betrokken bij vandalisme bezettingsacties op de campus, waarbij (Joodse) studenten werden geïntimideerd.

Ondanks herhaalde pleidooien aan het adres van de universiteitsbestuurders in Nijmegen, onder wie Alexandra van Huffelen (D66), om in te grijpen tegen het wangedrag, de verheerlijking van terreur en het aanmoedigen van (gewapend) verzet tegen het zionisme en de Joodse staat door hun eigen werknemer, lijken het gedrag en de reactionaire uitingen van Pettit enkel toe te nemen. Zijn X-account is een levend en dagelijks geactualiseerd bewijs van zijn verontrustende radicalisering.

Al langer liep ik rond met het idee een soort zwartboek van zijn uitingen te maken, ik weet ook dat vanuit de universitaire wereld zulke ‘collages’ zijn opgesteld en er is zowel intern in de academia als extern in het publieke discours met regelmaat een beroep gedaan op het universiteitsbestuur om in te grijpen - allemaal zonder gevolg.

Het frustrerende is dat diverse uitingen van Pettit gerust aan een toets van strafbaarheid volgens de wet onderworpen zouden kunnen worden. Zou hij vergelijkbare retoriek gebruikt hebben om (bijvoorbeeld) de Russische oorlog tegen Oekraïne aan te moedigen of om extreemrechtse uitingen jegens moslims of migranten salonfähig te maken, dan had de Radboud ongetwijfeld al lang ingegrepen. Zo niet bij de jodenhaat die Pettit etaleert: daarover heeft het college van bestuur onlangs verklaard dat de universiteit de ‘kritische dialoog’ die Pettit volgens hen voert juist ‘moet koesteren’.

De druk op de Radboud om in te grijpen loopt echter wel op. Student Milos Boksan heeft het initiatief genomen voor de petitie die het CvB oproept tot aangifte tegen Pettit en schorsing van zijn werk gedurende het onderzoek. Die oproep (en de petitie) heb ik mede getekend. Niet omdat ik wil pleiten voor het cancellen van afwijkende meningen, zeker niet aan een universiteit, maar omdat de uitingen van Pettit een strafrechtelijk onderzoek naar de strafbaarheid van zijn stellingen, meningen, oproepen en indoctrinatie van studenten verdienen.

Ook zou een universiteit, tegenwoordig bekend als plaatsen waar iedereen zich “veilig” moet kunnen voelen en waar zelfs afwijkende (niet als progressieve mainstream getolereerde) meningen zelfs als een vorm van geweld kunnen worden gezien, zich beter aan de eigen voornemens, huisregels en reglementen van orde moeten houden ten aanzien van een docent die terreur verheerlijkende uitspraken doet en racistische, antisemitische propaganda bedrijft zoals Pettit.

Natuurlijk zal Pettit - een onbeduidend persoon in de academische wereld en een schelle doch zwakke stem in het bredere publieke debat - zichzelf een martelaar wanen omdat men het op hem gemunt heeft. Maar in werkelijkheid is de oproep en de petitie gericht aan het College van Bestuur van de Radboud, om hun docent in het gareel te krijgen maar vooral: omdat uit publieke middelen gefinancierde instellingen een wettige plicht hebben om behalve hun eigen huisregels ook artikel 1 van de Grondwet gestand te doen.

Dat we daarmee van Pettit een martelaar maken, dat zij dan maar zo. Maar dit gedrag en zijn uitingen zouden in een vrij land, aan een vrije universiteit, aan banden gelegd moeten worden volgens de wetten en regels van zowel het land, als de universiteit. Hier nogmaals de link naar de petitie, onderstaand de volledige tekst zoals door de opstellers geschreven.

Subscribe now

Radboud Universiteit, tolereer geen intolerantie

Wij, die hechten aan een veilige, vrije en respectvolle samenleving waarin iedereen – ongeacht godsdienst, ras of overtuiging – veilig kan studeren, wonen en werken, én die vinden dat we grenzen moeten stellen aan uitlatingen die haat of geweld oproepen.

constateren dat:

• docent en onderzoeker Harry Pettit, verbonden aan de Radboud Universiteit, zich actief mengt in het publieke debat over het conflict in het Midden-Oosten.

• academische vrijheid een groot goed is, maar niet mag worden misbruikt om haat, discriminatie of geweld te rechtvaardigen.

• de betreffende docent en onderzoeker de grens van deze vrijheid in relatie tot geweldsverheerlijking, oproepen tot haat en opruiing heeft overschreden

• zulke uitspraken bijdragen aan onveiligheid onder Joodse studenten en medewerkers én ook bij anderen die zich bedreigd voelen door de verharding van het debat

• deze uitingen mogelijk in strijd zijn met het Wetboek van Strafrecht (aanzetten tot haat of geweld).

• een universiteit de zorgplicht heeft om een veilige omgeving te garanderen voor al haar studenten en medewerkers.

en verzoeken

• het College van Bestuur van de Radboud Universiteit zich publiekelijk te distantiëren van de genoemde uitspraken.

• het College van Bestuur aangifte te doen wegens mogelijke overtreding van het Wetboek van Strafrecht

• de betreffende docent tijdelijk te schorsen gedurende het onderzoek van het Openbaar Ministerie, om de veiligheid binnen de universiteit te waarborgen.

• de universiteit een duidelijk beleid te ontwikkelen dat grenzen stelt aan politieke of activistische uitingen door medewerkers, met behoud van academische vrijheid maar zonder ruimte voor haatzaaiing of geweldsverheerlijking.

  TEKEN HIER

  Share

  

  Share

Een vriend had kaartjes voor een concert in TivoliVredenburg, later deze maand. Maar nu die Utrechtse concertzaal is opgedoken op de lijst van culturele staatsruiveniers, wil hij daar niet meer heen. Hij vroeg of ik zijn onmin wat liederlijker vorm wilde geven, “in een paar rake zinnen”. Maar natuurlijk en volgaarne.

Misschien kunnen anderen met kaartjes voor concerten, films, debatten of andere subsidieculturele evenementen hebben in zalen, theaters en debatcentra die op de website www.cultureleboycotisrael.nu of op deze Amsterdamse variant op de lijst staan (Amsterdam moet altijd weer z’n eigen variant hebben natuurlijk), het als inspiratie of voorbeeldbriefje gebruiken wanneer ze - net als de vriend waarvoor dit geschreven is - het mantra ‘Voor Joden Verboden’ willen omkeren tot ‘Voor Vrienden van Israël Principieel Ontoegankelijk geworden’.

Share

Geachte TivoliVredenburg-directie,

Eind van deze maand mochten we ons verheugen op een avondje Level 42 in de Ronda van TivoliVredenburg.

Mochten, want aan het begin van deze maand, ongeveer parallel aan het vredesvoorstel dat een einde zou kunnen maken aan een twee jaar geleden door Hamas uitgelokte oorlog, zien we de naam van uw zaal op de valreep van deze gehoopte vrede verschijnen op een lijst culturele instellingen die zich hebben aangesloten bij een te elfder ure afgekondigd boycot van Israël.

Uit de tekst op de website cultureleboycotisrael.nu spreekt niet alleen een blatante onwetendheid over de geschiedenis, situatie en actuele feiten van het conflict. U gooit ook achteloos met waanzinnige termen als ‘genocide’ en ‘apartheid’. Daaruit spreekt een morele machteloosheid dat zich probeert te verkopen als een daadkrachtig activisme.

Het is een vorm van activisme die wij als Level 42-fans niet in ons gezicht gedrukt wilden krijgen toen we kaartjes kochten voor een concert van een band die ongetwijfeld óók niet vooraf om uw standpunt heeft gevraagd.

Met welke onderdelen van “de Israëlische staat en van alle Israëlische instellingen en bedrijven” heeft u überhaupt te maken? Verhuurt TivoliVredenburg zaaltjes aan Israëlische diplomaten? Speelt de IDF Militaire Big Band wel eens op Joodse feestdagen in zalen van uw etablissement? Wordt het licht en geluid verzorgd door bedrijven die ook techniek leveren voor de wapenindustrie?

Kortom: is het niet een beetje een aangebrande nothingburger om een boycot af te kondigen tegen Israëlische organisaties en bedrijven waar u toch geen fluit mee te maken heeft?

Of gaat het er om dat Israëlische bands, acts of muzikanten niet meer welkom zijn, tenzij ze zich openlijk tegenstander verklaard hebben van het beleid van Netanyahu, de oorlog in Gaza of, om u écht tevreden te stellen, misschien wel de gehele staat Israël?

Want dit is het wrange smaakje dat wij als kaarthouders voor een concert in TivoliVredenburg krijgen van deze boycot: als u niets met Israëlische overheden of bedrijven te maken heeft, maar wel schrijft dat mensen die zich “ondubbelzinnig hebben uitgesproken tegen de genocide”, bla bla etcetera, zijn uitgezonderd van deze boycot — bent u dan niet gewoon een nieuwe Kulturkammer?

Wie bent u om te bepalen hoe mensen deze kwestie beschouwen? Of ze überhaupt een betrokkenheid bij deze oorlog voelen? Wat als ze vóór het recht op Israëlische zelfverdediging zijn, en ondanks het menselijk leed en de schade de noodzaak zien van de missie om Hamas te verslaan en de eigen gegijzelde burgers terug te krijgen, nog altijd meer dan veertig van hen?

Normaal werkt het zo: U faciliteert binnen uw semi-publieke, gesubsidieerde positie een concert, wij kopen daarvoor een kaartje, zij spelen hun muziek. Biertje er bij, iedereen blij.

Deze boycot verandert dat. Wij wensen niet langer een zaal te bezoeken die zich zo dwingend opstelt over een conflict waarover wij ook niet de waarheid in pacht plachten te hebben, maar waarvan we wel weten dat we ons niet op oneigenlijke wijze en met oneigenlijke argumenten een mening willen laten opleggen. Als we uw zaal betreden, geven we daar wel aan toe.

We zullen dus uw zaal niet betreden. Jammer, want we verheugden ons zeer op Level 42. Maar niet in een zaal die een boycot steunt dat zo ondoordacht is, dat er een geur van antisemitisme uit opstijgt. Dat zouden we niet meer doen, in Nederland. Wij houden ons aan die belofte.

We wensen u - Level 42 indachtig - wat meer Lessons in Love.

Met teleurgestelde groet,
[Naam indiener]

Doneren mag ook

Share

Iedere zondag om 14:00 uur verschijnt op de website van De Telegraaf een column van mijn hand. Afgelopen donderdag 4 september debuteerde ik in de Echte Krant, als incidentele vervanger van de vakantie vierende Roderick Veelo. Op de website sta ik achter de betaalmuur en voor de krant is natuurlijk eveneens een abonnement of een wandelingetje naar de kiosk vereist. Het zal mij echter vast vergeven zijn dat ik mijn genoegen van het papieren debuut in de grootste krant van Nederland bij wijze van uitzondering alhier met mijn eigen abonnees deel.

De column sluit aan op mijn interview met dokter Amit Frenkel, de Israëlische trauma-arts die niet welkom was om over zijn ervaringen op 7 oktober met acute zorg en massatrauma te komen spreken aan universitaire medisch centra in Nederland.

Read more

De Nederlandse Vereniging voor Journalisten heeft een activistisch pamflet verspreid onder alle leden van de vakbond. Daarin wordt opgeroepen tot een “global media blackout” voor Gaza op maandag 1 september. De afzenders zijn activisten-machine Avaaz en Reporters Sans Frontieres (RSF), en de NVJ ondersteunt hun actie en roept haar leden op mee te doen aan dit internationale initiatief.

In Gaza zijn geen internationale journalisten - die mogen er van Israël niet in. Daar kun je iets van vinden maar het is eveneens een feit dat de “journalisten” die wel in Gaza zijn, allemaal lokale verslaggevers zijn die allemaal in meer of mindere mate onder curatele staan van Hamas en deze terreurorganisatie (of, volgens de NOS: “militante beweging”) helpen om propaganda te verspreiden.

Veel verslaggevers in Gaza zijn van Hamas, en daarmee doelwit voor het Israëlische leger. Op en sinds 7 oktober zijn er talloze beelden en bewijzen opgedoken van mannen in pershesjes die deelnamen aan terreur, het afvuren van raketten of die anderszins warme banden met Hamas (-leiders) onderhouden. Deze feiten worden door de meeste westerse media al twee jaar genegeerd. Zo ook bij deze actie, die door de NVJ wordt aangemoedigd.

Inhoudelijk is het de bedoeling dat kranten en print-media op maandag 1 september een volledige zwarte voorpagina afdrukken, en/of daarbij de volgende tekst in hun publicatie op te nemen:

"At the rate journalists are being killed in Gaza by the Israeli army, there will soon be no one left to keep you informed.”

#ProtectJournalistsInGaza
#LetReportersIntoGaza

Voor online-media geldt de oproep om zwarte banners met linkjes naar een persverklaring te plaatsen. Aan omroepen en broadcasters wordt verzocht om het beeld op zwart te zetten en aan radiozenders roepen ze op om onder het geluid van een metronoom een gesproken tekst voor te lezen.

Aan alle media wordt bovendien gevraagd de boodschap via hun social media-kanalen te delen. Bij de oproep zoals die door de NVJ is gedeeld, zitten promotiematerialen in verschillende talen (wel Engels, Portugees en Arabisch, niet in het Nederlands), die dezelfde tekst als hierboven in onderstaande teneur dragen. De NOS, NRC en Trouw kunnen maandag vast uit de voeten met de Arabische variant. Misschien kan iemand een crowdfund starten om deze ook langs de snelwegen te tonen?

De NVJ heeft in de nieuwsbrief-mail aan leden in ieder geval aangegeven “zelf op haar site maandag ook invulling [te] geven aan de oproep” van RSF en Avaaz. Vanuit de media bereiken NN geluiden van journalisten bij diverse titels waar collega’s zich al bij hun hoofdredactie gemeld hebben om deze actie te ondersteunen.

Benieuwd welke media zullen meedoen, maar reken op zwarte bladzijden in bodes, zwarte banners op nieuwssites en misschien wel een metronoom op NPO Radio 1, onder een stem die de leugen over moedwillige moorden voorleest.

Share

Immers: al vanaf 7 oktober zijn met name de mainstream media volstrekt onzorgvuldig in hun berichtgeving over de oorlog in Gaza, van het nepnieuws “Israël bombardeert ziekenhuis, 500 doden” in november 2023 tot het bloedsprookje over moedwillige uithongering van Palestijnen door Israël. Dat laatste narratief lijkt inmiddels doorgeprikt, nadat iets te veel media iets te vaak Palestijnse kinderen met aangeboren afwijkingen als “hongerslachtoffers” op hun voorpagina hadden gezet. Een nieuwe poging om Israël te beschadigen en belasteren wordt nu dus gedaan via de bewering dat de IDF moedwillig op journalisten zou schieten.

Dat narratief laaide op toen enkele weken terug Anas al-Sharif, aantoonbaar Hamas-lid en 7 oktober-verheerlijker vermomd achter een persvestje, uit Israëls lijden werd verlost. Voorzitter Thomas Bruning van de NVJ sprak zich toen - tegen alle bewijzen voor de dubbelrol van Anas in - ferm uit tegen Israël (wat tot minstens één opzegging leidde).

De suggestie dat persvestjesdrager een bewust doelwit zijn, wint echter terrein omdat meerdere journalisten (en vermeende journalisten, je weet het nooit in Gaza) deze week gedood werden toen de IDF een vermeend terreurdoelwit uitschakelde dat zich in een ziekenhuis verborgen hield. Israël onderzoekt die gebeurtenis en heeft erkend dat er onzorgvuldig gehandeld is maar 1. het is oorlog en alle vijanden zien er net zo uit als burgers, die bewust als menselijk schild worden gebruikt en 2. dat laat onverlet dat de vijanden van Israël alles aangrijpen om het land van Bibi Netanyahu af te schilderen als een groter gevaar voor vrede en veiligheid dan de bloeddorstige fanatici van Hamas, ‘s werelds meest naargeestige terreurburen.

Daar krijg je dus acties zoals deze van. Bijgaand de PDF met de geweldsinstructies om joodse en pro-Israëlische nieuwsconsumenten de stuipen mee op het lijf te jagen maandag. Daaronder nog een Revu-column van enkele weken terug over Hamasverslaggever Anas al-Sharif en de rol van de media, ditmaal gratis en zonder betaalmuur. Omdat tegengeluid tegen deze vreselijk sentimentele maar uiterst misleidende media-missies hard nodig is, en te weinig gehoord wordt. Omdat te veel journalisten niet hun werk doen, maar zich door emoties, anti-Israëlische en antisemitische sentimenten laten leiden en verleiden.

Global Media Blackout Gaza Press Freedom 1

162KB ∙ PDF file

Download

Download

UPDATE 31/8: Ja hoor, tuurlijk doet het Hamasblad mee met deze ‘actie’

Steek een duit in het tegengeluid

Een paar kijktips. Met serieuze mensen. Als tegenmedicijn tegen de mainstream media

Natuurlijk lukte het niet om het Gaza-debat aan te zetten om aan te horen hoe een zaaltje vol blaaskaken een bierkeldertje trachtte te maken van de ballenbak van de geopolitiek, waarin Neerlands’ meest navelstaarderige hysterici hun stempel willen drukken op gebeurtenissen in de echte wereld, door een eigen staat te eisen voor een sadistisch regime van islamofascisten.

Want dit debat is een vicieuze cirkel, een call and response van de huidige hysterie, met naargeestige echo’s uit het verleden. The Current Thing is nu, na klimaathysterie, BLM-knielen, #MeToo-meelopen en corona-panikeren, toch weer hetzelfde als het aloude oude ding: antisemitisme, aangemoedigd en gevoed door de constante herhaling van de eigen herhalingen in de eigen navelen, dat de Joden het weer eens hebben gedaan. Politiek Den Haag. Je tikt ertegen en het strekt de rechterarm.

Ongezien en zonder te kijken zie je dus het beeld onderhand wel voor je van de DENK’ers, D66’ers, Dassens en Dierenpartijdwazen die met een rapportje van een gecorrumpeerde NGO in de ene hand, een dreigend moraalwijsvingertje omhoog met de andere en een oorlog die algoritmisch vertekend, verdraaid en verbogen door hun social media-tijdlijnen trekt in hun broekzak, gezamenlijk ervoor pleiten dat de hellehonden van Hamas nu toch écht hun eigen heilstaat verdienen. Want Israël. Want Netanyahu. Want “genocide”.

En dat dan in ieder nieuw debat een halve octaaf hoger dan het vorige, zowel in volume als in verontwaardiging. Als morele relativering geluid kon maken, klonk het als de in de Volkskrant openlijk als het nieuwe dappere linkse geluid gevierde Kati Piri, die met een megafoon voor haar verbeten streepmuil pleit voor meer, meer, meer raketten op Tel Aviv, Ashkelon en Sderot. Want dan gaat ze dat regelen.

De Staatsomroep hielp alvast gewillig mee met een kaartje van landen die zo’n Palestijnse staat al erkend hebben, en beklaagde zich dat ‘we’ als Nederland zijnde achterlopen om een regime dat z’n eigen bevolking gretig als levend schild, kanonnenvoer en hongerprooi de dood injaagt, dezelfde kans op een democratie met rechtsstaat te gunnen als waarin de Europese Unie die gore jihadist Al-Jolani in het Syrische presidentiële paleis probeert te ondersteunen.

Het kantoor van CIDI werd tijdens het Gaza-debat beklad in Den Haag door menopauzemokkels in een zelfgebreide bivakmuts en een zwarte regenjas. Zelfs Kristallnachtje spelen krijgt iets drammende kleuter-achtigs in het Nederland van zijn eigen nadagen maar het zijn de Piri’s, Paternottes en Van Baarles die zulke mensen de moed inpraten om dergelijke laffe acties uit te voeren. En zoals Hamas paraat staat met een camera om een uitgemergelde gijzelaar te filmen die zijn eigen graf moet delven, zo hadden deze vermoedelijke Extinction Rebellion-angehauchten ook hun eigen fotograaf meegebracht. Trots op hun “verzet”.

Zodra fascisme, hoe relatief mild zo’n bekladding ook scoort op de escalatieladder, zich fier genoeg voelt om de eigen acties te filmen, weet je dat de schroom nu echt bijna volledig van de openlijke jodenhaat is afgekrabd. Derk Boswijk, de Kleine Kissinger van het CDA, heeft zich desondanks net op tijd bij de toog van de bierkelder gemeld om aan de verkeerde kant van de nabije toekomst zijn gifdrankje te bestellen: ook de christendemocraten willen nu Hamas de geboortepapieren van een eigen staat en stoeltje in de Verenigde Naties aanbieden.

Waarom viert het CDA dit verval van de weging van morele equivalentie? Is het verwrongen electoraal opportunisme? Of valt dit ook onder de pleidooien van Henri ‘Rolo’ Bontenbal om de politesse en de waardigheid terug in de politiek en de democratie te brengen? En zo ja, hoe waardig acht hij Hamas, precies?

Het wil er bij mij desondanks, en dit is waar ik mijn goede moed blijf vinden, nog altijd niet in dat een meerderheid van Nederland vóór de bestuurlijke zelfbeschikking van een terreurpostzegels kan zijn. Ook als Israël niet je kopje thee is qua land, volk of vertegenwoordiging, heeft De Gemiddelde Nederlander absoluut nog gezond verstand genoeg om tegen antisemitische, verkrachtende, kidnappende en koppensnellende islamitische terreur te zijn, en dat nimmer te willen belonen.

De politieke lat ligt echter lager dan de diepste Hamas-tunnel en zelfs op die peilloze diepte lukt het niemand met een volwassen verstand en een ministerspost om boven het genocidale gekrakeel uit te stijgen, door met bassende stem en op natuurlijk autoritaire wijze aan de boze bierkelder-breintjes te vertellen dat ze de moskee in kunnen met hun gejeremieer over een Palestijnse staat.

Gevolgd door de herhaalde verklaring dat Nederland een bondgenoot is van de enige democratie in het Midden-Oosten, dat zichzelf respecterende rechtsstaten niet buigen voor terreur en dat de laatste gijzelaars nu godnondeju per direct terug naar hun familie, vrienden en thuisland moeten worden overhandigd. En dat we daarna eerst eens gaan bekijken hoe een of ander welwillend emiraat die heilloze doodsstrook aan de Med in het gareel kan dwingen. Dát is waar Nederland staat, en de rest is ruis. Of erger - antisemitisme.

Want Israël strijdt tegen het smerigst denkbare sadisme en moet dat doen terwijl de hele wereld meekijkt of Israël zich zelf niet tot dat absolute helleniveau verlaagt. Dat doet Israël niet. Er zijn meer bommen gegooid dan doden gevallen, want Israël maakt fouten maar moordt niet blindelings en willekeurig, en toch wordt het land beticht van “genocide” door mensen die een oorlog louter turven in dodencijfers maar niet in waarden.

Israël voedt een vijandige bevolking dat door het eigen regime én de internationale hulporganisaties van voedsel verstoken wordt, en toch wordt het land beticht van uithongering. Israël heeft heldere en binnen het oorlogsrecht legitieme doelen om een existentiële vijand, die al twintig jaar met volstrekte willekeur raketten op burgerdoelen mikt, te verslaan en de gijzelaars te bevrijden. En toch wordt het land wereldwijd als oorlogshitser beschouwd, domweg omdat de hysterie van The Current Thing een historie ademt die niemand zou moeten willen herbeleven.

Maar ja. Zo’n minister hebben we dus niet. We zitten met Slapper Veldkamp opgescheept, nog tenminste drie maanden plus de daarop volgende formatie. In Israël noch in Gaza verandert ondertussen iets aan een afgrijselijke situatie voor alle onschuldigen. Maar in Nederland poetst het “fatsoen” de bruine laarzen. Omdat de rede zijn rode draad kwijt is.

Wanneer komt de berg in godsnaam weer naar Mozes?

Subscribe now

Share

Juli 2025. De verwoestingen in Gaza zijn gruwelijk. Het leed van de burgerbevolking immens. De beelden van ingestorte flats, stoffige kinderen en eindeloze rijen bij voedselhulp zijn pijnlijk en terecht wereldwijd gedeeld. De roep om rechtvaardigheid, proportie en menselijkheid klinkt luid, van Den Haag tot Jakarta. Oorlogen zijn de hel, altijd, en dit is daarop geen uitzondering. Maar juist nu, te midden van al dat terechte verdriet en woede, is het zaak om ook helder te blijven kijken. Want hoe begrijpelijk ook de emotie, hoe heftig ook het onrecht: dat maakt nog niet alles waar wat er wordt gezegd.

Een gastbijdrage door Naftalie Hershler

Subscribe now

Er is één term die sinds oktober 2023 als een donderwolk boven het conflict heeft gehangen: genocide. Het was de VN-rapporteur Francesca Albanese die het woord als eerste institutioneel inbracht, gevolgd door ngo’s als Amnesty International, duizenden opiniemakers en vrijwel elke grote Nederlandse krant. Op sociale media werd het mantra keer op keer herhaald: “Israël pleegt genocide in Gaza.”

En toen dat juridisch niet houdbaar bleek, kwam er een nieuwe term op: ‘genocidaal geweld’. Een vaag eufemisme dat bedoeld lijkt om het woord genocide in de buurt te houden, zonder de bewijslast te hoeven leveren. Alsof je iemand geen moordenaar noemt, maar wel zegt dat hij zich ‘structureel moorddadig’ gedraagt. Het suggereert intentie waar geen bewijs voor is, en doet alsof taal het tekort aan feiten kan verbloemen.

Maar anno juli 2025 is één ding pijnlijk duidelijk geworden: die bewering - of het nu ‘genocide’ of ‘genocidaal geweld’ heet - klopt niet. Niet juridisch. Niet feitelijk. Niet logisch.

Wat is genocide?

Volgens het VN-Verdrag van 1948 is genocide het opzettelijk vernietigen, geheel of gedeeltelijk, van een nationale, etnische, raciale of religieuze groep. Niet per ongeluk, niet als nevenschade, niet uit militaire logica, maar met opzet. Het gaat om intentie, doelgerichtheid, systematiek.

Als Israël werkelijk genocide had willen plegen, dan was dat, laten we eerlijk zijn, allang gebeurd. Met de militaire capaciteit waarover Israël beschikt - satellietgestuurd, preciezer dan welk Arabisch leger ook - had het in enkele weken het hele gebied kunnen egaliseren, mét mensen erin. Twee miljoen mensen kunnen in deze tijd, met de beschikbare middelen, wel degelijk ‘gewoon’ worden uitgeroeid, als dat het doel zou zijn.

Maar dat is overduidelijk niet gebeurd. Hoe tragisch ook de duizenden doden (aan beide zijden), hoe verschrikkelijk de verwoesting van infrastructuur en gezondheidszorg: we zien geen genocide. Wat we zien, is een brute oorlog, begonnen door een aanval van Hamas op 7 oktober 2023, met als antwoord een langgerekte militaire campagne tegen een terroristisch regime dat bewust opereert vanuit ziekenhuizen, scholen en woonwijken.

Er zijn ongetwijfeld oorlogsmisdaden gepleegd. Door Hamas, maar ook door Israël. Er zijn gevallen van buitensporig geweld, fouten, en mogelijk schendingen van het oorlogsrecht. Maar Israël beschikt - in tegenstelling tot Hamas - over een zelfreinigend juridisch systeem. Vele incidenten zijn onderzocht, sommigen vervolgd. Generaals zijn afgezet, dossiers liggen bij de militaire aanklager.

Dat is geen witwaspraktijk, dat is precies het verschil tussen een democratische rechtsstaat en een jihadistisch regime.

De mythe van het ‘genocidale geweld’

Toch heeft het woord genocide - in welke vorm dan ook - het publieke debat gedomineerd. Waarom? Omdat het makkelijk is. Omdat het de rolverdeling simpel maakt: Israël is dan niet een militaire macht in een gruwelijk conflict, maar een moorddadige staat die een bevolkingsgroep wil uitroeien. En daarmee zijn dan alle middelen geoorloofd om dat land te demoniseren, te boycotten of zelfs geweld tegen Joden elders goed te praten.

De term ‘genocidaal geweld’ is in die zin geen nuance, maar een semantische truc: het creëert een suggestieve grijze zone waarin Israël altijd de schuldige blijft, zelfs als de feiten dat niet ondersteunen. Het is een modern bloedsprookje, de digitale versie van de middeleeuwse fantasieën over Joden die kinderbloed drinken. En het heeft opnieuw een voedingsbodem gevonden, ook in Nederland.

Laat ons duidelijk zijn: dit is een vreselijke oorlog. Er sterven duizenden onschuldige burgers. Dat mag nooit worden gebagatelliseerd. Slachtoffers aan elke kant verdienen compassie, zelfs de meest wrede terroristen. Want als je vanaf je geboorte bent opgevoed met haat - mede via door de EU gefinancierde, haatzaaiende schoolboeken - is het niet ondenkbaar dat ook jij in zulke omstandigheden tot terrorist zou zijn geworden. Israël heeft een zware verantwoordelijkheid te dragen, net als Hamas. Maar genocide - of het nu ‘klassiek’ of ‘genocidaal’ wordt genoemd - is een beschuldiging die ernstig moet worden genomen, en daarom ook alleen moet worden gebruikt als hij klopt.

En dus blijft over: de meest schlemielige genocide ooit, eentje waarbij vrijwel de hele bevolking nog leeft, het geboortecijfer stijgt, en Israël ondanks al haar militaire macht geen enkel spoor nalaat van een genocidale intentie.

Zullen we het voortaan gewoon oorlog noemen? En dáártegen protesteren - op basis van feiten, niet van framing.

— Naftalie Hershler

Share

Subscribe now

Doneer eenmalig

Lees ook: Mr. Andrew Fox

Andrew Fox’s Substack

Gaza is a war; just a war

It barely needs restating that the war in Gaza has sparked widespread condemnation against Israel. Thanks to a concerted Hamas information operation, for too many people, this conflict is not just another episode in regional violence, but a unique moral crisis: the deliberate killing of civilians, the bombing of hospitals and schools, and the starvation…

Read more

10 months ago · 133 likes · 6 comments · Andrew Fox

In casu Douwe Bob (als iemand het nog aankan): de zanger had geen idee waar hij van wegliep. Dat blijkt uit e-mails van het management van Douwe Bob, die Nijmans Nieuwsbriefje heeft ingezien. Ik geef het u toch maar even mee, voor de volledigheid van dit totaal geëscaleerde dossier.

Misschien wel het meest vervelend aan de Bobhef van deze week is dat de wegloopzanger die niet voor Joodse kindertjes wilde zingen, echt helemaal nergens is of wordt bevraagd op wat hij dan precies gezien heeft, wat hij denkt dat ‘zionisme’ betekent, waar hij dat vandaan gehaald heeft en of hij misschien een verkeerd beeld heeft gekregen. De hele rel bestaat uit continue vluchten naar voren, aangejaagd door seriefabulant Douwe Bob zelf maar ook door Dilan Yesilgoz, die vervolgens weer op de hielen gezeten werd door onder andere Rob Jetten, Jesse Klaver en Tim Hofman.

Op sociale media gingen onderwijl de meest wilde beschuldigingen rond over argeloze jongerenorganisaties als Netzer, of de stichting tegen antisemitisme StandWithUs. Maar wát zag Bob zelf nou eigenlijk? Nou. Hij heeft dus géén idee.

Deze week ontving ik een paar mails van iemand die met Ewout Key Rameijer, de manager van Douwe Bob, heeft gemaild over zijn wegloopactie, en specifiek vroeg naar de uitingen waar de zanger zondag over struikelde:

"Ik verzoek u dringend om precies aan te geven op welke uitingen u doelt (bijv. afbeeldingen, teksten, spreekkoren of anderszins), inclusief visueel of schriftelijk bewijs daarvan", was de vraag in die mail.

Het antwoord van Ewout Key Rameijer luidde als volgt:

"Het punt is dat wij niet in de gelegenheid waren om alle pamfletten, posters en andere uitingen inhoudelijk te beoordelen. Hier was geen tijd voor."

Ze zagen dus wel uitingen bij het JomHaVoetbal-toernooi, maar wisten niet wat die uitingen precies betekenden. Ze vonden het echter wel dubieus genoeg om er als een haas vandoor te gaan. De manager vult daarbij aan dat er een indruk was ontstaan bij Douwe Bob:

“Het probleem is niet per se de inhoud want die was ons onvoldoende bekend. Het gaat er om dat er pamfletten waren waarvan wij niet wisten of deze uitingen bevatten waar wij wel of niet mee geassocieerd zouden willen worden. De indruk ontstond dat dit uitingen van religieuze en/of politieke aard waren.”

Share

Het management beweert, net zoals Douwe Bob dat zelf deed, dat er was afgesproken dat dergelijke uitingen niet zichtbaar zouden zijn:

“Afspraak was dat deze er niet zouden zijn.”

Dit gedeelte wordt echter onderbouwd weersproken door de organisatie van JomHaVoetbal. In een verklaring op hun website staat te lezen:

”De organisatie heeft op eigen initiatief aan het boekingskantoor van Douwe Bob uitgelegd wat voor soort evenement Jom Ha Voetbal is: een Joods, sportief familie-evenement. Het door het boekingskantoor opgemaakte contract bevatte alleen feitelijke informatie betreffende het optreden van Douwe Bob.”

“Om 11.56 uur krijgt de organisatie een foto van de manager van Douwe Bob met daarop de banner van jongerenvereniging Netzer en hij appt ‘Dit stuurt Douwe, ik heb hem jouw nummer gegeven. Hij heeft moeite met ‘Zionistische’.’

De organisatie reageert hier direct op met de volgende WhatsApp-berichtjes: ‘Iedereen is welkom, geen politiek, geen religie, familie evenement, als hij het ziet snapt hij het’.

Naar aanleiding van deze appjes is er diverse malen contact tussen de organisatie, de tourmanager en de manager van Douwe Bob, waarin de organisatie aangeeft Douwe Bob te willen rondleiden om hem een goed beeld te geven van wat het evenement inhoudt.“

Deze verklaring bevestigt in wezen de woorden van Ewout Key Rameijer, dat de uitingen op het toernooi inderdaad niet beoordeeld zijn door Douwe Bob. Daarvoor was hij immers te snel gevlogen.

Inmiddels weten we dat Douwe Bob bij Renze de boel bij elkaar zat te bluffen. De aantijgingen van Dilan Yesilgoz, die wel echt iets te gretig en stellig suggereerde dat een zanger die niet weet wat zionisme is een antisemiet zou zijn, gingen echter dermate ver dat deze (f)ophef de aandacht van zijn fabuleringen afleidde. Toen hij daarna (wederom gelardeerd in een leugen omdat hij verzon dat de politie hem dat geadviseerd had) naar het buitenland zei te zijn gevlucht en de VVD-leider de volgende dag in een video erkende dat haar tweet niet behulpzaam was in deze ingewikkelde discussie, raakte het begin en de aanleiding van deze hele episode voorgoed uit het zicht.

Wat de manager van Douwe Bob betreft had de hele zaak überhaupt op maandag al afgerond kunnen worden. Het gaat immers om verbinding, schrijft Rameijer in de mails die in het bezit van NN zijn:

“Ik hoop dat we het zo voldoende verhelderd hebben. Nogmaals, we betreuren de gang van zaken en richten ons graag op de toekomst waar we de verbinding kunnen vinden, ongeacht onze eventuele verschillen van inzicht of interpretaties.”

Mja. Laten we het hier maar bij laten. We hebben inmiddels wel helder dat Douwe Bob niet weet wat zionisme is, dat hij zijn perceptie van zionisme (en Joden) heeft laten beïnvloeden door externe krachten, dat hij een stapelfabulant is die het leugentje niet schuwt om zijn eigen onwetendheid te maskeren en dat diverse “anti-zionistische” krachten in de samenleving zich te snel en te stevig achter de verzinsels van Douwe Bob wilden scharen om een Joods amateurvoetbalfeestje tot een soort gewapende outpost van de IDF te brandmerken.

Op naar de volgende Bobhef!

Subscribe now

Doneer eenmalig

DieuwsNieuws

Douwe Bob & The Outrage Wranglers

Zanger en nationale zaadsprinkler Douwe Bob werd onderwerp van politieke discussie door - na het zien van een ‘zionistische poster’ op een Joods voetbalevenement - zijn optreden af te blazen. Het is verkiezingstijd en dan staat iedereen klaar om een glaasje water op het frituurvet te gooien. Hoe de vlammende ophef een polariserende viering van domheid w…

Read more

10 months ago · 38 likes · 4 comments · Dieuwertje Kuijpers

Op het Britse Glastonbury-festival werd de Gaza-retoriek nog maar een graadje hoger gedraaid. Britse rapper Bob Vylan liet zijn publiek behalve de bekende rivier/zee-leuzen ook “Death to the IDF” scanderen. Het werd prompt een hashtag voor de pro-Palestijnse propagandisten. De beelden van alweer een festival waar vrije en welvarende westerse jongeren zich laten meevoeren door de haat die hun generatiegenoten noodlottig werd op het Nova-festival, stemmen somber.

Het is namelijk niet voor het eerst, zulke beelden. Bob Vylan (goeie naam wel) was bovendien niet de enige act die een existentieel conflict tot slogans reduceerde op het grootste festival van Engeland.

In reactie op die somberheid dook er - zoals altijd eigenlijk - ene Anouar op die op bijtend verwijtende toon naar de gruwelen van Gaza verwijst: “Ga je maar druk maken om deze walgelijke beelden. De woede van al deze mensen is niets meer dan begrijpelijk. Israël is bezig met etnische zuivering en mensen maken zich druk om een festival.”

Zeker, Anouar. Gaza is een verschrikkelijke plek die lijdt onder oorlog, honger, onderdrukking, chaos en terreur. Maar de bewoners hebben zelf voor Hamas gekozen en daarmee zelf hun bed gemaakt op 7 oktober. Bovendien was Gaza altijd al een hellegat waar de bewoners hun leven centreren rond jodenhaat, als een soort levend meubilair dat opgesteld staat richting een televisie met maar één zender, waarop de Palestijnen dag in dag uit vanuit hun eigen stilstand andermans vooruitgang bekijken. En daar dan woedend om worden.

Dus ja, als westerling die het geluk gehad heeft te zijn geboren in vrijheid, welvaart en beschaving maak ik me inderdaad drukker om dat soort doodscult-retoriek op een festival in een westers land. Van Gaza zijn de verwachtingen toch al laag en voor het Westen zijn de inzetten veel te hoog. Bovendien ging ik zelf een kwart eeuw lang jaarlijks naar meerdere festivals, een soort zomerkampjes voor zorgvuldig begeleide anarchie waar mensen bovengemiddeld gezellig met elkaar bierdrinken en waar ik nog nooit van m’n leven om massamoord op een bepaalde bevolking of groep heb horen scanderen. Dit was in 2025 echter mijn enige festivalrecensie.

Her en der wordt Glastonbury vergeleken met een Neurenberg-rally uit de vorige eeuw. Dat is me ook weer een tikje overdreven. Uiteindelijk zijn die festivalgangers gewoon hele volgzame mensen die hun eigen privilege en vrijheid niet in context kunnen inschatten en daarom gratuit meegillen met een domme rapper op het podium, terwijl ze denken dat ze daarmee lekker dwars doen. Whoo-hoo…

Over een paar weken mag ik zelf naar Engeland voor reünieconcerten van Oasis, de band waar ik als zestienjarige ooit mijn eerste concert van bezocht in de Brabanthallen in Den Bosch. Hopelijk wordt daar de nostalgie van de jaren negentig niet met terugwerkende kracht eveneens besmeurd door het kuddegedrag van de postmoderne decadentie. In de jaren negentig verveelden we ons ook, maar waren we volgens mij nog niet zo gruwelijk onwetend als die domme geiten op Glastonbury. En toch ook echt wel minder verwend met de gevaarlijke vanzelfsprekendheid van vrijheid.

Update 14u: Glastonbury reageert geschokt en neemt afstand. Er is dus toch een ondergrens.

Hoe Ha’aretz-leugens Glastonbury bereikten

Net als veel anderen worden de Glasto-gangers in hun leus-gretige gedrag misleid door de media, waarin na de succesvolle Israëlisch-Amerikaanse missie tegen Iran het volume van de Gaza-berichtgeving de afgelopen dagen weer razendsnel werd opgevoerd om alle ogen weer de ‘juiste’ kant op te krijgen. In waanzinnige aantijgingen in Ha’aretz, ook breed overgenomen in veel Nederlandse media, werd de IDF beticht van het moedwillig afslachten van Palestijnen bij voedselhulpdepots die door Israël zelf zijn ingericht. De suggestie is dat die depots een soort rattenvallen voor massamoord zouden zijn, maar het verhaal is hear-say, levert geen concrete bewijzen en rammelt aan alle kanten.

Niet alleen levert de vertaling van het Hebreeuws naar het Engels een cruciale vertaalfout op in de betekenis van het artikel, wie ook maar twee passen afstand neemt van de claim zou zich om te beginnen eerst al de vraag moeten stellen: wat heeft Israël in vredesnaam te winnen bij het doelbewust en opzettelijk vermoorden van mensen die voedselhulp zoeken? Precies: helemaal niets.

Ha’aretz is daarnaast op dit onderwerp een notoir onbetrouwbare bron en een krant die in naam Israëlisch is, maar in woord de zelfhaat vaak voorbij is. Zowel IDF als premier Netanyahu en defensie-minister Katz hebben niet voor niets in sterke bewoordingen de beschuldigingen verworpen. Ze noemen het ‘bloedsprookjes’.

Voor meer neutrale tegenwerpingen tegen de beschuldigingen kunt u (onder meer) bij voormalig Brits legerofficier en Midden-Oosten-strateeg Andrew Fox terecht. Daarnaast puilt het internet uit van beelden waarop Hamas (of andere gewapende Palestijnen) op hun eigen bevolking schieten en voedselhulp proberen te kapen. Kunt u allemaal zelf opzoeken en met eigen ogen zien (maar helaas zeer zelden in de media teruglezen). Ondertussen glijden de Palestijnen verder af richting de totale tragiek van een stammenstrijd.

Dus ja, meneer Anouar, het is vreselijk in Gaza. Maar het zou nog veel erger zijn als Gaza wordt geïmporteerd naar het Westen via festivals als Glastonbury. Dat lijkt me niet alleen een volstrekt legitieme opvatting, het is ook nog eens heel verstandig om niet zomaar alle aantijgingen over Israël en de IDF voor waar aan te nemen.

Subscribe now

Hieronder nog een stukje Bob Vylan om het eigenlijk nog vrij hilarische contrast te schetsen tussen een publiek dat zich laat opzwepen door een muzikant die een intrinsieke afkeer van hen etaleert. De rapper bijt zijn roomblanke festivalpubliek toe dat ze hun land niet meer terugkrijgen. Dit soort decadentie grenst aan mentale retardatie, zoals de lyrics van een zwarte artiest die zijn geld verdient dankzij al die spierwitte mensen die een kaartje kochten grenzen aan een farce.

Share

Update 14u30. Nederlandse Aldi-Variant:

Douwe Bob komt er ter plekke achter dat ie op een pro-Joods en pro-Israëlisch Joods amateurvoetbaltoernooi moet optreden. En besluit weg te lopen, want iets met principes.

Vorige week geen podcast, deze week twee! Hedenmorgen aan de koffietafel bij Joop Soesan bespraken we natuurlijk - onder andere - de klucht rond het Zweedse klimaatkindsoldaatje Greta Thunberg, die thans een negatieve energie-transitie gemaakt heeft als applausmachine voor Hamas.

Subscribe now

Het zal u niet ontgaan zijn dat het de Zweedse verrekkingsreiziger Greta niet gelukt is haar vlot met een paar potjes babyvoeding, een zak bakmeel en een doos gehaktballetjes aan land te brengen in de Gazastrook. Haar zeiljacht Madleen, waarop ze vergezeld werd door onder meer een extreemlinkse Franse politica, een Games of Thrones-acteur en een Braziliaanse meneer die op de begrafenis van Hezbollah-hopman Nasrallah aanwezig was, is door De Joduh overgenomen en naar veiliger Israëlisch vaarwater genavigeerd.

Het opvarende toneelgezelschap van perfomatieve Current Thing-kunstenaars kreeg een broodje pastrami, een flesje water en een gratis videovertoning van de door de terroristen zelf op 7 oktober vastgelegde “heldendaden” van Hamas. Inmiddels zit ze op het vliegtuig naar Europa en daarmee komt ze beter weg dan ze ooit zal toegeven.

Hoewel allemaal bijzonder vermakelijk voor de neutrale toeschouwer, markeert de flottielje-farce een nieuw dieptepunt in het Gaza-activisme. Zo werd het selfie-jacht vermoedelijk mede georganiseerd door Zaher Birawi, een Brits-Palestijnse “journalist” die vanuit London werkt en bekend staat als iemand die banden heeft met Hamas, berichtte The Telegraph (mirror).

Greta etaleerde wederom dat haar activisme vooral om haar draait en gedroeg zich als het verwende, beschermde kind dat we tien jaar terug als schoolstakertje leerden kennen: vlak voor de Israëlische marine het jacht overnam, deelde ze een video waarin ze beweerde dat ze zou worden “gekidnapt” door de “Israeli occupation forces”, en dat haar achterban druk op de Zweedse regering moest zetten om haar vrijlating te bepleiten. Een oproep van een onverantwoordelijke volwassene, die doet waar ze zin in heeft omdat ze erop rekent dat ze toch wel uit de brand geholpen zal worden.

Wat het geheel nog absurder maakte, was de reactie van enkele Nederlandse politici. Kati Piri (PvdA) sprak op Instagram van “dappere activisten” die “actie ondernomen om hulp te leveren aan de mensen in Gaza.” Ze eist een harde veroordeling van de “schending van het zeerecht door Israël”, en plakte er meteen een eis voor een wapenembargo aan vast.

Jan Paternotte van D66 uitte zich op X in vergelijkbare bewoordingen over een “directe schending van het zeerecht” en sprak zelfs van “een scheepskaping.” Hij riep om vrijlating van de bemanning, terwijl Israël op dat moment al had verklaard de opvarenden na het broodje en de bioscoop zo snel mogelijk naar huis te sturen. Stemmingmakerij van Jantje Vleugelmoer dus.

Laurens Dassen, de vroegbejaarde kleinzoon van Alexander Pechtold, meldde zich in een TikTok-video. Het Volt-vadertje sprak over een “onacceptabele entering” en noemde het dapper dat “dit schip uit varen ging”. Hij suggereert zelfs dat het ingrijpen van Israël ‘bewijst’ dat het land er “alles aan doet om te voorkomen dat er hulp Gaza binnen komt” - een snoeiharde leugen.

Het is een bijzonder verdrietig toneelspel, want deze mensen lijken echt te denken (of: willen dat u echt gelooft) dat Israël een engere entiteit is dan Hamas. Dat Greta werkelijke hulp had kunnen bieden wanneer ze Gaza had kunnen bereiken, en niet een opstandig kind is dat al selfies makend gruwelijk in de weg loopt in een levensgevaarlijk oorlogsgebied. En dat de matrozen van de Madleen hun leven niet zeker zouden zijn in de veilige handen van de Israëlische autoriteiten.

Dat Greta zich tot een wereldverbeter-boottocht liet verleiden, is tot daar aan toe, de wereld kent haar immers niet anders dan als levend schild van het extreemlinkse activisme. Maar deze volwassen politici, die je toch zou mogen verdenken van een redelijke intelligentie en een ontwikkeld denkvermogen waarmee ze werkelijke nood- en voedselhulp kunnen onderscheiden van een gevaarlijke ego-missie van irrationele activisten die een bordspel maken van de geopolitiek en zichzelf daarin tot hoofdrolspeler kronen, willen dat u hen serieus neemt in hun claims over mensenrechten, genocide en - je verzint het niet - nu zelfs ook al de spelregels van het internationale zeerecht.

Zo Greta iets aantoont met haar actie en de reacties daarop, is het hoe gestoord de postmoderne digitale wereld van (links) activisme & algoritmes geworden is. En dat we steeds vaker op ons eigen kompas zijn aangewezen om het noorden niet kwijt te raken. Dat kompas wijst naar de enige misdaad die Israël heeft begaan: dat vreselijke land heeft de beschermheilige van het klimaat gedwongen om een vliegtuig te nemen!

Share

Anyway, zo is een inleiding van een paar woorden boven een podcast met Joop toch weer een heel stukkie geworden, want gelukkig blijft de verbazing over het geheel der dingen anno nu altijd fier bovenin de mast wapperen. Luisteren naar de podcast kan hieronder op diverse manieren, respectievelijk in Spotify, bij Apple of op YouTube.

En nogmaals de Nijman & Charante Podcast van maandag 9 juni: