Op woensdag 20 mei 2026 kopte het Nederlands Dagblad: ‘De wraakcampagne van Trump is compleet: Congreslid Thomas Massie delft het onderspit’. Schrijver van het artikel is Amerika-correspondent Thomas Rueb. Hij hoeft natuurlijk die kop niet zelf te hebben bedacht. Maar de intro van het stuk doet vermoeden van wel: “De Republikeinse voorverkiezingen hebben veel weg van een bloedbad. Donald Trump schuwt geen middel om ‘ontrouwe’ partijgenoten te laten verslaan door loyalisten. Zijn laatste slachtoffer: het prominente Congreslid Thomas Massie uit Kentucky.”

Je zou denken dat er in de Democratische Partij nooit en te nimmer macht wordt uitgeoefend door politieke kopstukken als Nancy Pelosi, Barack Obama, Hillary Clinton, Chuck Schumer, Adam Schiff en wie al niet. We weten wel beter. Clinton werd als presidentskandidate door de Democratische Partij-strot geduwd door de prominenten, al maakte Bernie Sanders meer kans president te worden. En Kamala Harris kon presidentskandidate te worden, dankzij diezelfde prominenten, zonder ook maar één voorverkiezing te hebben gewonnen. Om nog maar te zwijgen van het Democratisch rookgordijn rond de dementie van president Joe Biden. Wie denkt Thomas Rueb door wie er toen aan de politieke touwtjes werd getrokken?

Hoe het zij, Thomas Massie moest zijn zetel in het Congres verdedigen, en verloor. Dat ligt natuurlijk aan de ‘wraakzuchtige’ Trump. Niet aan zijn eigen politieke standpunten en parlementaire keuzen. Massie heeft zelf overigens een heel andere verklaring: de Joden. In Massie’s eigen woorden voordat hij ten onder ging: “Ik loop naar een vliegtuig om me te voegen bij de duurste race voor het Congres in de geschiedenis van de. VS. Die is verworden tot een referendum over [de vraag] of Israel zetels in het Congres kan kopen.”

Waar doelt het congreslid uit de staat Kentucky op? Pro-Israël-groepen spendeerden minimaal een kwart van de middelen die werden opgehoest voor deze strijd: 9 miljoen dollar, van de 32 miljoen dollar. Daar hadden de georganiseerde pro-Israël-kiezers goede redenen voor.

Sterk op schulden, slap tegen antisemitisme

Voor ik verder ga eerst een compliment aan Thomas Massie. De staatsschuld van de Verenigde Staten heeft een angstwekkende omvang aangenomen. Massie was een van de Republikeinen die hebben ingezien dat dit een enorm gevaar betekent voor de Amerikaanse economie en samenleving én voor de wereldeconomie. Daarom stemde hij tegen Trump-wetten die de schulden van de VS alleen maar zouden vergroten. Tot gramschap van Trump natuurlijk. Ten onrechte, vind ik.

De 47ste president zou er goed aan doen om het voorbeeld van voorganger Bill Clinton te volgen. Die wist door samenwerking met Newt Gingrich, de toenmalige leider van de Republikeinen, vanaf 1997 begrotingen op te stellen die niet zouden leiden naar het financiële ravijn. In de huidige gepolariseerde politieke situatie, waarin de Democraten alles verwerpen wat Trump aandraagt, en Trump alles van de Democraten afwijst, behoort zo’n samenwerking tot ‘de goede oude tijd’.

So far, so good. Maar in de laatste jaren steunde Massie steeds opnieuw een anti-Israëlische politiek. Hij bleek (als enige Republikein) een van de Kati Piri’s in het Amerikaanse bestel te zijn: zelfs Amerikaanse steun voor de Israëlische Iron Dome vond hij in 2021 - als enige Republikein - niet oké. Dat afweerschild heeft vanaf 2024 vrijwel alle ballistische raketten van Iran (naar schatting 300 stuks) tegengehouden, plus honderden drones en kruisraketten, duizenden raketten van Hezbollah uit Libanon en tientallen raketten van de Houthi’s uit Jemen.

Bovendien stemde Massie in 2022 als enige Republikein tegen een verklaring van het Huis van Afgevaardigden, waarin antisemitisme werd veroordeeld en gevraagd werd om actieve bestrijding van antisemitisme in de VS en wereldwijd. De verklaring zou de vrijheid van meningsuiting inperken, was Massie’s argumentatie. 420 politieke collegae waren het niet met hem eens.

Na de pogrom op 7 oktober 2023 door Hamas en andere Palestijnse Jihadisten en (duizenden) Gazaanse burgers, maakte Massie het nog bonter. Hij veroordeelde de aanval als “barbaars” maar wilde desondanks dat alle Amerikaanse financiële steun aan Israël zou stoppen. De hoge aantallen slachtoffers in de Gaza-oorlog vormden hem in zijn opstelling.

Eerst de zaterdagskinderen, daarna de zondagskinderen

Massie maakte daarbij geen onderscheid tussen gesneuvelde strijders van Hamas, Islamitische Jihad en andere jihadistische groepen (naar schatting 30.000) en gedode Gazaanse burgers (naar schatting ook 30.000): “Niets kan het aantal burgerslachtoffers (tienduizenden vrouwen en kinderen) rechtvaardigen die door Israel zijn gemaakt in Gaza in de laatste twee jaar,” schreef hij op 30 mei 2025 op X.

Dat Hamas bewust burgers inzet als menselijk schild en heeft verhinderd dat burgers konden schuilen in de 500 kilometer tunnels onder Gaza zodat ze aan de dood hadden kunnen ontkomen (een Hamas-official verklaarde op een Arabische zender: ‘Die zijn voor onze strijders en onze wapens’), nam Massie niet in overweging.

Kijk ik, bijvoorbeeld bij Thomas Massie, alleen naar wat goed is voor Joden en/of Israël? Het is belangrijk voor mij, maar niet doorslaggevend in de letterlijke zin. De opstelling tegenover Joden en/of Israël fungeert eerder als aanwijzing voor wat er in de rest van de samenleving gebeurt, of staat te gebeuren. Haat en aanvallen tegen Joden blijven nooit tot hen beperkt.

Of, zoals de Jihadisten het verwoorden: ‘Eerst de zaterdagskinderen, daarna de zondagskinderen’. Maar die uitspraak wordt zelden serieus genomen. Kennelijk ook niet door Massie. Heeft hij verloren door Trumps ‘wraak’? Nee, hij heeft verloren omdat hij (anders dan Trump) het jihadistische oorlogsplan niet onderkent voor wat het is: een oorlogsplan dat voor implementering in de hele (Westerse) wereld bedoeld is.

Joden, Christenen en (‘afvallige’) Moslims die dat vrezen hebben Massie – met de inzet van onder meer campagne-donaties – voor zijn moedwillige blindheid gestraft. Zij zijn in hun strijd tegen dit oongreslid gesteund door andere kiezers in Kentucky. Dat Trump blij is met zijn verlies, doet niet terzake.

Share

U las zojuist het debuut van Tamarah Benima op Nijmans Nieuwsbriefje. Voor wie het persbericht daarover gemist heeft, dat leest u hier terug: