Wel schuldig, geen straf. Dat is het oordeel van een Nederlandse rechter over een Fellow Traveler van de islamofascisten (ook wel ‘Palliewappie’ genoemd door mensen die slecht over de pro-Palestina-activisten denken). Hij sierde vorig najaar het Nationale Monument op de Dam met een tekst in rode verf. Het Holocaust-onderwijs heeft bij deze gast volledig gewerkt, want hij wist met zijn ‘Never again is now’ alle Joden, vrienden van Joden en andere weldenkende mensen in het hart te raken.

De arme man had al €895 betaald voor de schoonmaakklus (een mats-bedrag als je het mij vraagt) en dat was kennelijk genoeg boetedoening, vond de invoelingsarme magistraat die rechtsprak.

De vandalen die in de nacht vóór 4 mei 2026 het monument op veel grotere schaal met rode verf bewerkten, konden niet weten dat hun voorganger er zo gemakkelijk vanaf zou komen. Maar ze hebben het zekere voor het onzekere genomen, want ze hadden zich net iets beter voorbereid: ze zijn niet gepakt want onherkenbaar op het materiaal van de toezichts-camera’s (Je vraagt je af waar die dan goed voor zijn, maar dit terzijde).

Zouden al die jihadisten en hun sympathisanten in de wereld er wel eens bij stilstaan hoe het in hun eigen leven zou uitpakken als Israël met de grond gelijk zou worden gemaakt, alle Israëli’s (twee miljoen Arabische Israëlische staatsburgers incluis) over de kling gejaagd en elke Jood of Jodin waar ook ter wereld afgeslacht? Dat is immers de betekenis van ‘From the river tot he sea, Palestine shall be free’.

Niks joods meer en niks joods-vriendelijks tussen de Jordaan en de Middellandse Zee. Dat is wat Iran, Hamas, Hezbollah, de Houthi’s en een zeer grote meerderheid van moslims wil. Ja, ik noem de gewone moslims ook. De aardige, niet-terroristische buurman en buurvrouw, collega, docent, verpleegster, arts, welzijnswerker en zo verder, met wie ook ik het goed kan vinden.

‘Achter mij bevindt zich een Jood, kom en dood hem’

Waarom noem ik hen dan toch? Vanwege een hadith (Sahih 2922 volgens de geautoriseerde canon van een heer genaamd Muslim). Deze overlevering over Mohammeds uitspraken en handelingen stelt:

“The last hour would not come unless the Muslims will fight against the Jews and the Muslims would kill them until the Jews would hide themselves behind a stone or a tree and a stone or a tree would say: Muslim, or the servant of Allah, there is a Jew behind me, come and kill him, but the tree Gharqad would not say, for it is the tree of the Jews.”

Oftewel in vertaling:

“Het uur zal niet aanbreken voordat de Moslims tegen de Joden strijden en de Moslims hen doden, totdat de Joden zich achter een steen of een boom verbergen. Dan zal de steen of de boom zeggen: Moslim, dienaar van Allah, achter mij bevindt zich een Jood, kom en dood hem. Maar de Gharqad boom zegt niets, want dat is de boom van de Joden.”

Het ‘uur’ waarvan sprake is, is de Dag des Oordeels, ook bekend uit de joodse en christelijke traditie. Deze is onderdeel van de periode waarin de messias verschijnt, waarna er eerst een grote oorlog wordt uitgevochten, gevolgd door een eeuwigdurende vrede. In Sjia-theologie komt dan al-Machdi, de twaalfde imam - ook een messiaanse figuur - uit uitballingschap en verborgenheid terug, waarna op aarde alles goed wordt.

Hadith Sahih Muslim 2922 (hij heet ook wel eens anders en heeft ook wel eens een ander nummer) is opgenomen als artikel 7 van het Handvest van Hamas uit 1988. (Anders dan vaak wordt beweerd, heeft Hamas deze hadith niet achter zich gelaten). Misschien zouden de NOS, de omroepen, de Volkskrant, Trouw, NRC, het Nederlands Dagblad, het AD, Het Parool, de talkshows, de antizionistische universitaire docenten, vakbondsleiders, cultuurmakers en politici het daar eens over kunnen hebben.

Hoe zou zo’n van Joden bevrijde wereld eruit kunnen zien? Het vrije weekend verdwijnt niet. Dat bestaat dankzij de in het Oude Testament voorgeschreven Sjabbat, waarop de vrije, oorspronkelijk aan God gewijde, maar tot koopzondag verworden zondag is geënt. De Tien Geboden verdwijnen ook niet. Die behoren tot het culturele erfgoed van de Westerse Beschaving, Rusland, Zuid-Amerika en Afrika. De afschuw van vergelding en eigenrichting – ook bijbels erfgoed – zal blijven bestaan.

De idee dat “alle mensen zijn geschapen naar het evenbeeld van God” is aan erosie onderhevig door de opkomst van het identitaire slachtofferdenken, maar soit: het fundamentele inzicht dat alle mensen evenwaardig zijn, zal deze aanval wel overleven.

Ook zonder Joden overleven avocado’s, de balpen en de pil

Dat geldt ook voor moderne uitvindingen gedaan door Joden – al dan niet Israëliers. De druppelirrigatie werd vanaf 1930 bedacht door Simcha Blass en begin jaren ’60 door hem verder ontwikkeld. Totdat hij het systeem samen met kibboets Netafim wereldwijd op de markt zette. Vooral landen en streken met droge gebieden hebben hun voordeel ermee gedaan. Door de druppelirrigatie is de globale agrarische productie naar schatting met twintig procent gegroeid.

De sympathisanten en activisten van de Palestijnse zaak zullen niet hoeven te vrezen dat ze geen avocado’s meer kunnen kopen, om maar iets te noemen, als (dit keer) alle Joden worden uitgeroeid.

Ze hoeven het ook niet zonder balpen te doen, uitgevonden door de broers László en György Bíró. Hongaarse Joden die voor de Tweede Wereldoorlog vluchtten naar Argentinië. ChatGPT vertelt dat László patent aanvroeg voor een pen met snel drogende inkt. En ook dat Argentinië een Dag van de Uitvinder heeft, op 29 september, zijn geboortedag.

Nog twee andere uitvindingen wil ik noemen (van de duizenden uitvindingen, technische verbeteringen, theoretische inzichten die door Joden zijn bedacht, en waarvoor niet weinigen de Nobelprijs ontvingen): de USB-stick en de anticonceptiepil. Die pil was het resultaat van de inspanningen van velen, Joods en niet-Joods. Maar Carl Djerassi wordt vanwege zijn bijdrage aan het productieproces (1951) wel de ‘vader van de anticonceptiepil’ genoemd (al verzette hij zich daartegen, omdat hij vond dat het teamwerk was geweest).

Zal de anti-verslavingstherapie die in Haifa wordt ontwikkeld (samen met wetenschappers uit alle windstreken in de Verenigde Staten) de wereld net zo veroveren als de druppelirrigatie, de balpen, de USB-stick en de anticonceptiepil? Hij zou miljoenen en nog eens miljoenen mensen kunnen helpen. Alleen al in Nederland: de honderdduizenden alcoholisten en nog eens honderdduizenden verslaafden aan slaapmiddelen, pijnstillers of antidepressiva in ons land.

Waar gaat het om? De pijnkliniek van het Rambam Health Care Campus in Haifa heeft een aan opioïden verslaafde patiënt weten te verlossen van zijn onophoudelijke hunkering. Er is dus vooralsnog in Israëls Noorden maar één ongelukkige veranderd in een gelukkige, maar dit kan het begin zijn van een heuse doorbraak. De pijnkliniek wordt geleid door dr. Amir Minerbi. Het multidisciplinaire team van de pijnkliniek dat deze experimentele therapie heeft toegepast wordt aangevoerd door dr. Lior Lev-Tov.

Bij de therapie worden laag-intensieve gefocuste ultra-geluidsgolven gericht op het specifieke deel van de hersenen dat verantwoordelijk is voor gevoelens van genot, bevrediging en positieve bekrachtiging (voor de medisch ingevoerden: de nucleus accumbens). De patiënt begon met het slikken van opiöiden voor het bestrijden van pijn na een beschadiging van zijn nek. Uiteindelijk was de pijn weg, maar zijn verslaving - 130 pillen per dag - niet. Twintig minuten van gerichte geluidsgolven en de man snakte niet meer naar de pijnstillers. En: de hunkering bleef weg. In de Verenigde Staten wordt dit onderzoek al gedaan in Morgantown, San Francisco en Washington door een grote groep niet-Joodse wetenschappers. Het onderzoek in Haifa is dus deel van deze internationale zoektocht.

De Rambam Health Care Campus is niet alleen vanwege dit experimentele onderzoek interessant, maar ook vanwege de samenstelling van zijn personeel. Er werken op het ogenblik bijna vijftienhonderd artsen en nog eens zo’n vijfduizend verplegers en verpleegsters, technici, administratieve medewerkers, koks, portiers en wat je allemaal niet hebt in een groot ziekenhuis. Een kwart daarvan is Arabisch/Palestijns of Druzisch.

Het anti-verslavingsonderzoek in het Rambam in Haifa is een van de zeer vele wetenschappelijke samenwerkingsverbanden die Israëlische instituten onderhouden met de rest van de wereld. In Nederland wordt er driftig gewerkt door activisten voor ‘de Palestijnse zaak’ om universiteiten en hogescholen zo ver te krijgen dat ze dit soort samenwerkingsverbanden stoppen. Met meer of minder succes. Of het echt ten gunste is van de Palestijnen valt te bezien. Want niet alleen het Rambam heeft enorm veel Arabische/Palestijnse medewerkers, artsen en patiënten. Dat geldt ook voor het Soroka Ziekenhuis in Beersjewa. Of het Hadassah Ziekenhuis in Jeruzalem. Om enkele grote ziekenhuizen te noemen. En wat Arabische/Palestijnse docenten, studenten en andersoortige medewerkers betreft, verschilt het plaatje niet voor alle Israëlische universiteiten en hogescholen en voor zeer veel state-of-the-art-bedrijven. Immers: twee miljoen Arabieren/Palestijnen zijn Israëlisch staatsburger.

Zwichten voor Fellow Travelers van islamofascisten

Maar de Palestijnse Israëliërs wordt niks gevraagd door de pro-Palestijnse activisten in ons land. Als ChatGPT niet aan het hallucineren is, heeft de Radboud Universiteit op 21 mei 2025 de samenwerking met de Tel Aviv University en de Hebrew University of Jerusalem opgeschort (correct). De Universiteit van Tilburg deed dat met de Bar-Ilan University en de Reichman University op 7 mei 2025 (correct). De Erasmus Universiteit bevroor op 5 juni 2025 de samenwerking met de al genoemde Bar-Ilan Universiteit en de Hebrew Univerisity, en ook met de University van Haifa (correct). De Technische Universiteit Eindhoven houdt sinds 16 juni 2025 wetenschappers en studenten van het Technion-Israel Institute of Technology op afstand; ook daar is de samenwerking opgeschort of bevroren (correct).

Ze zijn allen gezwicht voor de Fellow Travelers van de islamofascisten. Ze zijn door de knieën gegaan omdat universiteitsbestuurders niet in de gaten hebben hoe ze zijn gehersenspoeld door de Nederlandse media, die de ideeën dat Israël een ‘Apartheidsstaat’ is en dat Israël in Gaza volkerenmoord heeft gepleegd, gangbaar hebben gemaakt. Ze hebben blijkbaar een voorbeeld genomen aan de velen in de overheid en de rechterlijke macht die een onverdraaglijke zwakte en blindheid vertonen als het om morele beslissingen gaat.

Wat de bijdragen van Joden (inclusief Israëliërs) door de eeuwen heen is geweest, kan iedereen opzoeken. Maar als de nachtmerrie van mij, mijn volk en onze vrienden – dat wil zeggen de genocidale droom van de Jodenhaters - werkelijkheid wordt, is het ook gedaan met de bijdragen die Joden/Israëliërs nog kunnen leveren. Bijdragen aan de gezondheid, landbouw, watertechnologie, communicatie, computertechnologie, mobiliteit, AI en cultuur waar de hele mensheid van zou kunnen profiteren.

Onderwijs over de Grote Moord op de Joden heeft contraproductief gewerkt. Het lijkt erop dat te veel mensen juist een licht is opgegaan: ‘Het is heel gemakkelijk om Joden te vermoorden, en als het meezit smijt je ze die daadwerkelijke volkerenmoord ook nog in het gezicht. Je zult verbaasd zijn wie je – van hoog tot laag – kunt inzetten voor deze tactiek’.

Feiten inbrengen tegen deze nieuwe religie genaamd Antizionisme zet ook geen zoden aan de dijk. Net als gelovigen van andere religies is de verknochtheid aan geloofswaarheden bij de Antizionisten sterker dan welke waarheid ook. Maar misschien kan deze nieuwe vorm van Jodenhaat tegengegaan worden met een beroep op de fantasie, met speelfilms waarin getoond wordt hoe een wereld zonder Joden er daadwerkelijk uit zal zien: dor, minder slim, minder effectief, minder grappig, minder verwonderlijk, minder ontroerend, minder hoopvol. Kortom, minder menselijk.

Delen

De Sovjet-Unie mag dan ter ziele zijn, de anti-Amerikaanse indoctrinatie zit inmiddels in de botten van alles wat progressief was, is en zal zijn. Van de Amerika-haters (wereldwijd, maar zeker ook in Nederland) is daarom weinig meer te verwachten dan hoongelach voor mijn stelling dat de Verenigde Staten van Amerika de enige wereldmacht zijn die niet totalitair is.

Ga maar na: China heeft een surveillance-samenleving voor de grote steden, waar de nazi’s jaloers op zouden zijn geweest. Een wereldmacht compleet met moorden op dissidenten (Falung Gong en anderen), om hun organen te stelen. Rusland als totalitaire macht behoeft geen uitleg.

Drie: Islam. Die heeft weliswaar geen centrale regering en is bovendien verdeeld in sunni en sjia. Maar het netwerk dat de Moslimbroederschap onder de hele Westerse wereld heeft gelegd om de eigen doelstellingen te verwerkelijken, is net zo effectief als de wereld van de fungi. Andere machtsinstrumenten waarvan de Islam gebruik maakt, zijn de Verenigde Naties en het hele bouwwerk van internationale mensenrechtenorganisaties en -verdragen.

Maar er is toch ook nog Europa als wereldmacht. Niet totalitair? ‘Brussel’ probeert met de Europese Unie een moderne versie van het ideaal van Herr H. – een Duizendjarig Rijk – te formeren. Met in niet weinig lidstaten toenemende censuur, vervolging van andersdenkenden (duizenden aangeklaagd in bijvoorbeeld Engeland en al gevangen gezet voor uitspraken op internet), het afdwingen van digitale identiteits-‘papieren’, de komende digitale munteenheid (die in potentie ook surveillance mogelijk maakt), de totale negatie van wat kiezers willen (zoals ze hebben aangegeven met hun stemgedrag), en een hoeveelheid ‘red tape’ waarmee zelfs de allerlaatste vlieg kan worden gevangen. Dus niet totalitair?! Ik kan dat niet verdedigen.

Amerika dus. Of beter, de Verenigde Staten. Zaterdag is het the 4th of July, Onafhankelijkheidsdag. Op die dag, 250 jaar geleden, in 1776, verklaarden de oorspronkelijk dertien Britse koloniën in Noord-Amerika dat ze zelfstandig verder gingen. Engeland en zijn koning hadden zich tiranniek gedragen, en dan hoef je je als onderdanen niet meer onderdanig op te stellen. De Amerikaanse Revolutie, met zijn strijd om onafhankelijkheid, was al in 1766 begonnen en vond pas een officieel einde in 1783, toen Groot-Brittannië de Verenigde Staten erkende.

Dat je je tegen foute heersers mag verzetten, hadden de Founding Fathers opgepikt van de Engelse denker John Locke. Ze omarmden bovendien de tolerantie van religie en de vrijheid van meningsuiting (eigenlijk van ‘speech’ als geheel, wat veel verder gaat) als grondslagen van de nieuwe republiek aan de andere kant van de Atlantische Oceaan. En dát hebben de stichters van de VS waarschijnlijk overgenomen van de mannen die de Verenigde Nederlandse Republiek als nieuw politiek idee uitdachten. Politicoloog Geerten Waling heeft een prachtig boek geschreven over de invloed van het Plakkaat van Verlatinghe – onze Onafhankelijkheidsverklaring in 1581 - op het denken van de Founding Fathers.

Je kunt niet over de Verenigde Staten denken – vooral niet wanneer je, zoals ik, beweert dat Amerika een wonder van vrijheid voor het individu is - zonder de strijd voor de burgerrechten. Al was het maar omdat een eeuw later, van 1861 tot 1865, de Burgeroorlog woedde. Er werd gestreden voor of tegen het afschaffen van de slavernij. Het aantal staten was inmiddels gegroeid tot 23. Twaalf waren voor afschaffing, elf tegen. Weet wel, de Burgeroorlog begon over het strijdpunt hoeveel macht de Federale Overheid had, en hoeveel de individuele staten (een strijd die tot op de dag van vandaag wordt uitgevochten). Bleef er één federalistische staat bestaan, of kwamen er twee grote blokken (De Unie en de Confederatie)? Het bleef de ‘Verenigde Staten’ – letterlijk. Met aanzienlijke autonomie voor de staten.

Emancipation Proclamation

In de elf staten van de Confederatie (het ‘Zuiden’) was naar schatting één op de drie inwoners zwart, én vrijwel altijd slaaf. Dat wil zeggen zo’n 3,5 miljoen mensen. In de twaalf staten van de Unie (het ‘Noorden’) was de zwarte populatie een half miljoen. Zij allen (!) kregen midden in de oorlog, op 1 januari 1863, hun vrijheid dankzij een ‘executive order’, uitgevaardigd door Abraham Lincoln.

De toenmalige president en hoogste militaire leider was duidelijk:

“That on the first day of January, in the year of our Lord one thousand eight hundred and sixty-three, all persons held as slaves within any State or designated part of the State, the people whereof shall then be in rebellion against the United States, shall be then, and thenceforward, and forever free; and the Executive Government of the United States, including the military and naval authority thereof, will recognize and maintain the freedom of such persons, and will not do act or acts to repress such persons, or any of them, in any efforts they may make for their actual freedom.”

Amerikaanse presidenten regeren vaak per ‘executive order’, oftewel per presidentieel decreet. Het is een van de manieren waarop federale overheidsdiensten hun directieven krijgen. Maar met Abraham Lincoln werd het dus echt serieus. Zijn decreet uit september 1862 (later genummerd tot no. 1) zou de geschiedenis in gaan als de Emancipation Proclamation. In september 1862 was die nog voorlopig, op 1 januari 1863 definitief.

Wat er ook in stond, in clausule 9, was:

“And I further declare and make known, that such persons of suitable condition, will be received into the armed service of the United States to garrison forts, positions, stations, and other places, and to man vessels of all sorts in said service.”

Dit was niet aan dovemansoren gericht. Naar schatting 180.000 man vochten aan de kant van ‘het Noorden’ (de Unie). Dat moeten dus bijna alle vrije zwarte mannen zijn geweest die maar enigszins tot vechten in staat waren. Dát ze zich inzetten voor deze Burgeroorlog werd trouwens als argument gebruikt om alle zwarten de vrijheid te geven.

Maar noch de Declaration of Independence, met zijn ‘We hold these truths to be self-evident, that all men are created equal, that they are endowed by their Creator with certain unalienable Rights, that among these are Life, Liberty and the pursuit of Happiness’; noch de Constitution (Grondwet) van 1787, noch de Bill of Rights met zijn tien amendementen van 1791; noch de bovengenoemde Emancipation Declaration van 1863 maakten een einde aan de achterstelling en achterstand van de zwarten. Een eeuw later woekerde het nog door.

Progressie van armoede: van alcohol tot fentanyl

In de zomer van 1967 bracht ik drie maanden door in een forensenstadje bij Philadelphia. Daar en in Boston was het minimale restje van mijn familie neergestreken na de Tweede Wereldoorlog. Mijn tante volgde haar Canadese soldaat, en mijn twee ooms volgden hun zuster en zwager. Het racisme was vreselijk. De Newark Riots waren aan de gang. Zes dagen lang waren er demonstraties, plunderingen, werden flatgebouwen, winkels, auto’s en openbare gebouwen in de fik gestoken, en waren er gevechten tussen de voornamelijk zwarte inwoners van Newark, de politie en de militaire politie van New Jersey.

Er vielen 26 doden en de economische en sociale klap kwam het stadje op een steenworp afstand van New York nauwelijks te boven. De beelden van de rellen werden op televisie getoond, maar ik was de enige die er naar keek. De jongeren en volwassen om mij heen – ze haalden hun schouders op. Behalve één jongen die naar Vietnam gestuurd zou gaan worden, hij belde mij iedere dag. Dennis. Hij had elke dag dezelfde tekst: “Do you know what I did today? I smashed a Negro and put him in the garbage bin.”

Ik dwong mijn familie om mij – 16 jaar oud – door de New Yorkse wijk Harlem te rijden. Ik wilde met eigen ogen zien wat in dat getto aan de hand was. Straat na straat lagen daar de alcoholisten letterlijk in de goot, met papieren zakken met de flessen alcohol erin. Zo stel ik me het huidige Los Angeles en San Francisco voor, waar de fentanyl-verslaafden een onbeschrijfelijke hel creëren, voor anderen en voor zichzelf. Over het verloederende San Francisco en de Verloederingsindustrie schreef auteur, journalist en activist Michael Shellenberger het onthutsende San Fransicko: Why Progressives Ruin Cities.

In 2017 was het racisme in New York in ieder geval niet meer wat het vijftig jaar eerder was.

In een interview met Joe Rogan op 21 februari 2017 vertelt de zwarte astrofysicus Neil deGrasse Tyson over het racisme in de VS uit zijn jeugd. Het was verminderd. Hij leidde dat af aan het aantal taxi’s dat hem voorbij reed in New York zonder hem mee te nemen. Waren dat er in zijn jonge jaren bij wijze van spreken vijf, decennia later waren het er ‘maar’ twee. (Vergeef me dat ik het exacte aantal niet heb gecheckt door het interview nogmaals te bekijken).

Karakter boven huidskleur

Mijn observaties in de VS van het racisme tegen zwarten kwam vier jaar na de wereldberoemde ‘I have a dream’-toespraak van dr. Martin Luther King op 28 augustus 1963. Pal voor het Lincoln Memorial, met naar schatting 250.000 demonstranten. Het werd een nieuw ijkpunt in de Burgerrechtenbeweging. Natuurlijk hebben we die toespraak toen ook in Nederland gehoord, of zelfs gezien. Als je hem nu leest, komt hij nog steeds binnen als een mokerslag. De dominee uit Alabama citeerde uit de Emancipation Declaration. En vervolgde daarna:

“This momentous decree came as a great beacon light of hope to millions of Negro slaves who had been seared in the flames of withering injustice. It came as a joyous daybreak to end the long night of their captivity.”

Maar:

“One hundred years later the Negro still is not free. One hundred years later, the life of the Negro is still sadly crippled by the manacles of segregation and the chains of discrimination. One hundred years later, the Negro lives on a lonely island of poverty in the midst of a vast ocean of material prosperity. One hundred years later, the Negro is still languishing in the corners of American society and finds himself an exile in his own land. So we have come here today to dramatize a shameful condition.”

Hij en de zijnen (en zo herinnerde hij zijn gehoor er aan: ook de blanken die naast hen stonden) waren naar Washington gekomen om erop aan te dringen dat de promesse ‘that all men, yes, black men as well as white men, would be guaranteed the unalienable rights of life, liberty, and the pursuit of happiness’ eindelijk zou kunnen worden verzilverd. Dat betekende stemrecht, samenleven en worden beoordeeld ‘niet […] op […] huidskleur maar op hun karakter.’ De speech ging de wereld rond – dankzij de televisie. De ‘dream’ werd onderdeel van ieders dna – tenzij je een hardcore racist en segregationist was.

De Burgerrechtenbeweging heet niet voor niets Burgerrechtenbeweging. Een klein jaar na de donderpreek van King jr., op 2 juli 1964, werd de Civil Rights Act aangenomen. Verboden werd discriminatie op basis van ras, religie, etniciteit. Verboden werd discriminatie bij verkiezingen. Verboden werd discriminatie in scholen, vakbonden, op het werk, in de handel, en openbare ruimtes. En zo verder.

Een wereldwijde ervarings-kernbom

De wet was al op 19 juni 1963 aan het Amerikaanse parlement voorgelegd door president John F. Kennedy. Ruim twee maanden vóór Kings toespraak. Vijf maanden later, op 22 november 1963, werd Kennedy vermoord. Ook dat werd op de Nederlandse televisie vertoond. De wereld schudde op zijn grondvesten, en de wereld zag het.

Nu wordt geklaagd over de social media en hun diepgaande invloed. Maar anders dan nu, waarbij we overspoeld worden door een tsunami aan informatie, en er een ongekende versplintering is van beelden die te zien zijn, waren toen wereldwijd alleen die televisiebeelden. Iedereen zag hetzelfde, iedereen was getuige van die ene, zelfde moord. Omdat zoiets nog nooit publiekelijk vertoond was, was het alsof er wereldwijd een ervarings-kernbom was gegooid.

Ruim anderhalf jaar na de moord op deze Amerikaanse president werd de Voting Rights Act aangenomen, op 6 augustus 1965. Die moest garanderen dat er voor niemand belemmeringen bestonden om te stemmen. Vijftig jaar later staan de federale kieswetten en de kieswetten van de staten weer volop in de aandacht. Want dat er bij Amerikaanse verkiezingen wordt gefraudeerd, is al decennia bekend. Alleen: het is zeer moeilijk het aan te tonen, door alle mogelijke manieren waarop het gebeurt.

Dat gezegd hebbende, er wordt betoogd door doorgewinterde activisten, niet in de laatste plaats aan de universiteiten en in politieke partijen, dat er ‘systemisch racisme’ is in de VS en in de Westerse wereld. Zwarte grootheden als de econoom Thomas Sowell maar ook opiniemakers en wetenschappers als Coleman Hughes, John McWhorter, Glenn Loury, Shelby Steele, Jason Riley, Larry Elder en talloze anderen verwerpen deze poging om te doen alsof er geen enorme vooruitgang geboekt is sinds begin jaren ’60.

Wat in de Declaration of Independence, de Grondwet en in de Emancipation Declaration is neergeschreven, heeft de ban van het racisme wel degelijk verbroken. De 4^e juli is daarom een gedenkwaardige dag. Het is de dag dat een wereldmacht in wording verklaarde dat alle mensen evenwaardig zijn, en rechten hebben die hen niet kunnen worden afgepakt. Van de huidige grootmachten is daarom enkel de Verenigde Staten van Amerika niet totalitair, wat de Amerika-haters ook beweren.

Delen

n.b. Zin verwijderd over Benjamin Franklin, die nooit president is geweest. In de gemailde versie staat die nog wel.

Nee, een 250 dollar-biljet met de kop van Trump erop is geen goed idee. Voor zover ik weet, heeft hij het niet zelf bedacht - maar dan nog. Het biljet zou zomaar eens kunnen opduiken op 4 juli. Zijn handtekening op nieuwe Amerikaanse geldflapjes is acceptabel, sort of. Maar een gloednieuw Trumpiaans biljet (de Amerikanen hebben geen $250 biljet) ter gelegenheid van 250 jaar Onafhankelijkheidsverklaring is onzinnig. Tenzij het mugshot wordt gebruikt, dat op 23 augustus 2023 in Atlanta werd gemaakt.

Fani Willis, openbaar aanklager in de staat Georgia, daagde Trump voor het gerecht omdat hij zich zou hebben gemengd in de presidentsverkiezingen van 2020 (die hij verloor). Willis zelf bleek later niet zuiver op de graat te zijn (ze had een belangenverstrengeling verzwegen) en werd van de zaak gehaald. De rechtszaak tegen Trump werd in november 2025 geseponeerd. Fani Willis moddert door als district attorney.

Het mugshot was bedoeld om Trump te vernederen. Dat zou bij zo’n narcist in het kwadraat (vriend en vijand zijn ervan overtuigd dat hij dat is) een eitje moeten zijn. Maar dat is mislukt. Toen Trump zijn tweede presidentsverkiezingen won, liet hij zijn foto-als-misdadiger onbekommerd in de galerij van foto’s van Amerikaanse presidenten ophangen, dicht bij de ingang van het Oval Office. Het portret van voorganger Joe Biden werd vervangen door een foto van een auto-pen: de machine waarmee Bidens handtekening onder menig decreet en brief werd gezet. Die auto-pen was nodig omdat Biden naar verluidt te dement was om dat eigenhandig te doen. Er wordt in juridische kringen onderzocht of die auto-pen-handtekeningen een legale status hebben. Zo niet, dan heeft alles wat met de Biden-automaat is ondertekend geen wetskracht. Tja…

Er is nog een andere situatie waarin ik een nieuw biljet met het bonkige hoofd van de huidige president erop, ondanks alles een meesterzet zou vinden. Als het waar is dat Trump de Iraanse islamo-fascisten daadwerkelijk $300 miljard gaat toeschuiven, “voor de reconstructie en economische ontwikkeling van Iran”, zoals het in het Memorandum of Understanding staat (17 juni 2026), laat het dan worden uitbetaald in 1,2 miljard Trump-briefjes. Zodat Iran ermee wordt overspoeld. De Iraniërs die hun hoop op bevrijding door de Amerikanen hadden gesteld, en zich nu verraden voelen (wat ze wellicht ook zijn, voor zover dat nu te beoordelen valt), kunnen dan spugen op Trumps boeventronie en de ajatollahs kunnen er rituele verbrandingen mee verrichten.

Overigens, als er al $300 miljard naar Iran gaat, dan graag niet op de Obama-manier. De toenmalige president Barack Obama liet in 2016 Zwitserse franken, Euro’s, Zweedse kronen en andere niet-Amerikaanse coupures naar Iran sturen ter waarde $400 miljoen dollar. Dat geld ging, geloof het of niet, op pallets naar de dictatuur in Teheran, omdat Iran vanwege de sancties niet was aangesloten op het internationale bankstelsel.

De $400 miljoen was onderdeel van in totaal 1,7 miljard doller die Obama de Iraniërs wilde betalen. Vóór de verdrijving van de sjah kocht Iran namelijk militaire goederen van de VS, die nooit aan de ajatolla’s waren geleverd. Maar het overgrote deel van de 1,7 miljard dollar was ondermeer een tegenprestatie voor het vrijlaten van vier Amerikaanse gijzelaars. Al ontkende de Obama-regering bij hoog en laag dat het ook losgeld was. Journalist Jason Rezaian, ex-marinier Amir Hekmati en predikant Saeed Abedini kwamen vrij op 16 en 17 januari 2016, tapijthandelaar Nosratollah Khosravi-Roodsari zes dagen later.

Niet-sjieke Trump-crypto

Geld. Trump is er niet vies van. Denk aan de cryptomunt die hij op 17 januari 2025 op de markt bracht. Drie dagen voordat hij opnieuw als president werd ingezworen. Dat is niet chic, om het eufemistisch te zeggen. Bill Clinton en Barack Obama hebben tenminste nog gewacht tot na hun verblijf in het Witte Huis met het binnen harken van tientallen miljoenen dollars. Maar wat die in Nederland ten onrechte bewierookte mannen hebben overgehouden aan hun presidentschap (en nog overhouden), verbleekt bij de naar schatting half miljard dollar die president Trump heeft verdiend met zijn crypto’s.

Desondanks ben ik ervan overtuigd dat de beschuldiging ‘Hij doet het alleen voor het geld’ geen hout snijdt. Het is hem naar het hoofd geslingerd vanaf het begin van zijn kandidaatstelling. En inderdaad, in zijn huidige presidentsperiode verdient hij bizar veel geld. In zijn eerste presidentsperiode zakte zijn vermogen echter aanzienlijk in.

Laten we eens kijken naar de ontwikkeling van dat vermogen. In 1990, 44 jaar oud, was de vastgoedmagnaat en casino-exploitant nagenoeg bankroet. De golfbanen en zijn tv-carrière kwamen pas later. Maar vier jaar later was hij tussen een half en één miljard dollar waard. De jaren daarna zakte dat in of ging weer een beetje omhoog. Tot hij in 2000 één of 1,5 miljard dollar waard was. Vanaf dat moment kroop zijn vermogen omhoog, dankzij zijn golfbanen en ‘The Apprentice’, om te zijn verdubbeld in 2009.

Althans, dat is de hoge schatting. Het kan ook zijn dat hij vanaf 2010 ‘slechts’ $2 miljard had, en pas vlak voor zijn verkiezing tot president $3,5 tot $4,5 miljard. Hoe het ook zij, in de jaren als 45ste president bleef Trumps vermogen ‘hangen’ rond de $3 miljard. De laatste drie jaar is het geëxplodeerd tot de huidige schatting: $6,1 - $6,5 miljard. De schatting komt van het zakenblad Forbes. De crypto’s hebben daar dus een half miljard aan bijgedragen. Die andere toename van $3 miljard moet uit zijn vastgoed, golfbanen, licenties en media-activiteiten komen. Maar weten doe ik het niet.

Doet Trump het alleen voor het geld?

Terug naar ‘doet hij het alleen voor het geld’? Doet Bruce Springsteen (ruim 1 miljard dollar), die Trump haat tot op het bot, het alleen voor het geld? Of Madonna, die gezegd heeft dat ze het Witte Huis met Trump erin wil opblazen, en die ook zo rijk is als Springsteen? Trump heeft drie keer zo veel vermogen als Rihanna. Maar betekent het dat Trump het wel ‘alleen voor het geld’ doet en Rihanna niet? Of neem Beyoncé, ook geen arm wicht meer. Op 25 oktober 2024 liet ze zich zien tijdens een verkiezingsrally van Kamala Harris in Houston. Hoewel de dame niks zong en de fans, die niet alleen voor Harris kwamen maar ook voor de popster, dus voor het lapje werden gehouden, werd er aan het productiebedrijf van Beyoncé 165.000 dollar betaald.

Hoe het zij, wel of niet voor het geld, in zijn eerste termijn schonk de 45ste president van de Verenigde Staten ieder kwartaal zijn salaris (400.000 dollar per jaar) aan een goed doel. Het ging naar veteranen (Department of Veterans Affairs), naar een kamp voor studenten die er leerden over wetenschap, technologie, engineering en wiskunde (een STEM-camp), naar natuurbeheer (National Park Service) en zo verder.

De White House Historical Association heeft in 2025 het eerste salaris van de 47ste president als donatie ontvangen. Laten we wel wezen, hij heeft dat salaris niet nodig. Maar eerdere presidenten ook niet: Theodore Roosevelt, Franklin D. Roosevelt en John F. Kennedy waren spuugrijk en dat gold ook voor Benjamin Franklin en Thomas Jefferson. Alleen van Kennedy en Herbert Hoover is bekend dat zij deze vorm van liefdadigheid ooit hebben betracht. Stelt die presidentiële donatie meer voor dan de fooi die aan een bedelaar wordt gegeven?

Overigens, dat eigen vermogen was een van de redenen voor veel kiezers om Trump te verkiezen boven Hilary Clinton en Kamala Harris. Hun overweging: iemand die zijn eigen geld verdient, perst ons minder uit dan politici die dankzij de staatsbanen of geërfd geld hun bedje gespreid weten. Zijn stelling: hij kon niet worden omgekocht. Of dat waar is, moeten journalisten de komende jaren uitzoeken. Voor de Clintons heeft Peter Schweizer het uitgezocht, het verslag daarvan is in Clinton Cash te vinden. Daniel Harper deed het ook en schreef Clinton Inc. De Clintons waren (en zijn!) hartstikke omkoopbaar gebleken. Maar om hun bevindingen te presenteren, is een andere column nodig.

Vooralsnog wachten we af of dat $250-biljet er komt, en of Trumps ‘misdadigershoofd’ er wel of niet op staat. Ik hoop van niet.

Delen

Geachte heer Van Haersma Buma, (of… geacht… nou ja…),

Ik zou u kunnen feliciteren met uw benoeming tot vicepresident van de Raad van State per 1 juli 2026, maar ik aarzel dat te doen. Het CDA heeft nog slechts een gering aantal kiezers (zo’n 11 procent bij de Tweede Kamerverkiezingen van 2025), maar uw benoeming onderstreept dat de macht van het CDA zich nog steeds uitbreidt (of niet is gebroken, om het in vijandelijke termen te zeggen). Wat mij geen deugd doet - en het overgrote deel van de kiezers ook niet, zeg ik er bij.

Hoe het zij, ik schrijf u niet vanwege deze benoeming, maar vanwege uw gedrag in oktober 2021. Op 28 oktober 2021 sprak ik de Rede van Fryslân uit. Met als groot thema de aanval op de waarheid. En als bij-thema de totalitaire tendensen in de Nederlandse samenleving.

Ik citeer, want wat ik toen zei, zult u niet meer paraat hebben:

“Ook wetenschappers, wereldwijd, hebben zich blijkbaar de laatste 1,5 jaar laten verleiden tot totalitair denken. Wat niet in hun narratief paste, moest het zwijgen worden opgelegd. En daarbij heeft Big Tech een handje geholpen, door meningen die Big Pharma onwelgevallig waren van de internet-platforms te verbannen. Let wel, alle mensen die op welk niveau ook beleid uitstippelen, of het nu bij de overheid, in de wetenschap of zelfs bij Big Tech en Big Pharma is, hebben de allerbeste bedoelingen. Daarvan ben ik overtuigd.

[Ik heb het normaliter nooit over nazisme of antisemitisme, maar moet dat nu toch doen]

Maar ik weet me ook, zeg ik als Jodin, gewaarschuwd door wat er in nazi-Duitsland plaatsvond. De beleidsmakers toen, op ieder niveau, dwars door de samenleving, hadden het beste voor met iedereen. Ook toen ze Joden als ‘een gevaar voor de volksgezondheid’ aanmerkten. Ook toen ze een oorlog startten tegen het toenmalige ‘virus’. Speel dus niet met vuur door mensen nu in onze samenleving weg te zetten als ‘gevaar voor de volksgezondheid’, zoals minister De Jonge met regelmaat doet.”

Na afloop schreeuwde u van het schellinkje in het Provinciehuis van Friesland dat het een schande was wat ik naar voren had gebracht.

‘Innovation that was not possible before’

Janine Small, de toenmalige President International Developed Markets bij Pfizer, antwoordde op een vraag van Europarlementariër Rob Roos of was getest of het vaccine de besmettelijkheid tegenging (voordat het ‘vaccine’ werd goedgekeurd), duidelijk: “No, we had to really move at the speed of science to really understand what is taking place in the market.”

De hoorzitting van het Europese Parlement vond plaats op 11 oktober 2022.

Start vraag Rob Roos: ± 0:52:38 / Antwoord Janine Small: ± 1:01:31

Een andere opmerkelijke getuigenis: De CEO van Bayer, Stefan Oelrich, gaf op 24 oktober 2021 tijdens de World Health Summit toe dat indien mensen in 2019 zou zijn gevraagd om ‘experimentele gen-therapie’ te laten inspuiten, 95% zou hebben geweigerd. Terwijl het MRNA-‘vaccine’ precies dat is, aldus Oelrich.

Tijdens de Rede van Fryslân waren deze getuigenissen er nog niet. Maar er was al wel enorm veel bekend. Meteen al in het begin, vanaf maart 2020. Door onderzoeken van gerenommeerde artsen zoals dr. John Ioannides. Maar er waren er veel meer. Die mochten allemaal niet aan het woord komen. En therapieën zoals die van de helaas overleden ultraorthodoxe Amerikaans-joodse arts Vladimir Zelenko werden verketterd; ook al hadden die duizenden mensen het leven kunnen redden. Duizenden in Nederland!

Maar daarvoor waarschuwde ik niet. Wel tegen de retoriek van toenmalige minister De Jonge. Ik kende heel veel mensen die goede redenen hadden om zich niet te laten inenten. Zoals mijn zwaar chronisch zieke en gehandicapte naaste familielid. Zij werden allemaal weggezet door uw partijgenoot als ‘een gevaar voor de volksgezondheid’. Wat zij niet waren! Integendeel, velen van hen zochten juist het isolement omdat zij zelf niet besmet wilden worden en ook anderen niet wilden besmetten. Desondanks: uitsluiting, verdachtmaking, beschuldiging. Kortom: ouderwetse, ongefundeerde defamatie met alle gevolgen van dien.

Als ik man was geweest, had u dan ook gescholden?

Maar om dat alles schrijf ik deze brief niet. Wel dus vanwege uw gedrag op dat schellinkje in Leeuwarden. Zou ik net zo zwaar en groot zijn geweest als mijn collega en leermeester rabbijn David Lilienthal, of net zo orthodox als mijn collega rabbijn Binyomin Jacobs, of net zo’n dialoog-zoeker als mijn collega en leermeester Awraham Soetendorp – kortom: als ik man was geweest, met een penis, en niet zo’n klein vrouwelijk opdondertje, had u dan ook gescholden? Of had u dan iets gezegd in de trant van: “Mijnheer de Rabbijn, ik schrik wel van uw woorden?”

Het is een retorische vraag, die u niet hoeft te beantwoorden. Dat doe ik wel voor u: U schold niet alleen om uw partij-vriend te verdedigen, en ook niet omdat u als burgemeester van Leeuwarden lid was van de Veiligheidsregio Friesland, die de coronamaatregelen moest implementeren. Nee, u schold tegen mij omdat u een ‘keurig nette’ seksist bent! Tot die conclusie kwam ik jaren geleden, toen ik erover moest nadenken waarom u uitgerekend mij zo veel schade wilde berokkenen. Tot in Polen werd ik weggezet als ‘extreem rechts’; en natuurlijk werden mijn waarschuwingen verdraaid tot beschuldigingen die ik helemaal niet had geuit, en tot angstvisioenen die ik helemaal niet koester.

En niet alleen ik werd beschadigd, ook bij Joden uit de Nederlandse gemeenschap riep u angst op. Niet voor het gevaar dat ik aankaartte, wel voor het gevaar dat ik niet aankaartte. En dat alles mede door uw gescheld. Want door uw gescheld trok de Rede van Fryslân de aandacht die ze in alle jaren daarvoor nooit nationaal of internationaal kreeg. (Gelukkig waren er ook duizenden mensen die opgelucht ademhaalden door mijn stellingname: ze waren kennelijk toch niet zo alleen als zij dachten te zijn.)

Overigens, uw partijgenoot Hugo de Jonge heeft bloed aan zijn handen. Daarvan ben ik overtuigd. En velen van de overheid die het toen op gezondheidsgebied voor het zeggen hadden, ook. Want alles is toen door de overheid gedaan om effectieve behandelingen (waarvan velen op de hoogte waren, ik ook) te voorkomen; artsen die hun eigen expertise inzetten, en daarmee succes hadden, kregen met vervolging te maken (tot op de dag van vandaag!). Het zal allemaal nooit officieel worden bewezen. En al helemaal niet boven tafel komen tijdens de huidige Parlementaire Enquête. Hoe destructief het anti-corona-beleid was, zal nooit door officiële zijde worden toegegeven, want zo gaat dat in de Nederlandse politiek.

De tijd dat minister Jan Smallenbroek van Binnenlandse Zaken en lid van de ARP, moest aftreden op 31 augustus 1966 omdat zijn dienstauto tegen een stilstaande auto was gereden, kunnen we nu kwalificeren als ‘goed’ en ‘oud’, anders gezegd, als een tijd dat fouten van politici werden afgestraft. En laten we wel wezen, wat stelde dat aanrijdinkje nou helemaal voor. Er was een journalistiek gerucht van dronkenschap.

De Jonge is daarentegen beloond met de hoge post van Commissaris van de Koning in Zeeland, hoewel hij nimmer excuses heeft aanboden voor zijn verderfelijke retoriek en evenmin voor het beleid dat hij samen met anderen (zoals u als lid van de Veiligheidsregio Fryslân) voorstond, en dat enorme gezondheidsschade heeft veroorzaakt. Waarom zou hij ook, Nederlandse politici leren zelden van hun fouten.

Het enige dat mij daarom rest, is te hopen dat de Eeuwige met u en met De Jonge afrekent. Per slot van rekening vertrouw je op de Allerhoogste, of je doet dat niet. Ik heb mijn vertrouwen in de Almachtige gesteld. Wat moet ik anders in het Nederland van nu?!

Groet,

Rabbijn Tamarah Benima

Delen

P.S. Deze brief is op 28 mei 2026 verstuurd naar Sybrand van Haersma Buma, op kleine punten gewijzigd. Een antwoord is niet gekomen.

P.P.S. Indien u, heer Van Haersma Buma, of ex-minister De Jonge een smaad-proces tegen mij overweegt, weet dan dat ik erfgenaam ben van iemand die is overleden als gevolg van de booster. Een obductie door het ziekenhuis waar zij werd binnengebracht (op initiatief van het ziekenhuis zelf), heeft dat aan het licht gebracht. Haar huisarts heeft de booster als hulpje van De Dood tegenover mij bevestigd.

En weet ook dat tenminste één persoon uit mijn sociale kring is overleden als gevolg van covid-19, door omgang met iemand die was ingeënt en ervan overtuigd was dat zij niet meer besmettelijk was. Zij geloofde de propaganda (want dat leek het te zijn), door roeptoeters als minister De Jonge, namelijk dat het vaccine veilig en effectief was en niet alleen de gevaccineerde persoon zelf bescherming bood, maar ook “oma en opa”.

Deze twee doden zijn ‘anekdotisch bewijs’, zoals dat heet. En daarmee geen wetenschappelijk geaccepteerd bewijs. Maar wie wil, kan de daadwerkelijke feiten over alles rondom covid-19 en de experimentele gentherapie die als ‘vaccine’ aan de man is gebracht, in talloze deugdelijke onderzoeken vinden.

Abonneer nu

Op 14 juni vindt er op het gras van het Witte Huis een groot krachtsportevenment plaats. Boksen is daar onderdeel van. De gelegenheid? Op 4 juli is het 250 jaar geleden dat de Onafhankelijkheidsverklaring werd opgesteld. In een enorme tent zullen zo’n 5.000 bezoekers het spektakel op de South Lawn kunnen meemaken, met nog eens een kleine 100.000 mensen die vanaf The Ellipse - een park voor het Witte Huis - gratis op grote schermen kunnen meekijken. Organisator en financier is Dana White, de voorzitter van de Ultimate Fighting Championship. De Amerikaanse Onhankelijkheidsverklaring is een van de meest indrukwekkende teksten ooit opgesteld.

Boksen kan me niet bekoren, maar Muhammad Ali is een held sinds mijn tienerjaren. In het Muhammad Ali Center in Louisville, Kentucky, zie ik (november 2024) – met open mond – hoe de meest beroemde bokser aller tijden wint van George Foreman. Zeven ronden lang lijkt het daar niet op, omdat Ali zich telkens in de touwen laat vallen en Foreman zo uitnodigt om hem te slaan. Het blijkt een volstrekt onconventionele manier om de bokser met de totaal vernietigende stoot uit te putten. In de achtste ronde gaat Ali’s tegenstander naar het canvas. Ali is de winnaar.

George Foreman, die nog nooit een wedstrijd had verloren, zei later: “Ik dacht dat Ali gewoon het volgende knock-outslachtoffer zou zijn, totdat ik hem in de zevende ronde hard op zijn kaak sloeg. Hij hield me vast en fluisterde in mijn oor: ‘Is dat alles wat je hebt, George?’ Toen besefte ik dat dit niet was wat ik dacht dat het was.”

In 1964 keek ik naar het gevecht tussen de toen nog Cassius Clay genaamde Ali en Sonny Liston. Samen met mijn vader. Het klinkt onwaarschijnlijk: live op de Nederlandse televisie. Voor ons was het midden in de nacht. De indruk was verpletterend.

Ali deed als bokser aan ‘trash talk’: het verbaal intimideren van zijn tegenstander. Hij noemde Liston een “grote, lelijke beer”. Hij “ruikt zelfs als een beer”. En: “Zodra ik hem heb opgeruimd, geef ik hem aan de plaatselijke dierentuin.”

Dat was nog niet alles. De man die over zichzelf zei: “I am the greatest” was ook een zeer gewaardeerde dichter die de basis legde voor de hiphop- en rapcultuur.

Muhammad Ali (hij bekeerde zich tot de islam en veranderde zijn naam) was een Mensch, zoveel wordt duidelijk in het museum dat zijn nalatenschap eert. Hij was diep religieus, altijd bereid om anderen te helpen, vanaf het begin een strijder voor de burgerrechten van Afro-Amerikanen en volledig gericht op het scheppen van een wereld waarin ieder mens met respect wordt behandeld. Ik durf zelfs te zeggen: een groot spiritueel leider.

Sleepy Joe. Low Energy Jeb. Pocahontas. Pencil Neck

Ik heb nog geen enkele analist of commentator de verbinding horen leggen tussen Muhammad Ali’s ‘trash talk’ en het verbale geweld van Donald Trump. Terwijl dat geen bizar idee is. Democratische politici en kiezers haten de bijnamen die de 47e president vanaf 2015 aan zijn politieke tegenstanders heeft gegeven. Niet in de laatste plaats omdat ze vaak effectief zijn in het uitschakelen van hen.

‘Sleepy Joe’ (Joe Biden), ‘Low Energy Jeb’ (Jeb Bush), ‘Mini Mike Bloomberg’ (Michael Bloomberg), ‘Crooked Hillary’ (Hillary Clinton), ‘Birdbrain’ (Nikki Haley), ‘Comrade Kamala’ (Kamala Harris), ‘Governor Newscum’ (Gavin Newsom), ‘Tampon Tim’ (Tim Walz), ‘Pocahontas’ (Elizabeth Warren) en een van mijn favorieten: ‘Pencil Neck’ (Adam Schiff, een van de invloedrijkste leden van het Huis van Afgevaardigden en een drijvende kracht achter de eerste afzettingsprocedure tegen Trump).

Overigens: Kim Jong-Un, de Noord-Koreaanse dictator, lijkt zijn eigen bijnaam ‘Little Rocket Man’ juist te waarderen.

Heeft Trump zijn ‘trash talk’ afgekeken van Muhammad Ali? Dat is niet onwaarschijnlijk. De bokser werd geboren in 1942, de 47e president vier jaar later, in 1946. Trump bezocht talloze bokswedstrijden en Muhammad Ali was zelfs te gast bij Trumps tweede bruiloft. Ze waren bevriend totdat Trump zich op 7 december 2015 uitsprak tegen immigratie uit moslimlanden. Dat was tijdens zijn verkiezingscampagne en na een terroristische aanslag in Californië vijf dagen daarvoor. De vete tussen Ali en Trump werd later bijgelegd.

Ook opmerkelijk in dit verband is het presidentiële pardon dat Donald Trump in 2018 verleende aan Jack Johnson. Op 4 juli 1910, inderdaad op Indepence Day, werd Johnson de eerste zwarte wereldkampioen zwaargewicht. Hij vocht tegen James J. Jeffries in wat toen “de wedstrijd van de eeuw” werd genoemd.

Jeffries was door en door racistisch. Hij was al gestopt met boksen, maar stemde toch in met een gevecht tegen Johnson. Want, zo zei hij: “Ik ga dit gevecht aan met als enig doel te bewijzen dat een blanke man beter is dan een neger.” (Excuses voor het letterlijk citeren van Jeffries, maar ik verkies juistheid boven politieke correctheid).

Na Johnsons overwinning braken er in meer dan vijftig steden rellen uit en zeker in de helft van de Amerikaanse staten. Daarbij kwamen minstens twintig mensen om het leven en raakten honderden anderen gewond.

Racisme leidde er vervolgens toe dat Johnson drie jaar na het winnen van de wereldtitel werd veroordeeld tot een jaar gevangenisstraf wegens een vermeende relatie met Belle Schreiber, een blanke joodse vrouw van wie werd beweerd dat zij prostituee was. Daarmee zou hij de zogenoemde Mann Act hebben overtreden, een wet die officieel tegen prostitutie was gericht, maar vaak werd gebruikt om relaties tussen zwarte en blanke mensen strafrechtelijk te vervolgen. Schreiber getuigde tegen Johnson (oh, schande!).

Een eerdere aanklacht uit oktober 1912 liep op niets uit. Johnson was gearresteerd omdat hij met Lucille Cameron in een auto reed. Cameron, eveneens blank, wilde niet meewerken aan de vervolging. Zij werd later Johnsons tweede echtgenote.

Na zijn veroordeling vluchtte Johnson via Canada naar Frankrijk en Zuid-Amerika. In 1920 keerde hij echter terug naar de Verenigde Staten, zat zijn straf uit en leefde daarna berooid verder – vrijwel alles wat hij bezat was hem afgenomen. Hij stierf in 1946.

Abonneer nu

Jarenlang werd, onder leiding van Muhammad Ali, gepleit voor eerherstel voor Johnson. Het Congres riep in 2004 op tot een postuum pardon, te verlenen door de president. Maar George W. Bush, Bill Clinton en Barack Obama ondernamen geen actie. Pas Trump ondertekende het pardon en overhandigde het document aan Linda Haywood, een achter-achternicht van Johnson.

Op 16 november 2024, minder dan twee weken na zijn overwinning bij de presidentsverkiezingen, bezocht boksliefhebber Trump een gevecht in Madison Square Garden (dezelfde locatie die enkele weken eerder door Democraten als een ‘nazi-locatie’ was bestempeld, toen Trump daar op 27 oktober 2024 een verkiezingsbijeenkomst had). Trump werd geflankeerd door Dana White en Elon Musk. Ook voorzitter van het Huis van Afgevaardigden Mike Johnson en Robert F. Kennedy Jr. waren aanwezig.

Jon Jones won zijn partij tegen Stipe Miocic. Tot de commentatoren behoorde Joe Rogan. De podcaster (zo’n 40 miljoen kijkers iedere maand) interviewde Trump en J.D. Vance. Dat speelde volgens velen een belangrijke rol bij Trumps verkiezingswinst, anderhalf jaar geleden. Toen Jones niet alleen zijn kampioensriem aan Trump gaf, maar ook een ‘Trump-dansje’ uitvoerde, was Rogan uitzinnig van enthousiasme.

Trash talk & very fine people

Terug naar ‘trash talk’. Trumps gebruik van verbale intimidatie als politiek wapen heeft hem zeker niet populair gemaakt bij veel kiezers. Ze vinden hem grof en vulgair.

Desondanks stemden ook veel van deze kiezers wel op hem. Mogelijk waren ze in staat een onderscheid te maken tussen de manier waarop Trump ‘trash talk’ gebruikt – net als Muhammad Ali gericht op individuen en organisaties (vooral media) die hij als tegenstanders beschouwt – en de manier waarop de Democraten dat doen. Het Democratische kamp zet Trump al ruim een decennium weg als ‘Hitler’, ‘fascist’ en iemand die neonazi’s ‘very fine people’ zou hebben genoemd (Barack Obama herhaalde deze venijnige leugen zelfs een dag voor de verkiezingen). Ook zijn kiezers worden geregeld als ‘nazi’s’ bestempeld.

Clintons ‘deplorables’ en Bidens ‘garbage’ voor Trump-kiezers herinnert u zich waarschijnlijk wel. Maar misschien niet Obama’s kwalificaties - ‘seksistisch’ en ‘racistisch’ - voor zwarte mannen die Trump verkozen boven Kamala Harris. Velen van hen waren daar niet van gediend. Een groot aantal bleef thuis, terwijl het aandeel zwarte Amerikanen dat op Trump stemde, verdubbelde: van 8% in 2016 naar 15-20% in 2024 (verschillende polls geven uiteenlopende cijfers).

De ‘trash talk’ van de Democraten heeft daardoor eerder bijgedragen aan hun nederlaag in 2024 dan aan hun succes. En zo hoort het ook. Je tegenstanders verbaal aanpakken mag sinds woordkunstenaar Ali het als strijdmiddel gebruikte – mits je wint.

Delen

Meer over Jack Johnson is te vinden op deze PBS-pagina’s over zijn leven en legacy.

Over vijf maanden valt het Zwaard van Damocles. Op 3 november worden namelijk in de VS de zogeheten Mid Terms gehouden: tussentijdse verkiezingen voor het Huis van Afgevaardigden (alle 435 zetels) en voor de Senaat (35 van de 100 zetels). De guillotine uit de Oudheid hangt nu nog boven ieders hoofd. Ja, ook dat van u en mij. Van de hele wereld om precies te zijn. Want als de Democraten het Congres heroveren, zal ‘woke’ (alle vormen) in de binnenlandse politiek en appeasement in Amerika’s buitenlandse politiek ongebreideld terugkomen.

De eerste die dan wordt onthoofd na die politieke aardverschuiving is Trump; anders gezegd, het kan hem de (politieke) ballen kosten. De Amerikaanse president is namelijk bezig met een contrarevolutie tegen het totalitarisme (communistisch, islamistisch, autoritair-technocratisch). Talrijke revoluties hebben bewezen: revolutionairen maken hun tegenstanders (iedereen die als ‘contra’ wordt aangemerkt) graag af. In Trumps geval: door een kogel of door het stempotlood.

Het ‘ontmannen’ van De Man in Het Witte Huis is tot nog toe echter moeilijker gebleken dan de Democraten dachten. Aanslagen op zijn leven (drie), de ene onzinnige rechtszaak na de andere, parlementaire afzettingsprocedures (twee), smaad-campagnes zoals het in omloop brengen van naaktfoto’s van Melania, een niet aflatende defamatie (‘Hitler’), gewelddadige protestbewegingen, en zo verder - het vermoeit hem zichtbaar, maar hij geeft vooralsnog geen krimp. Met de Mid Terms kan Donald Trump in de laatste twee jaar van zijn presidentstermijn echter vleugellam worden.

Precaire balansen in het Huis en de Senaat

Verkiezingen voor het Congres worden elke twee (!) jaar gehouden en heten Mid Terms wanneer ze midden in een presidentiële ambtstermijn vallen. Voor alle 435 zetels van het Huis van Afgevaardigden moet iemand worden gekozen. De huidige verdeling is: Democraten – 215, Republikeinen – 217, Onafhankelijk – 1. Verder zijn vijf zetels (drie van Democraten, twee van Republikeinen) opengevallen, door het overlijden van de gekozen afgevaardigde of doordat deze zich heeft teruggetrokken. De verdeling van die vijf zal wel blijven. Maar er hoeven maar enkele van het totale aantal verkiesbare zetels van de Republikeinen naar de Democraten te gaan, en de machtsbalans in het Huis van Afgevaardigden verandert drastisch. Het is nog te vroeg om te weten welke kant het op zal gaan.

De Senaat heeft honderd zetels. Elk van de vijftig Amerikaanse staten heeft twee Senaatzetels. Zo wordt voorkomen dat staten die een klein territorium hebben, een kleine bevolking, of beide niet in het democratische proces worden overruled door grote, volkrijke staten. De zetelverdeling in de Senaat telt nu 53 Republikeinen, 45 Democraten en twee Onafhankelijke senatoren (Bernie Sanders en Angus King). De machtsbalans is daarmee 53 – 47 (want de Onafhankelijken stemmen met de Democraten mee).

Een senator wordt voor de duur van zes jaar gekozen. Dat betekent: elke twee jaar verkiezingen, waarbij er om een derde van de zetels wordt gevochten. Dit keer zo’n 35 zetels. 33 gewone zetels, plus de zetels van Marco Rubio en J.D. Vance. Zij zijn immers geen senator meer nu ze in de regering zitten.

Er zijn verschillende factoren die van invloed zijn op het verkiezingsproces zelf.

Eén: hoeveel geld heeft een kandidaat beschikbaar voor zijn of haar campagne? Veel campagnegeld garandeert trouwens niet de overwinning. Kamala Harris had 1 miljard meer te besteden dan Trump, maar ze was zo’n onmogelijke kandidaat dat het haar niet hielp. Mike Bloomberg kwam tijdens voorverkiezingen nergens, ondanks de eigen 1,5 miljard die hij spendeerde. De enige die het lukte om met slechts een half miljard dollar minder campagnegeld te winnen is… Trump. Die wist op tal van andere wijzen aandacht te genereren, door bijvoorbeeld bij de McDonald’s te gaan ‘werken’.

Of op te duiken als vuilnisman, zes dagen voor de presidentsverkiezingen. Het was een verwijzing naar de kwalificatie ‘garbage’ die Joe Biden had gebruikt voor Trump-stemmers. Hilarisch (vond ik) was zijn idee dat het vuilnismannenpak hem slanker deed lijken en hij daarom overwoog het voortaan altijd te dragen.

Twee: wordt de kandidaat gesteund door de eigen partij of is de kandidaat een buitenbeentje, zoals Trump was en Spencer Pratt is (wil burgemeester van Los Angeles worden). Van de 118 kandidaten die door Trump zijn endorsed, van zijn goedkeuring zijn voorzien, hebben allen tot nog toe hun strijd voor diverse functies of kandidaturen gewonnen.

Drie: Moeten kiezers zich identificeren met een officieel document (pas, rijbewijs, etc.) met foto of niet? In Nederland is kiezen zonder identificatie ondenkbaar, en ook in de rest van de wereld komt het niet voor. In veertien Amerikaanse staten kan het gewoon. Of in die staten is de identificatie zeer fraudegevoelig, bijvoorbeeld door handtekeningen te vergelijken. Pogingen om een bewijs van staatsburgerschap en identificatie verplicht te stellen bij federale verkiezingen, zijn vooralsnog mislukt. In februari 2026 nam het Huis van Afgevaardigden wel de zogeheten Save America Act aan (Safeguard American Voter Eligibility Act).

Maar de Senaat kent de zogeheten filibuster: eindeloos rekken (via spreektijd) om stemming over een wetsvoorstel te voorkomen. Er zijn zestig stemmen nodig om een wet überhaupt in stemming kunnen brengen en voor de Save Act zijn die er nog niet.

Onbewezen: Democraten importeerden ‘illegale’ kiezers

Het buitenparlementaire verzet tegen kiezers-identificatie is het sterkst in Californië. Maar ook in andere door Democraten gedomineerde staten zoals New York, Massachusetts, Maryland, New Jersey, Oregon en Vermont wordt ertegen gestreden. Het argument? Om identificatie vragen is een vorm van discriminatie. Wat Barack Obama, die tegen kiezers-identificatie is, niet verhindert om inwoners van de staat Illinois vier dollar korting te geven op de toegangsprijs van $30 voor de monstrueuze, op 19 juni te openen Obama-bibliotheek in Chicago op vertoon van … identificatie-papieren.

Wat ook meespeelt, maar dat wordt er door de activistische tegenstanders niet bij gezegd: kiezers-identificatie ondermijnt de mogelijkheid om inwoners die niet-legaal in de VS verblijven te laten stemmen (en illegalen stemmen vooral voor de Democratische Partij).

Naar verluidt, maar onbewezen, zou dát de reden zijn dat tijdens de Biden-jaren tenminste twaalf miljoen mensen zijn toegelaten tot de VS zonder de gebruikelijke, officiële immigratie-procedure. Naar schatting kwamen er gedurende vier jaar zo’n 10.000 mensen per dag illegaal de grens over. De illegalen zouden de omvang van het kiezersvolk zodanig moeten vergroten dat de Democraten tot in eeuwigheid de macht zouden winnen en kunnen behouden. Maar, zoals gezegd: het is onbewezen!

Factor vier: In hoeverre zijn de kieslijsten opgeschoond? In Nederland zijn de Basisregistraties van de gemeentes goed op orde. In de Verenigde Staten is dat veel minder het geval. Mensen verhuizen binnen de staat, of gaan naar een andere staat, gaan dood, staan dubbel geregistreerd. Dat alles wordt lang niet altijd opgegeven en verwerkt. Als voorbeeld: in North Carolina zijn in 2023 en 2024 750.000 kiesgerechtigden uit de kiezersregistratie geschrapt. Rond de tien procent van de kiezers in Maine. In andere staten zal het niet veel anders zijn. Hoeveel invloed dat uiteindelijk op de verkiezingen heeft, weet geen mens.

Gerrymandering, een intern grensconflict

En dan factor vijf, de meest ingewikkelde: Gerrymandering. De term stamt van begin 19e eeuw en houdt in dat de grenzen van kiesdistricten opnieuw worden vastgesteld. Normaliter gebeurt dat na de volkstelling, die iedere tien jaar wordt gehouden. Het stond op het programma voor 2030, maar de Republikeinen zijn er in Texas in 2025 mee begonnen. De zwarte hoogleraar en journalist Wayne Dawkins vatte het effect in 2014 voor The Guardian als volgt samen: “In Amerika kiezen kiezers niet hun politici. Politici kiezen hun kiezers.” Door een woongebied met overwegend Democratische, Republikeinse of Onafhankelijke kiezers op te delen (bijvoorbeeld in drie stukken) en die te voegen bij kiesdistricten met overwegend kiezers van de tegenpartij, wordt de oorspronkelijke dominante partijvoorkeur in het kiesdistrict verzwakt.

Gerrymandering is de laatste halve eeuw ook gedaan om minderheden een sterkere vertegenwoordiging te geven. Vooral zwarte Amerikanen. Maar… dat gaat uit van de idee dat mensen stemmen volgens de groep waartoe ze (zouden!) horen, niet als individuele burgers. Zo werd in de staat Louisiana een kiesdistrict geformeerd met voornamelijk zwarte kiezers.

Het Hooggerechtshof heeft zich met zes rechters voor en drie rechters tegen op 29 april dit jaar uitgesproken tegen gerrymandering op basis van huidskleur. Rechter Samuel Alito, die het vonnis schreef, wil terug naar de ‘kleurenblindheid’ waarvoor Martin Luther King pleitte. Hij argumenteerde in de zaak Louisiana vs Callais, dat de Voting Rights Act van 1965 (die ervoor zorgde dat zwarten daadwerkelijk niet meer gehinderd werden om te stemmen) helemaal niet voorschrijft dat er op huidskleur gebaseerde kiesdistricten zouden moeten zijn.

Alito heeft deze vorm van gerrymandering trouwens in zijn Arrest niet helemaal verboden. Zijn zwarte collega Clarence Thomas gaat veel verder. Die vindt dat zulke districten op basis van huidskleur principieel fout zijn en moeten verdwijnen.

Zo ver is het nog niet. Niet met dit onderwerp en niet met alle andere heikele thema’s. Zelfs de campagne voor de Mid Terms moet nog op gang komen. Trump heeft zijn ballen nog, en zijn regering ook. Laten we hopen dat het zwaard van Damocles over vijf maanden goed valt. Wat mij betreft betekent dat, dat de huidige Amerikaanse regering dan kan doorgaan met de ontmanteling van alles en iedereen die de vrijheid, de welvaart en de geestkracht in de wereld bedreigt.

Share

Op woensdag 20 mei 2026 kopte het Nederlands Dagblad: ‘De wraakcampagne van Trump is compleet: Congreslid Thomas Massie delft het onderspit’. Schrijver van het artikel is Amerika-correspondent Thomas Rueb. Hij hoeft natuurlijk die kop niet zelf te hebben bedacht. Maar de intro van het stuk doet vermoeden van wel: “De Republikeinse voorverkiezingen hebben veel weg van een bloedbad. Donald Trump schuwt geen middel om ‘ontrouwe’ partijgenoten te laten verslaan door loyalisten. Zijn laatste slachtoffer: het prominente Congreslid Thomas Massie uit Kentucky.”

Je zou denken dat er in de Democratische Partij nooit en te nimmer macht wordt uitgeoefend door politieke kopstukken als Nancy Pelosi, Barack Obama, Hillary Clinton, Chuck Schumer, Adam Schiff en wie al niet. We weten wel beter. Clinton werd als presidentskandidate door de Democratische Partij-strot geduwd door de prominenten, al maakte Bernie Sanders meer kans president te worden. En Kamala Harris kon presidentskandidate te worden, dankzij diezelfde prominenten, zonder ook maar één voorverkiezing te hebben gewonnen. Om nog maar te zwijgen van het Democratisch rookgordijn rond de dementie van president Joe Biden. Wie denkt Thomas Rueb door wie er toen aan de politieke touwtjes werd getrokken?

Hoe het zij, Thomas Massie moest zijn zetel in het Congres verdedigen, en verloor. Dat ligt natuurlijk aan de ‘wraakzuchtige’ Trump. Niet aan zijn eigen politieke standpunten en parlementaire keuzen. Massie heeft zelf overigens een heel andere verklaring: de Joden. In Massie’s eigen woorden voordat hij ten onder ging: “Ik loop naar een vliegtuig om me te voegen bij de duurste race voor het Congres in de geschiedenis van de. VS. Die is verworden tot een referendum over [de vraag] of Israel zetels in het Congres kan kopen.”

Waar doelt het congreslid uit de staat Kentucky op? Pro-Israël-groepen spendeerden minimaal een kwart van de middelen die werden opgehoest voor deze strijd: 9 miljoen dollar, van de 32 miljoen dollar. Daar hadden de georganiseerde pro-Israël-kiezers goede redenen voor.

Sterk op schulden, slap tegen antisemitisme

Voor ik verder ga eerst een compliment aan Thomas Massie. De staatsschuld van de Verenigde Staten heeft een angstwekkende omvang aangenomen. Massie was een van de Republikeinen die hebben ingezien dat dit een enorm gevaar betekent voor de Amerikaanse economie en samenleving én voor de wereldeconomie. Daarom stemde hij tegen Trump-wetten die de schulden van de VS alleen maar zouden vergroten. Tot gramschap van Trump natuurlijk. Ten onrechte, vind ik.

De 47ste president zou er goed aan doen om het voorbeeld van voorganger Bill Clinton te volgen. Die wist door samenwerking met Newt Gingrich, de toenmalige leider van de Republikeinen, vanaf 1997 begrotingen op te stellen die niet zouden leiden naar het financiële ravijn. In de huidige gepolariseerde politieke situatie, waarin de Democraten alles verwerpen wat Trump aandraagt, en Trump alles van de Democraten afwijst, behoort zo’n samenwerking tot ‘de goede oude tijd’.

So far, so good. Maar in de laatste jaren steunde Massie steeds opnieuw een anti-Israëlische politiek. Hij bleek (als enige Republikein) een van de Kati Piri’s in het Amerikaanse bestel te zijn: zelfs Amerikaanse steun voor de Israëlische Iron Dome vond hij in 2021 - als enige Republikein - niet oké. Dat afweerschild heeft vanaf 2024 vrijwel alle ballistische raketten van Iran (naar schatting 300 stuks) tegengehouden, plus honderden drones en kruisraketten, duizenden raketten van Hezbollah uit Libanon en tientallen raketten van de Houthi’s uit Jemen.

Bovendien stemde Massie in 2022 als enige Republikein tegen een verklaring van het Huis van Afgevaardigden, waarin antisemitisme werd veroordeeld en gevraagd werd om actieve bestrijding van antisemitisme in de VS en wereldwijd. De verklaring zou de vrijheid van meningsuiting inperken, was Massie’s argumentatie. 420 politieke collegae waren het niet met hem eens.

Na de pogrom op 7 oktober 2023 door Hamas en andere Palestijnse Jihadisten en (duizenden) Gazaanse burgers, maakte Massie het nog bonter. Hij veroordeelde de aanval als “barbaars” maar wilde desondanks dat alle Amerikaanse financiële steun aan Israël zou stoppen. De hoge aantallen slachtoffers in de Gaza-oorlog vormden hem in zijn opstelling.

Eerst de zaterdagskinderen, daarna de zondagskinderen

Massie maakte daarbij geen onderscheid tussen gesneuvelde strijders van Hamas, Islamitische Jihad en andere jihadistische groepen (naar schatting 30.000) en gedode Gazaanse burgers (naar schatting ook 30.000): “Niets kan het aantal burgerslachtoffers (tienduizenden vrouwen en kinderen) rechtvaardigen die door Israel zijn gemaakt in Gaza in de laatste twee jaar,” schreef hij op 30 mei 2025 op X.

Dat Hamas bewust burgers inzet als menselijk schild en heeft verhinderd dat burgers konden schuilen in de 500 kilometer tunnels onder Gaza zodat ze aan de dood hadden kunnen ontkomen (een Hamas-official verklaarde op een Arabische zender: ‘Die zijn voor onze strijders en onze wapens’), nam Massie niet in overweging.

Kijk ik, bijvoorbeeld bij Thomas Massie, alleen naar wat goed is voor Joden en/of Israël? Het is belangrijk voor mij, maar niet doorslaggevend in de letterlijke zin. De opstelling tegenover Joden en/of Israël fungeert eerder als aanwijzing voor wat er in de rest van de samenleving gebeurt, of staat te gebeuren. Haat en aanvallen tegen Joden blijven nooit tot hen beperkt.

Of, zoals de Jihadisten het verwoorden: ‘Eerst de zaterdagskinderen, daarna de zondagskinderen’. Maar die uitspraak wordt zelden serieus genomen. Kennelijk ook niet door Massie. Heeft hij verloren door Trumps ‘wraak’? Nee, hij heeft verloren omdat hij (anders dan Trump) het jihadistische oorlogsplan niet onderkent voor wat het is: een oorlogsplan dat voor implementering in de hele (Westerse) wereld bedoeld is.

Joden, Christenen en (‘afvallige’) Moslims die dat vrezen hebben Massie – met de inzet van onder meer campagne-donaties – voor zijn moedwillige blindheid gestraft. Zij zijn in hun strijd tegen dit oongreslid gesteund door andere kiezers in Kentucky. Dat Trump blij is met zijn verlies, doet niet terzake.

Share

U las zojuist het debuut van Tamarah Benima op Nijmans Nieuwsbriefje. Voor wie het persbericht daarover gemist heeft, dat leest u hier terug: