Theodor en ik lopen verschillende scenario’s van oorzaak, gevolg en (dood door) schuld langs maar constateren ook dat het niet alleen de boeren zijn die in grote onzekerheid gestort worden door een onberekenbare en onbetrouwbare overheid.

Bij steeds meer Nederlanders proef je deze onzekerheid, veroorzaakt door een overheid die niet duidelijk is en niet levert (stroomvoorziening, migratiebeleid, stikstofmaatregelen). Tegelijkertijd is er een rechtsstaat die glasheldere wetten en regels heeft, die echter niet adequaat en consequent worden gehandhaafd. Dit stort de maatschappij in onzekerheid, en uit onzekerheid volgen reactionaire en irrationele gevolgen.

Het leidt ook tot een groeiend wantrouwen naar niet alleen de overheid zelf maar ook jegens elkaar, onderling. En nee, we zien niet zo snel een oplossing. Maar het is goed om erover te praten, in deze podcast die precies lang genoeg duurt voor een stevige forensenfile. Kunt u de ogen gewoon op de weg houden!

Foto: PXhere, rechtenvrij

Niet in de podcast, wel vermeldenswaardig:

Naar aanleiding van de cartoon van Peter de Wit / Sigmund in de Volkskrant dit weekend, schreef Jessica Roitman het volgende aan de krant. Het werd niet geplaatst, dus ik deel het hier met permissie:

Voor de tweede keer in drie weken tekent Peter de Wit in deze krant een strip die niet gaat over wat Israël doet, maar over wat voor mensen Israëliërs zijn. Op 27 juli waren zij "smeerlappen" die hun eigen verdedigers in de rug schieten. Nu zijn zij "blije mensen", vijf figuren die opgewekt vertellen hoeveel plezier zij beleven aan het verjagen, bombarderen en zien creperen van Palestijnen.

Wat u ook van die eerste vier figuren vindt, het onderschrift maakt er een uitspraak over een volk van. De serie heet "blije mensen" en de aflevering van deze week heet Israël.

De vijfde figuur gaat nog verder. Die man draagt geen uniform en geen helm. Hij heeft een zwarte hoed, een baard, peies en een ronde bril, hij zegt dat God aan zijn kant staat, en vervolgens moedigt hij God aan. Dat is geen soldaat en geen minister. Dat is een jood, getekend in een beeldtaal met een zeer lange Europese geschiedenis, en de pointe is dat zijn geloof het moorden toestaat en er vrolijk van wordt. Die beschuldiging is eeuwen ouder dan de staat Israël.

Zou deze krant een strip plaatsen die eindigt met een imam die "Goed zo, Allah!" roept, onder de kop "blije mensen: de moslims"? Graag hoor ik wat de redactie hiervan vindt.

Jessica V. Roitman
Hoogleraar Joodse Studies, Vrije Universiteit Amsterdam

Op een ingezonden brief over Sigmund reageerde Volkskrant-hoofdredacteur Pieter Klok op vrij absurde wijze, samen te vatten tot: 'De cartoon is niet antisemitisch, dit antisemitisme is cartoonistenvrijheid, en u bent eigenlijk zelf een antisemiet'.

"Hartelijke groeten", joe. Een tweede briefschrijver kreeg een vergelijkbare ‘behandeling’ van de DPG-drukinktmanager.

Toegift:

Vind Radio Blauwe Hap op deze frequenties

We zenden uit op Spotify, in Apple Podcasts of open deze RSS Feed in je favo podcast-app. Op YouTube zenden we ook de Nijman & Charante Podcast en de Politieke Popcorncast uit, dus subscribe daar op ons kanaal!

MP3 voor Lex

Op Substack reageerde Remco Yizhak Cooremans: “(…) Antisemitisme is zo oud als de eerste Jood. Het is er altijd geweest en het zal er altijd zijn. Het explodeert, dan volgt er hopelijk wroeging, maar het zal vervolgens altijd weer de kop opsteken. Jodenhaat zegt niks over Joden en alles over onze eigen angsten en onzekerheden. We’re going down.”

Misschien is het waar wat Cooremans hier zegt, maar toch wil ik weten hoe dat komt.

Ikzelf ben een aanhanger van de theorie dat men jaloers is op Joden. Waarom dat zo is vergt nogal veel uitleg en ga ik niet doen, maar het komt er op neer dat Joden door hun geloof en cultuur een hoeveelheid gunstige eigenschappen bezitten die je ze juist niet kan kwalijk nemen.

Je kunt moeilijk iemand verwijten dat hij intelligent is, of prachtige muziek maakt of schitterend kan schrijven. Het staat nogal dom als je uiting geeft aan je misnoegen over iemands intelligentie of artistieke prestaties. Maar als het waar is dat Joden juist een aantal gunstige eigenschappen hebben, dan kan ik me voorstellen dat men stiekem en uit jaloezie naar iets anders gaat zoeken om dat teniet te doen.

We gaan Joden dus weren uit onze concertzalen en poppodia en zeggen dan dat het te maken heeft met de politiek van Israël. Zijn Joden intelligent? O, wacht, dan mogen ze niet meer samenwerken met onze universiteit. En zijn Joden grappig? Nou, dan mogen ze niet met hun voorstelling optreden.

Heb ik gelijk? Ik vind van wel, maar dan blijft er nog één vraag over: waarom beschuldigt men Joden van genocide, terwijl zij daarvan zelf het grootste slachtoffer waren?

Ik vermoed dat het aldus zit. Ik heb iets gedaan wat niet mag. Ik ben bijvoorbeeld een nazi en heb Joden zomaar in de gaskamers omgebracht. Dat zadelt mij op met een gigantische schuld. In de eerste plaats omdat het mij niet gelukt is ze allemaal om te brengen, in de tweede plaats omdat ik een groot taboe heb overtreden en in de derde plaats omdat ik de dader ben van deze massamoord. Dit is niet meer goed te praten.

Tenzij… tenzij Joden net zo schuldig zijn als ik. Dan is de balans weer in evenwicht. Dus als ik ze nu van genocide beschuldig dan wordt mijn schuld weggewassen. Misschien gaat het niet helemaal weg, maar toch wel voor het grootste gedeelte. Denk aan het voetballende jongetje. Het ventje heeft een bal door de ruit geschopt maar hij zegt dat zijn vriendje er ook bij was met wie hij voetbalde zodat hij minder schuld voelt. De juf of de meester geeft dan beiden de schuld, terwijl dat vriendje die bal niet door de ruit heeft geknald.

Dus heeft Cooremans gelijk als hij stelt dat Jodenhaat “alles zegt over onze eigen angsten en onzekerheden”. Angst dat we ontdekt zullen worden als de schuldigen en onzeker over de straf die we dan kunnen krijgen.

Nu is de vraag interessant waarom zijn er niet-Joden die geen antisemiet zijn?

Het is helemaal niet zeker dat die niet-Joden geen antisemiet zijn. Neem mij. Ik laat het even in het midden of ik een hekel heb aan Joden of niet. Maar ik haal het niet in mijn hoofd om dat te laten blijken, als ik die Jodenhekel zou hebben. Dat geeft mij geen voordeel, want wat win ik als ik roep dat ik Joden haat?

Als ik het wel zou uiten, zou ik ingaan tegen wat ik van mijn ouders heb geleerd en hoe ik ben opgevoed, wat ik heb gelezen en geleerd. Ik zou dus nooit laten blijken dat ik antisemiet zou zijn. Dat is dom en onbeschaafd.

Antisemitisme komt namelijk naar boven als een beschaving aan het verloederen is; beschaving is juist het beheersen van je vooroordelen. Je mag aan alles en iedereen de pest hebben, als je dat maar niet laat blijken.

Maar ik geef toe: als ik antisemiet zou zijn en onbeschaafd en onfatsoenlijk zou willen wezen, dan zou ik keihard roepen dat Israël genocide pleegt, het land niet mag bestaan en dat Joden eigenlijk uitgeroeid moeten worden. Ofschoon ik trouwens redelijk onbeschaafd en onfatsoenlijk ben, nog steeds geen Joden heb uitgescholden en ook niet met een Palestijnse vlag loop te zwaaien, moet er wel iets mis met mij zijn. Dat dan weer wel.

Vermoedelijk is geen antisemiet zijn een afwijking, denk ik.

Schunnige Zinnetjes

• De Nobelprijs voor literatuur gaat dit jaar naar ChatGPT.

• De Nobelprijzen voor Natuurkunde, Scheikunde, Geneeskunde, Vrede en Economie zijn dit jaar ook voor ChatGPT.

• Inflatie: Voor een glaasje regenwater betaal je in Amsterdam al gauw 7 euro.

• Klimaathysterie: de Rijn is diep gezonken.

• Analyse: als ik het goed begrijp komt hoogbegaafdheid vooral voor bij kleingeestigen die expres dom doen om hun kwetsbaarheid te verbergen.

• Joris Luyendijk is zo kwetsbaar door zijn hoogbegaafdheid dat als je hem even tegenspreekt, hij niet meer hoogbegaafd is.

• In de Amsterdamse grachtengordel kunnen Joden voor wat kopgeld nu al intekenen voor onderduikadressen bij leden van Pro en D66.

• Als de FIFA een bos is, dan heeft Infantino dat in brand gestoken.

Theodor serveert ook columns en literaire stukjes op SlordigLeven.nl

Theodor Holman

Literair warhoofd houdt van slordig leven

Een lange tweet (op 15-7-26) van de bekende historicus Niall Ferguson eindigde zo: “Als historicus moet ik erkennen: ik heb volledig gefaald. (En dat geef ik niet lichtvaardig toe.)”

Waarin had hij gefaald?

“(…) Mijn drijfveer (als historicus) was ervoor te zorgen dat burgers de lessen van de geschiedenis leerden - waaronder de cruciale les dat antisemitische retoriek kan uitmonden in genocidale werkelijkheid wanneer zij door een moderne staat wordt overgenomen. Toch zie ik vandaag hoe deze haat wordt genormaliseerd en hoe de Holocaust wordt gebagatelliseerd. Populaire en invloedrijke conservatieven, zoals Tucker Carlson, en het publiek van de Conservative Political Action Conference (CPAC) dulden inmiddels mensen die nazi-revisionisme verspreiden. En het gif dat aan jonge conservatieven wordt verkocht door radicaliserende figuren als Nick Fuentes is zelfs nog erger dan de traditionele Holocaustontkenning. Zij ontkennen de Holocaust niet zozeer, maar bespotten haar en verheerlijken haar zelfs.”

Ik herken dat.

Wat we nu meemaken aan antisemitische walgelijkheid ervaar ik ook als falen. We zijn, toen we zelf kinderen waren en met onze kinderen, naar het Achterhuis geweest, we hebben ‘Het Dagboek van Anne Frank’ gelezen, we hebben gewezen op de struikelstenen, we hebben ‘De Bezetting’ van Loe de Jong bekeken, we hebben lezingen over de Holocaust gevolgd, we hebben verteld over de vernietigingskampen, we hebben persoonlijke verhalen verteld… Wat hebben we niet gedaan om te zorgen “Dat nooit weer!”

Maar wat zien we nu: het komt weer opzetten, het neemt toe.

Waar heb ik gefaald? (Ik ook inderdaad.) Toen ik nog les gaf dacht ik wel eens: besteed ik niet overmatig veel aandacht aan die oorlog omdat ik er door geobsedeerd ben? Maar het was ook de tijd van rassendiscriminatie, van Martin Luther King, van de KKK. We konden goed laten zien wat “vooroordelen” waren. Daarbij kwam dat toen ik op de lagere school zat en later op de middelbare school al het onderwijzend personeel de oorlog aan den lijve hadden meegemaakt. Als kind, als puber.

Oorlog was onze morele meetlat. Zonder oorlog was de literatuur na de Wereldoorlog saai. Hermans, Mulisch, Reve, maar ook Campert, Minco, Kousbroek…

Maar nu is er zoveel antisemitisme dat ik Niall gelijk moet geven. Waar ging het fout? Waar faalden wij?

Het onderwijs werd een links instituut. Logisch, want de onderwijzers waren links. En op de middelbare school waren de docenten links. Logisch, want op de universiteit waren de hoogleraren links. Ik chargeer, maar niet veel. En in het narratief van links is Israël een fascistische staat. Want nationalistisch, want koloniaal, want agressief, want racistisch… al die onzin die je nu weer hoort. En nu, na al die jaren, erkent Niall, die niet links is (en getrouwd is met Ayaan Hirsi Ali), dat hij heeft gefaald.

Ikzelf denk dat de veranderende samenstelling van ons volk er ook mee te maken heeft. Amsterdam kent 180 nationaliteiten waarvan sommigen puur antisemitisch. Wellicht vriendelijke mensen, maar antisemitisch. Waarom? Omdat hun geloof dat van ze eist. Eind jaren zeventig, toen ik les gaf, vermoedde ik niet dat er zoveel “anderstaligen” (zo noemden we ze) bij ons in Nederland zouden komen wonen.

Ze waren leuk, zielig soms, vooral als ik hoorde dat ze naar het Centraal Station gingen om daar te kijken naar de treinen die ze “naar huis” zouden rijden.

Het is anders gelopen.

Israël heeft momenteel een PR-probleem. Zo’n schurk als Frans Timmermans schaamt zich niet (integendeel!) als hij Israël Holocaustgedrag verwijt. Hij is een typische linkse denker die de geschiedenis verdraait om zijn ego te bevredigen. Dat hij, als een politicus met een voorbeeldfunctie, weer een onnoemlijk aantal mensen heeft besmet met zijn antisemitische opmerkingen, is een teken van ons falen.

Kunnen we ons falen ongedaan maken?

Dan zal het onderwijs moeten veranderen. Het basisonderwijs en het hoger onderwijs. Dan zullen andere historici moeten doceren dan die egogeile Boekestijn. Dan zal de publieke omroep moeten veranderen. Dan zullen D66 en PRO moeten veranderen. Dan zullen de Volkskrant, NRC Handelsblad, Trouw, Het Parool en het AD moeten veranderen. Dan zal zo’n instituut als Amnesty moeten veranderen, dan zullen de rijkssubsidieregelingen anders moeten worden, of verdwijnen.

Ik twijfel - gek hè?

Schunnige Zinnetjes

• Antisemitisme: Er worden tegenwoordig meer Joden uitgescholden dan er Joden zijn.

• “Nou je het zegt: Femke Halsema heeft inderdaad helemaal niets van een kruising tussen Willeke Alberti en De Zangeres Zonder Naam, behalve dat ze dat wil zijn.”

• De beste bescherming voor Iran zijn de bedreigingen van Trump.

• Asielzoeker: “Ik vind het volkomen belachelijk dat vrijheid van mening hier mag. Dat maakt slachtoffers van ons.”

• In Ceuta hadden ze deze vakantie heel goedkoop mensenvlees voor op de bbq. Maar daardoor veroorzaakten ze een bosbrand.

• “Mijn vrouw doet in alles Andrew Tate na.”

• Onze buren, die bij Bordeaux op vakantie gingen, zijn als buren van kleur teruggekomen.

• Domme moed: aan een bosbrand je sigaret aansteken.

• Het is Frans Timmermans gelukt om rood de kleur van de NSB te maken.

Delen

Theodor serveert ook columns en literaire stukjes op SlordigLeven.nl

Theodor Holman

Literair warhoofd houdt van slordig leven

We laten de beelden het verhaal vertellen. Voor wie de video aanklikt (ook te vinden op YouTube): daarin komt het allemaal voorbij. Voor wie zich alleen van audio bedient, uw legenda voor een reis door duister, dolend Europa is hieronder te vinden. De hele puzzel wordt gelegd in Radio Blauwe Hap #43.

Belangrijke noot:

De jodenjacht-flyer die werd rondgedeeld tijdens Canal Pride dit weekend, met logo’s van Pride, gemeente Amsterdam en veiligheids-initiatief RITA, komt niet van RITA. Tijdens opname was dit nog onduidelijk cq was er nog geen verklaring. RITA neemt overigens geen afstand van de uitingen op de flyer, of de intentie ervan.

Waarschijnlijk komt het door mijn keurige maar ouderwetse opvoeding, die plaatsvond in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw.

Dat levert niet zelden problemen op tussen mijn moraal en mijn esthetiek.

Ik zal het uitleggen.

Soms passeer ik een naaktstrand en vind ik alle menselijke wezens kwabbige monsters, op een enkele leuke jonge meid na. Er zijn dan zelfs momenten (vooral als ik vermoed dat ik mannen van boven de zestig ga zien) dat ik niet durf te kijken. Ongetwijfeld is dat projectie. Ouderdom laat je lichaam als een herfstblad aan de boom van het leven hangen; de wind kan je elk moment uit de tijd waaien. Enige bedekking op het strand, hoe miniem ook, vind ik noodzakelijk. Zo ben ik opgevoed.

Aan de andere kant ben ik uiteraard voor gezellige naaktloperij. De mens moet vrij zijn. Als men naakt over het Leidseplein wil paraderen, doet men dat maar. Ik zal niemand een strobreed in de weg leggen.

Als moslima’s geheel gekleed in de zee willen walrussen, is ruimdenkendheid mijn kompaan. ’t Lijkt me ongemakkelijk, maar dat lijkt mij naaktlopen op het Leidseplein ook.

Wat ik niet wil, is dat er regels komen die naaktlopen verbieden. Mijn gebod is: geen geboden. Een mens wordt lelijker van geboden dan hij al is.

Nu zou je kunnen zeggen: is het niet goed om rekening te houden met gevoelens van een ander?

Ja, dat is heel goed maar nogmaals: het mag geen verplichting worden. Het moet een vorm van beleefdheid zijn. Beleefdheid is in essentie: afstand tot elkaar bewaren. Ik stoor jou niet. Stoor mij ook niet! Alle beleefdheidsrituelen die wij kennen, zijn er om elkaar niet te storen. Met die regels ben ik ook opgevoed.

Hoe zit het dan met bidden op de openbare weg?

Ik heb foto’s gekregen van vrienden in Italië. Ze hadden een indrukwekkende processie meegemaakt. De jeugd was verkleed als engeltje en de burgemeester mocht met zevenenzeventig andere mannen een Mariabeeld dragen. Heb ik als ongelovige iets tegen processies? Absoluut niet. Processies kunnen mij niet dramatisch genoeg zijn. Geen conflict tussen esthetiek en ethiek wat betreft het gebruik van de openbare weg.

Maar hoe zit het dan met moslims die plotseling in groten getale op straat naar Mekka buigen? Ik word daar bang van. Ze bidden en toch vind ik het bedreigend.

Hoe kan ik iets wat me vrees aanjaagt mooi vinden en accepteren? Het vervelende is, mijn esthetisch en ethisch gevoel zegt: “Verbieden!” Maar mijn ratio vertelt me dat ik het moet toestaan. De openbare ruimte is van iedereen.

Toen ik in Parijs was, zag ik op een gegeven moment zeker zo’n vijftig moslims op straat bidden. Ik kreeg een Houellebecqiaanse ervaring: een uitzicht op een dystopische toekomst zoals ik in Soumission heb gelezen. Ik besef dat ik dat bidden niet mag afwijzen volgens de wet der wederkerigheid. Wat wij willen en mogen, willen en mogen zij ook. En toch… De islam is mijn overtuiging niet en ik krijg het benauwd als ik bedenk dat ze mij willen bekeren.

Een Parijzenaar (niet eens blank!) zei iets tijdens het moslimgebed wat me trof.

“Qu’ils fassent ce qu’ils veulent, ça ne me dérange pas, mais je veux pouvoir passer entre eux.” (“Ze mogen doen wat ze willen, maar ik wil er ook tussendoor kunnen lopen.”)

Ik vroeg: “Tu traverserais aussi une procession?” (“Zou je ook door een processie heenlopen?”)

Nee.

We keken elkaar aan en haalden bijna gelijktijdig onze schouders op. Het ene geloof is het andere niet. Vrijheid van godsdienst en vrijheid van meningsuiting moeten ons beschermen tegen godsdienst- en andere twisten. Maar gebeurt dat ook? De grootste terroristische bedreiging in ons land komt nog altijd van islamieten. Daar moet ik meteen aan denken als ik biddende moslims zie.

Demonstraties ergeren me trouwens eveneens. Kom tezamen op het Malieveld, maar ik gruwel ervan en merk dat ik bijna vanzelf het tegenovergestelde standpunt ga innemen. Die wordt me als het ware opgedrongen omdat ik een demonstratie ervaar als een vrijheidsbeperking. Ik wil ergens heen, maar dat mag niet van een stel activistische moralisten op de A12. Tomatensoep op schilderijen gooien, beelden en monumenten bekladden of omvertrekken, bij mij wordt precies het omgekeerde bereikt van wat het doel is.

Geeft niet, moeten zij weten. Maar dat ik alles maar met de tanden op elkaar moet toestaan, wekt tegenwoordig zulke grote irritatie dat ik concessies wil doen aan mijn ratio. In de trant van: “Ja, ik weet wel dat er vrijheid van demonstratie is en vrijheid van godsdienst en vrijheid van mening, maar hoe jij die zaken in mijn ogen misbruikt, bezorgt mij zo’n angst en weerzin dat ik maar eens enkele van die vrijheden ga bestrijden.”

Als vrijheid betekent dat ik in angst moet leven omdat anderen die vrijheid willen beperken, wat moet ik dan doen?

Een demonstratie van duizenden idioten die roepen dat Israël genocide pleegt, maakt me meer dan angstig. Zelfs agressief. Het is alsof mijn ethiek dan in elkaar wordt geslagen. Blijkbaar ergeren zij zich aan mijn standpunten. Ik ben een ongelovige hond, ik sta achter de Joden, ik heb niets tegen homoseksualiteit, bah bah, bah. Zij vinden mij gevaarlijk. Soms zo erg dat het voor mij bedreigend wordt. Ik heb ten slotte meegemaakt dat ik beveiligd moest worden.

Ethiek, esthetiek en wetenschappelijk denken hebben een zeker evenwicht nodig.

Als de wetenschap zegt: “Te veel asielzoekers geven druk op onze sociale voorzieningen”, en ik wil dat wij een mooie verzorgingsstaat houden, dan zal ik moeten zeggen: “Ik wens minder asielzoekers. Minder, minder, minder!”

Ethiek, esthetiek en wetenschap zijn momenteel vijanden van elkaar.

Mijn ethiek is niet de uwe, mijn esthetiek is ook niet de uwe, en wat ik onder wetenschap versta, wordt door velen gewantrouwd. De grote crises van dit moment - van hittegolven tot giga bosbranden, van de oorlog tussen Oekraïne en Rusland tot spanningen tussen Amerika, Iran en China, van migratie tot opvang van vluchtelingen, ik kan zo doorgaan - leiden momenteel tot te veel verschillende opvattingen, te veel controverses, te veel smerigheid, te veel van alles wat lelijk, dom en onlogisch is.

Wat is het gevolg? Dat onbeschaafdheid een middel wordt om te overleven. Dat agressieve ophef nog de enige manier lijkt om gehoord te worden. En dat het aanleren van leugens op de universiteiten gedwongen leerstof wordt voor onze studenten. Wie beleefd is, verliest. Wie strijdt voor vrijheid moet beseffen dat hij in angst moet leven.

Het schip De Wanhoop is dus de eerste ijsschotsen al gepasseerd en de kapitein is dronken en ligt op het dek zijn roes uit te slapen. Terwijl het eerste water al het benedendek binnenstroomt, laten in het restaurant de geile toeristen de gebraden duiven hun mond invliegen.

Eng.

Schunnige Zinnetjes

• Waarschuwing! In de geheime bovenkamer van Timmermans mogen absoluut geen Joden onderduiken.

• Complotdenker: Je weet toch dat die Fransen en Spanjaarden hun eigen land opstoken voor het verzekeringsgeld?

• “Doet u mij maar een glas gerookte Bordeaux.”

• Bernhard jr. verkoopt zijn zakenbelangen. Kan hij het koningshuis ook niet in de aanbieding zetten?

• Moderne geleerde: “Het moet mogelijk zijn om die bosbranden te laten blussen door de smeltende ijsschotsen.”

• God: “Ik zei: leg een stukje kip op de bbq! Niet heel Frankrijk en Spanje!”

• Na afloop van haar concert zoekt Sophie Straat altijd achterin de zaal naar een lekker stuk.

• Palestijnse vlaggen op de Pride waaiden als homo’s in de wind.

Delen

Theodor serveert ook columns en literaire stukjes op SlordigLeven.nl

Theodor Holman

Literair warhoofd houdt van slordig leven

Mijn stelling is: op den duur wordt alles een onontwarbare, gordiaanse knoop.

Voorbeeld: we hebben huizen nodig. We kunnen niet bouwen vanwege bouwvoorschriften. Bouwvoorschriften krijgen we niet vanwege het milieu. Milieu heeft juist strengere maatregelen nodig. De huizen die we nog hebben gaan naar asielzoekers. Daar zijn artsen voor nodig. Maar die kunnen nergens wonen.

Je ziet de knoop.

Neem het toeslagenschandaal. Dat was een bestuurlijke en politieke affaire. Als je het woord “affaire” tegenkomt, dan zit je eigenlijk al midden in een knoop. Zo’n knoop wordt vaak een gordiaans. Verdeling asielzoekers: een gordiaanse knoop waar we maar niet uitkomen.

Ik kan zo wel doorgaan: de rotzooi en de rattenplaag in Amsterdam. Het steeds dommer worden van de leerlingen die niet meer goed kunnen lezen, schrijven en rekenen. De toenemende islamisering.

Samengevat: conflicten zijn knopen. Sommige zijn minder erg al kun je erover struikelen, andere kunnen leiden tot een wereldoorlog (Oekraïne-Rusland, Amerika-Iran, Israël-Gaza, enzovoorts.)

Alexander de Grote zag de knoop, probeerde tevergeefs het begin en het einde te ontdekken om hem los te trekken, en uiteindelijk begreep hij wat hij moest doen. Hij trok zijn zwaard en hakte de knoop door. Lees het verhaal vooral zelf, kinderen, als jullie dat nog kunnen. Het staat bij Plutarchus, Het leven van Alexander, hoofdstuk 18. De e-pub is al voor 5,50 euro te koop.

Het doorhakken van de knoop kan je opvatten als: neem in één keer strenge maatregelen, want we weten niet hoe we het anders moeten oplossen en dan wordt de knoop alleen maar groter en ingewikkelder.

Hoe kom ik hier op?

Mijn verknoopte geest stuitte twee keer geheel toevallig op de naam van Peter Thiel. Bij een column van Marjan Donner in De Groene, en bij een aankondiging dat hij de Axel Springer Award krijgt. Ik wist dat er iets met die man was, maar niet precies wat.

Hij is de oprichter van PayPal en Palantir, hij is investeerder, homoseksueel, christelijk en heeft een IQ van 160. En een van de rijkste mannen ter wereld.

Ha, dacht ik, verknoopte geest ontmoet tegendeel van andere verknoopte geest. Mij dus.

Even op Twitter (X) kijken: O, mijnheer is een racist en een fascist! En waarom dan? Hij is tegen woke en hij vindt de democratie obsoleet.

Interessant.

Of mag ik hem niet interessant vinden?

Hoedanook. Ik googelde en AI’de even verder en zag dat Thiel filosofie had gestudeerd bij René Girard, een katholiek denker die de “mimetische theorie”, inzonderheid “de mimetische begeerte” ontwikkelde: “Menselijk geweld ontstaat uit de neiging om elkaars verlangens te imiteren,” Ergo, jij wil iets omdat iemand anders het wil, en dan ik wil het ook en zo worden we aldus elkaars concurrent. Gevolg: strijd en ellende. Vervolgens wijzen we een zondebok aan en die proberen we te vernietigen.

Maar waarom ziet Thiel niets in de democratie, getuige zijn uitspraak: “I no longer believe that freedom and democracy are compatible”? Hij bedoelde daarmee dat democratische meerderheden volgens hem steeds vaker kiezen voor een grotere overheid en regulering, waardoor individuele en economische vrijheid worden beperkt.

Deze uitspraak wordt hem nogal kwalijk genomen.

Maar heeft Thiel hierin geen gelijk?

Alles wat ik over hem lees, duidt op een grootse tegendraadsheid, een mentaliteit die ik in Nederland ongelooflijk mis. Thiel handelt, behalve in crypto’s, in tegenstrijdigheden en waarschijnlijk maakt hem dat zo succesvol. Deze christelijke homo steunt jongeren als zij juist niet de universiteit afmaken maar in plaats daarvan een eigen bedrijf starten. Hij gelooft dat het einde der tijden nabij is, herleest met grote regelmaat de Openbaring van Johannes waarin over de Apocalyps wordt gesproken. Uiteraard steekt hij (daarom) veel van zijn geld in wetenschappers die onderzoek doen naar levensverlenging en natuurlijk heeft hij al vastgelegd dat hij na zijn dood ingevroren en bewaard wordt. Ook las ik dat Thiel een groot schaker was, maar daar geen tijd meer voor had omdat er veel geld verdiend moest worden.

Ik hou van zulke vrijbuiters.

Thiel is echt in alles paradoxaal. In dat licht moet je zijn uitspraak over het ouderwetse karakter van de democratie zien. In een democratie bepalen wij, het volk, de regeltjes waar we ons allemaal aan moeten houden. Als we dan iets moeten doen wat de meerderheid niet wil, dan zeggen we: maar de meerderheid wil het, dus daar leggen we ons bij neer. Er wordt wel beweerd dat er in een democratie rekening gehouden moet worden met de minderheid, maar dat is in de praktijk onzin: meeste stemmen gelden uiteindelijk. We zien democratie kortom als een vorm van bescherming.

Maar Thiel heeft gelijk. Als je echt vrij wilt zijn, dan heeft die democratie een vertragende werking, zeker als je ook rekening moet houden met een minderheid.

Eigenlijk vind ik het heel prettig dat Thiel eens aan die boom van de democratie schudt. Dat democratie op den duur leidt tot een grotere overheid die de vrijheid in de weg gaat zitten, zien we dagelijks. Hoe groter de overheid, hoe minder vrij we zijn.

Wat we tegenwoordig merken, is dat onze overheid knopen aan het maken is. Als de overheid iets niet kan oplossen, zetten ze ambtenaren aan het werk. Volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek werken er ongeveer 1,1 miljoen (fte) ambtenaren in Nederland. Bij de Rijksoverheid zijn dat er 160.000! Die doen uiteindelijk tegenstrijdig werk: ze proberen knopen te ontrafelen door nieuwe knopen te maken. Waardoor de oplossing van een probleem vaak het probleem wordt.

En ja, Thiel wil dus een “oligarchisch leiderschap”. Met autoritaire leiders. Eerlijk: ik ril ervan als ik dat lees, maar hoe lang nog? Dat racisme en fascisme van hem heb ik daarnet al in een keer doorgehakt.

Schunnige Zinnetjes

• De Argentijnse school waar kinderen leren: “Dit is een speler en dit is de bal. Deze moeten je schoppen en die moet in het doel.”

• Colapinto schopt altijd eerst tegen zijn auto en stompt zijn banden voordat hij gaat racen.

• Na een belletje van Trump heeft Infantino aan Mojtaba Khamenei de rode kaart getoond.

• “Hoe heet die straat in die achterbuurt ook alweer met al die Islamieten?” - “Je bedoelt de straat van Hormuz?”

• Volgens Trump had Donald J. Trump het beste testosteron ooit gemeten op deze aarde en omstreken.

• “In verband met het watertekort noem ik het weer ‘wateren’ als ik plassen bedoel.”

• Een pyromaan is een schlemiel die een wereldleider imiteert.

• Het verschil tussen een pyromaan en een wereldleider is: een pyromaan ziet bossen als mensen, een wereldleider ziet mensen als bossen. Overeenkomst: alles moet in de fik.

• Menig opwarming van de aarde geschiedt door een brandweerman.

• Bluswater: de tranen bij een bosbrand.

• Zoon van Trump: “Je kunt veel over mijn vader zeggen, maar hij voetbalt beter dan Messi. Veel beter. Met mijn vader had Argentinië gewonnen.”

Delen

Theodor serveert ook columns en literaire stukjes op SlordigLeven.nl

Theodor Holman

Literair warhoofd houdt van slordig leven

Een dikke dertig jaar later zijn we wat Europa betreft vermoedelijk dichter bij een dystopie dan een utopie. Maar misschien denken we dat alleen maar omdat het maandag is, Theodors paars-satijnen overhemd nog in Amsterdam in de kast hing terwijl hij zelf tussen de stinkschapen op Texel zit, en blauwe loafers met gouden kwastjes mij toch een stuk minder spannend staan dan bij Andrew Tate…

Vind Radio Blauwe Hap op deze frequenties

We zenden uit op Spotify, in Apple Podcasts of open deze RSS Feed in je favo podcast-app. Op YouTube zenden we ook de Nijman & Charante Podcast en de Politieke Popcorncast uit, dus subscribe daar op ons kanaal!

MP3 voor Lex:

Er wordt altijd op aangedrongen dat je “empathie” moet hebben - inlevingsvermogen. Want weet jij hoe de ander zich voelt, dan begrijp je hem beter, dan snap je zijn beslissingen en misschien ook zijn mogelijke agressie. En als je helemaal in de ander bent gekropen en precies kan denken zoals hij denkt, dan kan je de ander… vergeven.

Vergeven is… ja, wat is dat eigenlijk? Als iemand iets heeft gedaan en je vergeeft hem, vind je het dan niet meer erg? Hoe werkt dat? Ik zou het niet weten. Nergens zie ik ook staan hoe dat moet, behalve door middel van “empathie”. Maar hoe je moet empathiën zou ik ook al niet weten.

Kijk, daar heb je een paar jongens die willen rellen en ze zijn van… even kijken…Marokkaanse afkomst. Ik ga me even in ze inleven.

Zijn ze arm? Misschien wel, maar hoe komen ze dan aan die fatbikes en die grote messen, die mobiele telefoontjes en al dat vuurwerk, die tasjes en die dure kleertjes… Ik kan me niet goed inleven in hun armoede.

Hebben ze een gebrek aan opleiding? Misschien. Wat kunnen ze dan niet met een gebrek aan opleiding? Ze kunnen in ieder geval goed cobra’s mikken, goed appen, goed filmpjes maken, goed vechten. Maar hoe ik het ook wend of keer: empathie is onmogelijk, het lukt me niet, en het schenken van vergeving dus ook niet.

Ik weet niet welke dronken kapelaan of doorgesnoven paus het begrip “vergeving” heeft verzonnen, maar al heel vroeg werd mij het Onze Vader geleerd met daarin de zinsnede: “En vergeef ons onze schulden, zoals ook wij aan anderen hun schuld vergeven…” Ik had moeite met die “anderen” die ik moest vergeven. Ik was dus als kind al haatdragend.

Maar misschien wil ik wel vergeven, zoals ik ook wel empathie wil opbrengen. Ik ben uiteindelijk toch goed opgevoed. De vraag is echter: empathie tot waar?

Read more

Een gezellig feestje in de stad omdat het voetbalelftal van Marokko heeft gewonnen: drie zwaargewonden dit keer in Amsterdam. Wat het politieoptreden heeft gekost, weet ik niet.

We zijn al aan die rellen gewend. Van tevoren maakte men er al grappen over.

Waarom vindt men rellen tot hersenschade en de dood erop volgt zo feestelijk?

Aangezien ik redelijk veel rellen heb meegemaakt, heb ik daar een theorie over ontwikkeld. Deze rellen hebben te maken met een “identificatiestoornis”.

Een toeschouwer identificeert zich met de held die hij zelf niet is. Dat kan een speler zijn, of een heel elftal. Dat elftal zijn “Wij” dan. De beste speler ben “Ik.” Dus als Hakim of Saibari scoort dan scoren “wij” ook. En als Marokko wint, win ik. Ik ben blij als ik fan van Marokko ben. Dat gevoel van vreugde wil ik zo lang mogelijk vasthouden.

Maar het vervelende is: ik heb niet echt gewonnen, ik heb niet werkelijk iets gedaan. Ik heb voor de televisie zitten juichen en dat was het dan. Er is niet “echt” iets waarop ik trots kan zijn. Maar hé, ik zie daarbuiten een tegenstander! Een vijand! De politie! Plus de stakkers die verloren hebben! Dat is iedereen behalve wij: winkeliers, mensen die niet achter Marokko stonden, etcetera.

Als ik die stakkers op de een of andere manier echt weet te verslaan, dan ben ik, terwijl ik denk dat ik ook een speler ben, een ware held. Zeker als ik dan ook nog een paar agenten kapotschop.

Om ze te verslaan moet ik ze eerst uitdagen. Dus: bommetjes, ruiten ingooien, vuurwerk naar politie, zorgen dat de ambulancebroeders zelf in de ambulance terechtkomen en branden stichten terwijl ik de brandweer het blussen belet. Schijn wordt werkelijkheid. Het is geen voetbalwedstrijd meer, maar oorlog.

En ik kan, al strijdend in mijn eigen hallucinatie, die oorlog winnen! Ik kan de politie verslaan, de andere buurten verslaan. Ik haat ze want zij haten ons, en zij haten ons omdat ze denken dat wij zwak zijn. Dat zullen we nog wel eens zien. Omgekeerd: als mijn stam verliest, kan ik het, als held, weer goedmaken. Ik ga dan de straat op en zal mijn vijand bevechten.

Dus ik win altijd, want ik kan schade aanrichten. Schade is verlies, dus moet het wel winst voor mij zijn. Ik kan mensen het ziekenhuis in helpen. Dan is de ander zwakker en win ik ook. In gekte zit logica, zoals we weten.

Een identificatiestoornis is een hersenaandoening waar iedereen wel in enige mate aan lijdt. Hoe beschaafder je bent, hoe minder last je ervan hebt. Je zou beschaving kunnen definiëren als een vorm van zelfbeheersing.

Maar tot waar gaat zelfbeheersing? Ik hoor steeds vaker de stelling die in de film “Citizen Vigilante” naar voren komt, dat als de overheid niet handelt, je uiteindelijk het heft in eigen handen neemt. (Ik heb die film trouwens niet gezien.)

Toch is er een verschil tussen de jongens en meisjes die een identificatiestoornis bezitten en de burgers die zich door de overheid genaaid voelen. Een stoornis is een ziekte, je genaaid voelen door de overheid kan de realiteit zijn. Boeren bijvoorbeeld, de slachtoffers van het toeslagenschandaal… allemaal schandalig gepakt door een arrogante overheid.

Hoeveel zelfbeheersing mag je van de slachtoffers vragen? Hoeveel beschaving moeten ware slachtoffers van de overheid tonen? Maar hoe strijd je tegen de overheid? Met “debat”? Door ze in het parlement maar te laten praten terwijl je keer op keer moet ontdekken dat het niets uithaalt? Door het uiteindelijk te laten beslissen door rechters die je steeds minder vertrouwt omdat je ziet dat ze ook vreemde beslissingen over de vrijheid van meningsuiting nemen? De democratie dient ons te beschermen, maar als die blijkt te falen? Is de democratie niet een achterhaald systeem als je om je heen steeds meer slachtoffers van een falende overheid ziet?

Wat moeten we dan met de democratie?

De democratie is een oude hoer geworden. Je moet voor liefde betalen die op sterven na dood is, en je in bed in slaap kletst.

Schunnige Zinnetjes

• Je kunt veel van Trump zeggen, maar niet dat hij geen verstand heeft van Infantino.

• Verdient Infantino een strafschop of een strafschot?

• De begrafenis van Khamenei duurt zes dagen. Ik dacht dat hij al onder de grond lag.

• Frans Timmermans heeft zojuist te horen gekregen dat hij helaas niet voor het premierschap van Madurodam in aanmerking komt.

• Femke Halsema overweegt alle Marokkaanse jongeren een console te schenken zodat ze na de voetbalwedstrijd thuis kunnen gamen.

• De juut haalt er tegenwoordig al heel snel de politie bij.

• Die morele kompassen zijn bij Temu spotgoedkoop. Zeker als je er tien tegelijk koopt.

• “Als je echt wil verbranden moet je naar Zuid-Frankrijk”, zei Seth.

• Als Trump met succes aan de Fifa had gevraagd om Marokko van Nederland te laten verliezen, hadden we hem een geweldige pief gevonden.

Delen

Theodor serveert ook columns en literaire stukjes op SlordigLeven.nl

Theodor Holman

Literair warhoofd houdt van slordig leven

Het is veelzeggend dat in aanloop naar de WK-wedstrijd Nederland - Marokko iedereen op voorhand al aanvoelde dat Bepaalde Wijken in Bepaalde Steden enige kinetische consequenties van die wedstrijd zouden gaan ondervinden, ongeacht de uitslag. De aankomende wedstrijd Frankrijk - Marokko brengt internationaal dezelfde meme-stroom op gang: de vraag is niet óf Noord-Afrikanen Parijs zullen slopen, maar hoe ernstig de rellen zullen worden.

Het is niet dat ordeverstoring door Arabische en Afrikaanse migrantenjongeneren een nieuw fenomeen is. Dat het zo breed zichtbaar is, en dat steeds meer mensen van elkaar zien dat iedereen hetzelfde ziet, weet, beseft en er (dus) over begint te praten: daar begint het kantelpunt. Vooral omdat het contrast met het handhavend gezag steeds groter wordt, of het nou Nederlandse motoragenten zijn die door “jongeren” op fatbikes en scooters worden uitgedaagd en verslagen, of Britse agenten die in opeenvolgende video’s steeds de verkeerde handelswijze lijken te kiezen. Omdat hun instructies niet deugen, omdat ze bang zijn om “racistisch” te handelen, of beiden.

Moeten ze dan toch maar eens met scherp gaan schieten op de benen, zoals Mona Keijzer suggereert, of zou dat ook een uiting van onmacht zijn? En lopen we echt het risico dat een film als Citizen Vigilante (waarin één man het opneemt tegen de ondermijning van wet, recht en gezag door verkrachters, rechters en politici) een startschot voor eigenrichting is, of sluiten wij burgers juist allemaal één voor één de luiken in een poging de wereld steeds verder buiten te sluiten?

Chaos maken zit bij Marokkanen in het bloed. Aldus sprak een Haagse Marokkaan bij PowNed. Maar “chaos” makende Marokkanen ondermijnen de democratie. Niet omdat ze bushokjes slopen, vuurwerk afsteken en de buurt uit hun slaap houden maar omdat ze aantonen dat hoe makkelijk het bevoegd gezag zich laat beschimpen, en dat gezag lijkt te zijn vergeten hoe ze hun taak handhavende taken moeten uitvoeren. Democratie (en de rechtsstaat die hem overeind moet houden) kan alleen bestaan zolang voldoende mensen erin geloven en erop vertrouwen dat het systeem wérkt. Hoe minder mensen dat gevoel hebben, hoe dichter je bij het kantelpunt komt waarin democratie kan omslaan richting anarchie.

Het goede nieuws is dat niemand preventief de stroom afschakelde tijdens het opnemen van deze Radio Blauwe Hap. De acute gedachte die de geest daaraan onwillekeurig toevoegt, is de vraag hoe lang de stroom uit zou moeten vallen voordat Bepaalde Groepen in Bepaalde Wijken van Bepaalde Steden beginnen met het plunderen van sportzaken, supermarkten en modeketens, omdat je zelfs met het licht aan al met een lampje moet zoeken naar de laatste restjes doortastend gezag in de publieke ruimte. Maar dat zal wel populistische wrongthink zijn - misschien wel de laatste retorische reddingsboei om je geestelijke vrijheid te bewaren.

Vind Radio Blauwe Hap op deze frequenties

We zenden uit op Spotify, in Apple Podcasts of open deze RSS Feed in je favo podcast-app. Op YouTube zenden we ook de Nijman & Charante Podcast en de Politieke Popcorncast uit, dus subscribe daar op ons kanaal!

MP3 voor Lex

Hoe zal het Iraanse volk zich nu voelen?

Hoe voelt een volk zich dat is verraden?

Ik herinner me dat je vroeger om de zoveel tijd op een plein in Teheran zo’n honderdduizend of meer leden van de Revolutionaire Garde zag. Vooraan zat een tulbandman op een ongemakkelijke troon - het zal een ayatollah zijn geweest, maar ik weet niet meer welke want ik hou dat niet goed bij - en de menigte, die zich tot totale hysterie opwerkte, scandeerde continu ‘Dood aan Amerika! Dood aan Israël!’

Ondertussen doodden ze hun eigen mensen, want die waren ruim in voorraad.

Maar nu vermoed ik dat een deel van het volk dat hoop koesterde en zich terecht door Amerika verraden voelt, eveneens zal roepen dat “Amerika” dood moet.

Verraad maakt je machteloos en dan kan je twee dingen doen: dat je je koest houdt. of dat je je bek opentrekt. Ik raad aan je koest te houden. Wie kiest voor het heldendom probeert uiteindelijk nog iets zinvols van zijn suïcide te maken. Wie held wil zijn, moet ooit diep wanhopig zijn geweest.

Hoe vermoord je eigenlijk een land? Ik zou het niet direct weten. Daarom vind ik zo’n leus altijd iets kinderachtigs hebben. Alsof je de atlas opent en hee, Amerika is weg. En kijk, Israël ook! Verdomd, die zijn in 2026 door Iran een kopje kleiner gemaakt. Aan de andere kant kan zo’n leus alleen maar betekenen: ‘wij, de Revolutionaire Garde van Iran, keuren het goed als de atoombom tegen Amerika en Israël wordt ingezet, want anders krijg je zulke landen niet weg’. Die leus moet ooit waarheid worden.

Israël beseft dat. Maar Amerika niet. Amerika gelooft in “deterrence”, afschrikking.

(Lezers, ik betreed nu een gebied waar ik weinig van weet, namelijk defensiepolitiek. Maar ik ga een poging wagen.)

Eens kijken wat de NAVO hierover te vertellen heeft: “At its core, deterrence is the ability to alter an actor’s cost-benefit calculus so they decide against taking an undesired action. It succeeds only when the opponent clearly understands that the costs of acting outweigh any potential gains.”

Belangrijk is die laatste zin… that the costs of acting outweigh any potential gains.

Keer op keer wordt duidelijk (en het wordt steeds duidelijker) dat waar de islam regeert, de dood het grootste offer is dat ze kunnen brengen. Dat is pas winst! De vraag is natuurlijk waarom ze dan niet massaal zelfmoord plegen. Dat komt omdat Allah meent dat ze hier op aarde nog wat te doen hebben - namelijk Israël van de kaart vegen, ons allemaal bekeren, Amerika vernietigen, etc. Niet goedschiks, dan kwaadschiks.

Dus de ayatollahs worden niet afgeschrikt. Ze kiezen geen eieren voor hun geld, maar zien de totale vernietiging van zichzelf als ondergeschikt indien dat eveneens de totale vernietiging van Israël en Amerika teweeg kan brengen. “Maar in de straat van Hormuz kiezen ze toch wel voor een wapenstilstand?” Nou, die wordt keer op keer expres geschonden en over die nucleaire deal weten we nog niets.

Het ultieme offer, de dood, is door de hele geschiedenis heen een wapen geweest en wordt krachtiger, meedogenlozer als het religieus wordt geïnspireerd. Bij gebruik zal de Allerhoogste zielsveel van je houden en zal Hij je alles schenken wat je wil. Tja, als je gelooft dat een simpele moord op een ongelovige je al 72 maagden kan schenken, dan kan de vernietiging van een heel land elke wens van je in vervulling doen gaan.

(Maar wat wens je dan?)

De martelaar, de sjahied, is een reclametruc die het zwartste wit moet laten lijken. Nergens is het leven zo waardeloos als bij de fanatieke islam; alles wat ze dierbaar is, schenken ze aan de dood.

Deterrence raakt, zo zien we tegenwoordig, zijn zinvolle betekenis kwijt.

Ook Poetin denkt tegenwoordig over het atoomwapen na.

En ik denk dat Trump ook niet twee keer zal nadenken om het atoomwapen in te zetten als dat zou moeten.

Ook dat begrijp ik. Momenteel zijn de grote leiders ongeveer even oud. Net zo oud als ik.

Mijn lievelingswens zou zijn om weer pacifist te worden, zoals ik vroeger was. Maar steeds regelmatiger fantaseer ik over een pistool waarmee ik bepaalde mensen kan vermoorden. De jongen die hier in de straat de 83-jarige zeer lieve mevrouw S. heeft aangevallen en beroofd. De vrouw die de poten van haar hond heeft vastgebonden en hem daarna in de Prinsengracht heeft gegooid. De jongens die twee jaar lang hun klasgenootje hebben gepest waarna hij zelfmoord pleegde.

De politie pakt me en ik krijg, weet ik veel, tien jaar gevangenisstraf. Wat maakt het uit, over drie, vier jaar ben ik vermoedelijk dood of zo seniel dat ik niet eens weet wie ik ben en waar ik leef. En zo ontwaakt in mij de fascist die ik verafschuw. Het gaat vanzelf. Dat ik me nog weet te beheersen komt door de dunne laag beschaving die ik nog bezit, al zit die onder het brokkelige craquelé.

Dat gevoel wat ik ken, hebben die leiders ook, maar dan met minder beschaving.

De dood, vernietiging, lijden, raakt ze niet meer; vanaf je vijftigste sterf je namelijk al bij stukjes en beetjes. Je weet dat er eigenlijk geen oplossingen zijn. Je wilt de boel schoon achterlaten…

Ik wou dat ik het Iraanse volk dat die ayatollahs weg willen hebben een mooie nucleaire bom kon geven. Vertel maar niet verder.

Schunnige Zinnetjes

• Dus door die afslank-injectie raak je vergiftigd waardoor je geen zin meer in eten krijgt. Kan je dan niet beter een half uurtje naar Rob Jetten kijken.

• Het verschil tussen die afslank-injectienaald en mijn vriendin is totaal weggevallen.

• Door die afslank-injecties is mijn vrouw een verdunde oplossing van zichzelf geworden.

• Als er wordt gelachen tijdens bepaalde talkshows hoop ik altijd dat er één of twee letterlijk stikken van de lach.

• In het Stedelijk Museum krijgen witte mannen tegenwoordig de zwarte piet.

• Eerlijk is eerlijk: Affelay heeft niet de harten van de Nederlanders gestolen.

• Identiteit: Als Nederlander voel ik mij in Amsterdam heel vaak een bedreigde jongen uit het Midden-Oosten.

• Identiteit: Als voetballer van het Nederlands elftal voel ik me Duitser.

• Als straf moesten de Nedelandse voetballers in de kleedkamer naar een opname van “Orgel Joke” luisteren.

Delen

Theodor serveert ook columns en literaire stukjes op SlordigLeven.nl

Theodor Holman

Literair warhoofd houdt van slordig leven

Is Israël verneukt door Trump?

Ik vraag me weleens af of dat de wraak van Trump is, omdat hij zich door Netanyahu had laten overhalen om mee te vechten tegen Iran.

Zou dat dan niet erg kinderachtig zijn?

Ja, dus waarschijnlijk heb ik gelijk. Ik vind het zelf wat goedkoop om te schrijven, maar internationale politiek gaat over machtigen die zich identificeren met gorilla’s en chimpansees.

Ooit interviewde ik de bekende primatoloog Frans de Waal die hierover een geleerd boek had geschreven (“Chimpanseepolitiek”, 1999). De Waal toonde aan dat chimpansees allianties aangaan, elkaar verraden en vervolgens weer alles afkussen als het te gevaarlijk wordt - of elkaar tot de dood de hersens inslaan. Sinds die tijd zie ik alleen maar apen in deze dierentuin die wereld heet. Dat is vervelend maar ik kan niet anders.

Tevens leerde ik van mijn oude leraar Geschiedenis dat je eigenlijk nooit mensen met dieren mag vergelijken. Hij liet plaatjes in de klas rondgaan uit de Tweede Wereldoorlog waarop je een Jood zag afgebeeld als een rat.

(Ik kan dit nu wel schijnheilig vertellen, maar ik herinner me donders goed dat Jimmy van S., toen hij dit plaatje zag, uitriep: “Is dit een tekening van mijnheer K.?”, waar wij allemaal heel erg om moesten lachen omdat de gelijkenis (bril, grote neus, onbetrouwbare blik) enigszins treffend was. Onze leraar werd zo kwaad dat hij ons uitgebreid en tamelijk beeldend over de Auschwitz vertelde, over kinderen die werden vergast, over liquidaties, over het uitrukken van tanden, nagels en tongen, over schemerlampen en zeep, u weet waar ik het over heb. Tot sommigen gingen huilen. Het was een les voor het leven.)

Waarom heeft Trump zich door Netanyahu laten overtuigen?

Bibi is natuurlijk de echte alpha van de twee. Soldaat geweest, een reputatie wat vrouwen betreft en in feite slimmer en diplomatieker dan Trump. Ik geloof wel dat Trump naar niemand luistert, maar juist wel naar Bibi. Die kan een klein landje met relatief weinig inwoners werkelijk zo groot doen zijn dat het de wereldpolitiek beïnvloedt, terwijl Trump het moet hebben van grootspraak zonder consequenties. Bibi heeft gevochten en kan nog vechten, Trump dreigt als tweede natuur. Allemaal leuk om dat in de dierentuin te mogen bestuderen.

Maar hoe zit het nou met de beta-apen? (Ik vind het, nogmaals, heel goedkoop, om in de apenvergelijkingen te blijven, maar ik hoef Boekestijn en De Wijk niet te horen; voor de analyses kan ik gewoon naar Artis.)

We zagen bètachimp J.D. Vance die moest onderhandelen met een bètachimp van de Revolutionaire Garde.

Even vragen wat apenvrienden te zeggen hebben in de Apenheul, het Clingendael van Nederland.

“Wij chimps van een lagere orde zijn altijd in de weer met het verbeteren van onze positie. Je ziet dat ook aan Vance en Rubio. Vance wil met Iran onderhandelen, omdat hij denkt dat hij daarmee bij Zilverrug Trump een betere positie krijgt. Chimp Rubio gaat zijn eigen weg. Die vlooit de Zilverrug alleen maar. Net als de Republikeinse chimp Lindsay Graham, die tegen de deal is, maar ook een dubbelzinnige uitleg geven kan. Ach, het is allemaal zo eenvoudig.”

Aldus Sjimmie.

“Maar hoe zit het nu met Vance en die Iraniërs?’’

“Nou”, zei Chimp Raymond Mens (geen familie, maar ze lijken wel op elkaar vind ik. Misschien hele verre familie). “Dat zijn alfa’s en bèta’s van een totaal andere stam,” zei Mens, “en dan krijg je het gevecht om de macht. Dat wordt meestal gewonnen door de sterkste of de oudste. Uiteindelijk gaat het om respect dat er moet zijn, of afgedwongen moet worden.”

“Dank je wel, aapje Raymond Mens”, zei ik, want ja, het leek me een uitstekende analyse. (Dat kunnen die Mens-aapjes goed, hoor.)

Trouwens, in de dierentuin waar ik was, was in vergelijking met de rest van de omgeving een heel klein afgesloten gebiedje, een soort tuintje, waar ik tamelijk intelligente chimps zag.

“Hoe denken jullie hierover?”, vroeg ik aan chimp Hannah. (Een vrouwtje. Ik hoorde destijds van Francois de Waal dat vrouwelijke chimps best alfa’s kunnen zijn.)

Hannah haalde haar schouders op en zei: “Niemand houdt van ons, hoe ze ons ook willen vlooien. Dus wij zijn allemaal alfa-apen hier. Daar wordt men boos over. Maar naar welke dierentuin wij ook gaan, ook daar worden we met de nek aangekeken.”

“Maar Hannah, wat denk je van die deal tussen Amerika en Iran?”

“Wordt niks. Of iets waterigs. Misschien iets voor de goede sier. Het houdt niet lang stand.”

“Nog één ding, Hannah. Heeft Israël Trump verneukt?”

“Wie zich graag laat, verneuken moet je verneuken,” zei ze.

Delen

Schunnige Zinnetjes

• Sinds ik net zo veel aspirine slik als Trump vloeit er bloed.

• Bij de NPO: “Dames en heren: we spreken niet meer over ‘de genocide van Israël’, maar over ‘de genocides van Israël’. Meervoud dus. Dit op verzoek van de VN, want alleen maar ‘genocide’ werkt niet.”

• Archeologen in 3026: “Vermoedelijk zijn dit de resten van een nooit afgebouwde balzaal.’”

• Amsterdamse ratten eisen excuses van de burgemeester omdat er te weinig vuil in de straten wordt achtergelaten.

• Laatst dacht ik dat ik met mijn vrouw naar bed ging, maar het was een fles zonnebrandcrème.

• In Iran zijn ze overgegaan tot het ophangen van mensen die lijken op Trump, J.D. Vance en Netanyahu.

• De mens is wreed omdat hij zijn eigen angsten wil bezweren, maar hij schrikt van zijn eigen geweld.

• Zouden die asielzoekers met hun hand op de koran durven zweren dat ze homoseksueel zijn?

Theodor serveert ook columns en literaire stukjes op SlordigLeven.nl

Theodor Holman

Literair warhoofd houdt van slordig leven

Nieuw op Nijmans Nieuwsbriefje? Schrijf uzelf - gratis - in en mis niks:

Abonneer nu

Historicus, journalist, Amerika-romanticus en vriend van de show Geerten Waling schreef een boek over het Nederlandse fundament onder de Amerikaanse Droom, getiteld Amerika, dat zijn wij (mijn recensie hier, ongezien aanschaffen daar). Dat boek vloog in no time naar een tweede druk.

Theodor en ik vroegen Geerten om zijn licht te schijnen op de stralende stad op de heuvel die de Verenigde Staten zijn, en praten in deze Radio Blauwe Hap onder meer de keizerlijke pretenties van Donald Trump en het democratische touwtrekken vanaf beide zijden van het sociale spectrum in de VS.

We bespreken ook de politieke taalpolitie die het Nederlandse debat domineert, de vernietigende krachten van DEI en de tegenbeweging die het oproept. En we DUIDEN, als de duiders die we zijn, de populariteit van democratie in het algemeen, en wat er voor nodig is om onszelf en de westerse verdiensten een beetje luider te vieren.

Geerten was eerder al eens live te gast:

MP3 voor Lex

Hoe het tenslotte met Nijmans Nieuwsbriefje en Mijnheer de Hoofdredacteur gaat, en of dat ook nog 250 jaar kan bestaan, leest in deze overpeinzing van het laatste lustrum voor de vijftig.

Ha die Bartholomeus,

In 1967 hoorde ik het woord ‘ontiegelijk’ voor het eerst. We kampeerden in Frankrijk en een Nederlands meisje vond alles ontiegelijk leuk, ontiegelijk mooi, ontiegelijk lekker en ontiegelijk gezellig.

Op internet vind ik: Ontiegelijk: 1) Buitengewoon 2) Bijzonder 3) Onnoemelijk 4) Reuze 5) Reusachtig 6) Enorm 7) Allemachtig 8) Geweldig 9) Geweldig veel 10) Zeer.

Klopt wel.

In die vakantie werd alles voor mij “ontiegelijk”. Ik raakte ontiegelijk verliefd, ik dronk daarom ontiegelijk veel rode wijn en rookte ontiegelijk veel Gaulloises Brunes. (Heerlijk was dat. Bestaat niet meer, helaas - ik geloof dat ze in die tabak stukjes asfalt en varkensmest deden.) Ontiegelijk verdween uit mijn vocabulaire, het veranderde in “super” en daarna in “vet.” Ik zal wel wat woorden hebben overgeslagen.

We hebben steeds andere superlatieven nodig, want met name superlatieven zijn net papieren schoenen, je trekt ze aan, je loopt een blokje om en je hebt alweer nieuwe nodig.

In mijn ontiegelijk-tijd was ik trouwens ontiegelijk links.

Maar tegenwoordig ben ik niet geëvolueerd tot gewoon rechts. En zelfs ben ik niet extreem rechts, en ook niet radicaal rechts, maar ik ben omgetoverd tot racistisch- en fascistisch rechts. Houzee! Ik bedoel: hoera!

Ik snap de bedoeling: je moet worden beledigd en tegelijkertijd wil men anderen laten weten dat je totaal niet deugt.

“Hier is Theodor. Het fascistisch rechtse Hitlermannetje.’’

Vind ik dit erg? Natuurlijk vind ik dit erg. Mijn moeder in de hemel hoort en leest dat ook en die maakt zich al zulke zorgen.

Nu mag je mij van alles beschuldigen, maar ik zie een overeenkomst met de idiote “genocide”-beschuldiging over Israël.

Heeft Israël gaskamers? Rijden er treinen met zomaar opgepakte Palestijnen, die samen met hun kinderen ergens in de ovens van Tel Aviv vergast worden? Worden er Palestijnen op de universiteiten in Israël geweigerd? Zijn er volstrekt foute Joodse rechters? Wordt er Palestijnse kunst door de Israëli’s geconfiskeerd? Is de democratie afgeschaft? Ik kan zo wel doorgaan met het opsommen van de verschillen tussen Israël en Hitler-Duitsland.

Waarom ga je Israël expres genocide verwijten terwijl dagelijks de bewijzen zich opstapelen dat daar geen sprake van is. Het kan geen oprechte begaanheid meer zijn met het Palestijnse volk, het kan ook geen genuanceerd historisch besef wezen. Het kan evenmin zo zijn dat het een geëngageerd opkomen is voor een moslimminderheid, want de Joden zijn momenteel een minderheid.

Een bedreigde minderheid zelfs. Een minderheid die wordt opgejaagd. Sommige Joden voelen zich genoodzaakt ons land te ontvluchten, zoals Sigmund Freud, Friedrich Hayek, Karl Popper, Billy Wilder, Otto Preminger, Arnold Schönberg, Stefan Zweig, Joseph Roth, Elias Canetti en nog vele anderen destijds uit Oostenrijk moesten vluchten.

Weg was alle cultuur in Wenen.

Weg zal geweldige cultuur hier in Nederland zijn als de Joden dit land verlaten. Men pest, treitert en discrimineert de Joden omdat men domweg een hekel aan ze heeft. Het is puur antisemitisme en al dat zogenaamde mededogen met het Palestijnse volk is schijn. Het is welbewuste naïviteit.

“Maar is het niet schandelijk wat het Israëlische leger doet?”

“Niet schandaliger dan wat Hamas doet.”

Je kan het duizend keer zeggen: oorlog is het aan beide kanten plegen van oorlogsmisdaden. Er bestaat niet zoiets als die kleuterdreun: “Wij voeren heel eerlijk oorlog, juf. Hullie niet.”

Bedenk iets onmenselijks, een leger in oorlog doet het. Sadistische fantasieën zijn grenzeloos. En wat nu als het ene leger sterker is dan het andere? Dat sterke leger wint dan. Wat is sterker? Als je beter kan oorlogvoeren, als je slimmer, intelligenter bent.

En uiteraard moeten bedreigde Nederlandse Joden vluchten. Dat is verstandig. En waar vluchten ze dan heen? Naar Israël. Is dat echt verstandig? Jazeker. Ofschoon Israël nog dagelijks wordt bestookt met raketten, voelt men zich daar veiliger.

“Zeg, al die Joden die dan naar Israël vertrekken, is dat geen vorm van zionisme?”

Even kijken wat de Anne Frank Stichting zegt over het zionisme:

“Het zionisme kwam voort uit de overtuiging dat het Joodse volk, vanwege eeuwenlange vervolging, alleen veilig zou zijn en zijn culturele identiteit kon behouden als het zelfbeschikking had in een eigen staat.”

Eeuwenlange vervolging, inderdaad.

En dan maak je in Amsterdam dus die Jodenjacht mee. Wegwezen - zou ik ook doen.

Maar zionisme is toch fascistisch? Dat is toch racistisch? Dat is toch extreemrechts? Dat is toch radicaalrechts? Ontiegelijk rechts bedoel ik?

Tja, in mijn ontiegelijk-tijd, vonden we dat allemaal. Dat was mode. De RAF was mode, de CPN was mode, de PSP was mode. (Weet u dat ik nog heb meegezongen met dat vreselijke liedje Zeven dagen lang van Bots, dat wij zagen als een communistisch strijdlied? We vonden dat een ontiegelijk goed nummer. Je kreeg er demonstratiezin van.)

De beslissingen van de Amsterdamse gemeenteraad zijn bedreigend voor Joden. Wat er op de Amsterdamse universiteiten gebeurt, is bedreigend voor Joden. Wat op straat gebeurt, is bedreigend voor Joden. En ik blijf het herhalen: wat ze op radio en televisie horen en zien, is bedreigend voor ze.

Op Texel - u leest het goed - op Texel werd in de Weverstraat in Den Burg de winkel van een tachtigjarige evangelist besmeurd met hakenkruizen en een davidster.

Ontiegelijk armoedig. Ontiegelijk pijnlijk. Ontiegelijk schandalig.

Dat besmeuren van de winkelruit van een tachtigjarige evangelist is fascistisch. Het rijmt met de Kristallnacht in 1938. Dat constant bedreigen van Joden is fascistisch racistisch. Het spijt mij, maar ook ik ben bang geworden voor wat ik om me heen zie en hoor. Ik zie verwende kinderen uit Amsterdam-Zuid op een flotilla-vlot, samen met sympathisanten van Hamas. En ook sommige Joodse intellectuelen als Grunberg en directeur Oxfam Novib Michiel Servaes (ik weet eigenlijk niet of dat intellectuelen zijn, ze afficheren zichzelf geloof ik wel zo) uiten voor Joden bedreigende teksten. Zelfs sommige leden van het net opgerichte PRO stonden, zoals journalist Carel Brendel aantoonde, ooit met Hamasleiders op het podium. En dan heb ik het nog niet eens over Forum voor Democratie, waar leden lid van zijn die de Holocaust “relativeren”.

Ik kan zo wel doorgaan. Moet ik dan aan Joodse vrienden het advies geven: blijf maar in Nederland, mispoche? Dat zou wreed zijn. Aan de andere kant wil ik niet dat Joden vertrekken. Amsterdam zonder Joden is Islamabad met alleen maar Islamieten.

Delen

Schunnige Zinnetjes

• “Wat fikt daar?” - “Dat is Amsterdam omdat ze het WK hebben gewonnen.”

• “Wat fikt daar?” - “Dat is Nederland omdat we het WK hebben verloren.”

• “Wat fikt daar?” - “Dat is Amsterdam omdat Marokko het WK heeft gewonnen”

• “Wat fikt daar?” - “Dat is Amsterdam omdat Marokko het WK heeft verloren.”

• “Wat fikt daar?” - “Dat is de rest van Europa, omdat… zomaar.”

• Cultuurverschil: Als je verkrachten neuken gaat noemen.

• De beste advocaten hebben tegenwoordig straf nodig.

• Wat krijg je als een tbs-kliniek openstelt? Een AZC.

• Tegen de hoofdpijn slikken aspirines vaak Trump.

• Ik heb me laten vaccineren tegen de corona-verhoren.

• Iedere keer als Marion Koopmans in beeld komt, beginnen hier de djembés vanzelf te trommelen.

• Mao de Graaf.

• Heeft Hans van Mierlo nu ook al Dilan versierd?

Theodor serveert ook columns en literaire stukjes op SlordigLeven.nl

Theodor Holman

Literair warhoofd houdt van slordig leven

Tweewekelijks maken Theodor Holman en Bart Nijman samen Radio Blauwe Hap, misschien wel de minst vooringenomen podcast van Nederland. Luistertip!

De raad zal deze week instemmen met een voorstel van D66, GroenLinks (of hoe ze zichzelf ook noemen) en DENK om de Joden nog verder in het verdomhoekje te drukken.

Het stadsbestuur zal formeel uitspreken dat ‘banden met organisaties die bijdragen aan oorlogsmisdaden of misdaden tegen de menselijkheid onwenselijk zijn.’ In wezen wordt antisemitisch BDS-activisme in Amsterdam gewoon wet, waarmee Palestijnse terreur de facto beloond zal worden en Mokum minder leefbaar wordt voor "duh zionistuh”.

Van ‘meer ambtelijke controle’ (HALLO! AUFMACHEN!) op ‘inkoopketens’ die handel drijven met Israëlische bedrijven in Judea en Samaria tot het ‘verkennen van steun aan wederopbouwprojecten in Palestijnse gebieden’ (de stad op palen gaat helpen met tunnels graven?), zal Amsterdam alles doen om dit latente antisemitisme ‘actief te communiceren richting bedrijven, culturele instellingen, sportorganisaties en onderwijsinstellingen.’

Ja Theodor, die Amsterdamse vrijheid is geleefd, en opgebruikt - wat rest zijn de stinkende hopen vullis. Dat is niet jouw schuld maar het is inderdaad absurd.

Bronnen & verwijzingen

Zie AT5 of DKDWNBNZN voor het progressieve dertienpuntenplan, dat door D66, PRO en DENK wordt overgenomen uit de antisemitische actiepunten van het ‘Amsterdam Palestina Referendum’ (APR), een vuig samenraapsel van pro-Palestijnse en Hamas-steunende kliekjes:

Gelukkig er ook nog Sam Harris, in eigen tekst of bij Haviv Rettig Gur. Maar hoe zeer de Joden ook de media & de wereld zouden beheersen, volgens Andrew Fox verliest Israël de propagandaoorlog - en daarmee z’n internationale legitimiteit.

Sam Harris

Why I Won’t Debate Critics of Israel

Many readers and podcast listeners have been dismayed by my enduring support for Israel and now urge me to debate someone—really anyone—drawn from a growing cast of scholars, grifters, and moral lunatics who have made that beleaguered country their professional or psychiatric obsession. The…

Read more

2 months ago · 6646 likes · 1179 comments · Sam Harris

Haviv Rettig Gur

120: Sam Harris on tribalism, religion, and what actually saves us

To support our work, please consider joining our Substack (https://havivgur.substack.com/ ), or Buy Me a Coffee (https://buymeacoffee.com/havivrettiggur …

Listen now

3 months ago · 127 likes · 4 comments · Haviv Rettig Gur

Andrew Fox

Israel’s greatest threat isn’t Hamas, Hezbollah or Iran

With tedious regularity, I am accused of being a paid Israeli shill. It is what people reach for when they do not want to engage with what I have actually said. It is easier to imagine a transaction than an argument, easier to believe there must be a cheque somewhere than to accept that a person might look seriously at Israel, Gaza, Hamas, the West Bank…

Read more

2 months ago · 2 likes · Andrew Fox

Deze Radio Blauwe Hap gaat ook over de corona-verhoren, Amerika en het (gebrek aan) Nederlandse nationale trots en weerbaarheid:

MP3 voor Lex

Haal meer uit Bart Nijman in de Substack App

Beschikbaar voor iOS en Android

Download de App

Ha Bart,

Op de Italiaanse televisie hiero was een man die erg leek op Aboutaleb, in islamitische klederdracht, en ik had geen idee waar hij het over had, maar hij was professor in het een of ander aan een universiteit in Rome.

Een geleerde.

Toen de camera wat uitzoomde droeg hij ook zo’n Palestijnse sjaal om zijn nek. En ik hoorde dat hij sprak over Israël dus ik zapte snel door.

Het ging mij om iets anders.

Ik bedacht op dat moment namelijk dat er in Nederland zo weinig functionarissen zijn die afstand nemen van hun islamitische geloof.

Ik heb je weleens verteld dat ik in de jaren zeventig van de vorige eeuw kort verkeerde in een groepje vrienden (en vriendinnen!) van de Socialistische Jeugd. Een groot gedeelte van hen was ex-katholiek of ex-gereformeerd en als ik aan ze terugdenk vermoed ik dat ze het geloof van hun ouders hadden verruild voor het geloof der kameraden (zoals Karel van het Reve het noemde).

Ze geloofden niet meer in God omdat Die volgens hen niet bestond en Marx had wel bestaan. Het was het begin van de ontkerkelijking. Over het algemeen waren ze blij te zijn bevrijd. Mijn vriend Anton zei het destijds zo: “Ik geloof niet meer in God, en ik ben één keer in de veertien dagen katholiek. Dat is als ik naar Eindhoven ga om mijn was naar mijn moeder te brengen.”

Hij bedoelde dat hij dan voor zijn moeder deed alsof hij nog katholiek was. Dat begreep ik. Moeders zijn gauw overstuur. Hypocrisie is dan een uitstekend smeermiddel, maar dan wel alleen voor je moeder. Hypocrisie eet namelijk uiteindelijk je moraal op. De oude religie werd folklore. Soms een stel rituelen die hun eigenlijke betekenis had verloren.

Wat mij nu opvalt is dat je maar heel weinig islamieten hebt die van hun geloof afstand nemen.

Nu hoeft dat ook niet, maar het komt mij voor dat er steeds meer orthodoxe islamieten opduiken.

Read more

Ha Bartholomeus,

Ik heb een paar antwoorden op vragen die je me niet hebt gesteld. Dat lijkt me altijd handig.

Eigenlijk wilde ik over die idiote burgemeester van ons schrijven die zich weer in een geëngageerd kunstwerk had gekleed, maar wijlen mijn goede vriend Van Gogh verbood mij altijd om grappen te maken over kunstwerken met de opmerking: “Over mijn oom Vincent werden ook altijd grappen gemaakt door de domste domoren.”

Ik zwijg dus over ons Femke die ondertussen over straat paradeert in een jurk van een paar honderd vlaggen van landen waar de LHBTQI+-gemeenschap onderdrukt wordt.

Wat zal Iran van deze kunst vinden? Ik zal het zeggen: als Femke in deze feestelijke jurk gisteren in Teheran over straat had gelopen, zou ze vandaag zijn opgehangen. Op die jurk herkende ik trouwens de Palestijnse vlag. (Die zie je namelijk tegenwoordig overal in Amsterdam. Die hangen aan de gevels en daar wordt in marsen mee gevendelzwaaid op een manier die Leni Riefenstahl tot grote hoogte zou inspireren).

In de tussentijd maakt Femke zich druk over het volk van die vlag die homo’s en Joden haat en ze liquideert of aan de galg laat bungelen. Ze herdacht met de Palestijnen de “Nakba.’’ want oh oh, dat was zo’n “verdrietige dag” voor de Palestijnen…

Maar goed, die jurk was een kunstwerk, daar zeg ik dus niets over, maar degeen die hem droeg, kleedde zich daarmee in hypocrisie en walgelijke dubbelhartigheid.

Geen wonder dat steeds meer Joden Amsterdam willen verlaten. Misschien weet jij dat Bart: waarom is antisemitisme toch zo’n populair “isme,” zo’n aantrekkelijke ideologie waarvan steeds meer menselijke gedrochten gaan likkebaarden?

Ik heb vroeger enkele radioprogramma’s gemaakt over Adolf Eichmann, de man die precies wist hoe je Joden naar de kampen moest deporteren. Tijdens zijn proces in Jeruzalem in 1961 wilde men weten waarom hij toch zo’n antisemiet was. Hij zei: “Ik moest gehoorzamen. Het was mijn plicht.” Hij wilde daarmee suggereren dat hij een eenvoudig menneke was, die mee moest doen van de boven hem geplaatsten. Hij hoopte dat die zogenaamde eenvoud hem zou beschermen. Zo van: ik ben niet de bedenker van dit alles, ik deed gewoon wat mij was opgedragen. Achteraf bleek hij gelogen te hebben en was hij wel zeker een fanatieke antisemiet.

Hetzelfde zie ik een enigszins vergelijkbare beweging bij de Moderne Antisemiet. Die menen dat het hun plicht is om tegen Israel en de Joden te zijn. Waarom? Omdat ze dat horen van hun docenten, omdat ze dat horen van bekende televisiepresentatoren, omdat ze dat elke dag horen op de radio, omdat ze dat lezen in alle invloedrijke kranten van Nederland waar andere geluiden domweg worden weggesneden, omdat ze dat horen van politici die in de Tweede Kamer zitten, omdat ze het horen van burgemeesters, omdat ze dat kunnen opmaken uit de woorden van de premier van Nederland. Maar waarom zijn dàt dan antisemieten? Ook uit plicht?

Ach, de meesten plagiëren hun mening van elkaar. Men heeft ontdekt dat een racistische slip of the tongue (“Die rotjoden…zionisten bedoel ik…Israëliërs…”) opeens weerklank vindt; je kunt je ermee verheffen, je maakt er vrienden mee, je vindt er de warmte en bescherming van de groep. Je wint er stemmers mee. En men zegt dat je ‘goed’ bent.

En wie wil er niet goed zijn?

De Joden zijn in dit verhaal slecht. Je wilt toch geen Jood zijn?

Maar waarom heeft men dan ten diepste een hekel aan Joden?

Ikzelf ga dat te zijner tijd aan God vragen, al denk ik dat ik het antwoord wel weet en dat je kunt samenvatten in één woord: jaloezie.

Verdomme, laten we eens een keer eerlijk zijn. Wat heeft dat stomme Islamitische geloof nou opgeleverd? De orthodoxe Joden zijn ook niet mijn vrienden, maar dat is een intern conflict binnen de Israëlische bevolking. Maar waarom zou je al je talent en geld steken in tunnels bouwen om Israël te verslaan? Waarom een oorlog uitlokken in de zekerheid dat je die gaat verliezen?

Ik weet het wel: de Palestijnen doen net of de dood geen betekenis voor ze heeft. Ze vieren de doodscultus. Mag. Maar besef dan wel dat je jezelf ten onrechte tot slachtoffer maakt. Als je krijgt wat je uiteindelijk wilt - de dood - verdien je de term slachtoffer niet.

Hamasstrijders zijn geen slachtoffers, het zijn gruwelijke, haatdragende daders onder het mom van slachtoffer. Maar vele Nederlanders willen ze als slachtoffers zien. Omdat ze, in vergelijking met de Joden in Israël, de Palestijnen zielig vinden. Hoe neerbuigend is dat! Zielig is een ongepast woord geworden als je dat van bloeddorstige Palestijnen vindt.

(Generaliseer ik te veel? Dan moet je het zeggen, hoor. Ik denk nogal eenvoudig).

Is het zielig dat je welbewust de dood zoekt nadat je Israël hebt aangevallen in het besef dat Israël keihard zal terugslaan? Ja… dat heeft inderdaad iets zieligs. Zeker tegenover de eigen bevolking. Maar dat is niet wat het groeiende leger van antisemieten vindt.

De grote invloedrijke denkers van de vorige eeuw waren Marx, Freud en Einstein. Drie Joden met een gigantische invloed op het gebied van de economie, de psychologie en de wetenschap. Ik geloof dat het Harry Mulisch was die betoogde dat door het wettische karakter van het Jodendom, de constante bestudering van de Tora en de Tenach, de mystiek van het geloof door hen werd gerelativeerd.

De economie kende wetmatigheden waardoor je de geschiedenis, volgens Marx, kon analyseren door de klassentegenstellingen op te merken; de menselijke geest kende eveneens wetten waardoor het onbewuste geopenbaard werd, en de wetten van de natuurkunde die Einstein opstelde, gaven een ander inzicht in tijd en ruimte. Wat had de islam ons daarover te bieden?

Je weet dat ik AI of ChatGPT graag vergelijk met God. (Is Sam Altman van Chat ook niet van Joodse afkomst?). Wat doe je bij AI? Je moet vragen stellen. Prompts. Dat is precies wat interviewer Ischa Meijer mij vertelde over het Jodendom.

Ik vroeg aan Ischa: “Wat typeert het Jodendom?” Het was een dag voor of na sederavond en hij zei: “Vragen stellen.” “Waarom?’’ vroeg ik. “Omdat we niet weten waar we zijn, waar we naar toe moeten en wie we zijn.”

En onmiddellijk daarop meteen: “En wie ben jij?” (Over die vraag denk ik trouwens nog steeds na.)

Het lijkt mij duidelijk: Joden stellen vragen; Islamieten stellen eisen.

Share

Schunnige Zinnetjes

….zijn vandaag achtergebleven in Italië, want Theodor heeft eigenlijk vakantie.

Theodor serveert ook columns en literaire stukjes op SlordigLeven.nl

Theodor Holman

Literair warhoofd houdt van slordig leven

Tweewekelijks maken Theodor Holman en Bart Nijman samen Radio Blauwe Hap, misschien wel de minst vooringenomen podcast van Nederland. Luistertip!

Subscribe now

Subscribe now

Begeleidend bij dit schrijven en het gesprek in de podcast, hebben we vandaag een fragmentje van Keyvan Shahbazi bij WNL, een vileine post op LinkedIn van Dolf Jansen en Jamal Ouariclownbassie (“collega”-columnisten van Ephi bij Trouw), een trailer van Doem-Docu des Doods, The AI Doc (Or How I Became A Apocaloptimist) en een bindende luistertip om Tristan Harris bij Sam Harris aan te horen. En nu gaan we hummus eten.

Sam Harris

Escaping an Anti-Human Future (Ep. 469)

Sam Harris speaks with Tristan Harris about the dangers of AI and the race to build it. They discuss the new documentary The AI Doc: Or How I Became an Apocaloptimist, the lessons of The Social Dilemma, the arms race dynamics between AI labs, the “intelligence curse” and its implications for human political power, the psychology of tech CEOs indifferent…

Listen now

4 months ago · 356 likes · 52 comments · Sam Harris

MP3 voor Lex

Get more from Bart Nijman in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

Schrijf u in voor deze nieuwsbrief en u krijgt iedere woensdag een Blauwe Hap van Theodor Holman geserveerd.

Subscribe now

Er zijn altijd een paar zekerheden in het leven.

Je kunt ongehinderd Israël betichten van genocide en je kunt altijd beweren dat Trump niet goed bij zijn hoofd is.

Bewijzen?

Wat betreft Israël stapelen de bewijzen zich op dat het geen genocide was, wat zij in Gaza aan het uitvoeren waren, maar dat ligt met Trump en zijn gestoordheid wat ingewikkelder.

Toegegeven: Hij bezigt harde taal en als hij iemand aan wie hij een hekel heeft voor lul kan zetten, zal hij het niet laten. Dat hij Biden constant aanvalt, snap ik niet. Inderdaad: nergens voor nodig. Het is misschien niet “presidentieel” wat hij doet, al draagt hij er een keurig maatpak bij, maar waar staat geschreven wat presidentieel is?

Ik zou zeggen: al wat de president doet, is presidentieel. Dus wil hij schelden? Dan is het presidentieel om te schelden. Wil hij lanterfanten, dan is het presidentieel om te lanterfanten.

Waar ik om moet lachen, is dat bijvoorbeeld Arend Jan Boekestijn en Rob de Wijk in hun podcast elke dag betogen dat Trump van Lotje getikt is. En waarom? Nou, omdat hij dus Maduro gevangen heeft genomen omdat die werd verdacht van drugsterrorisme. Drugs is een gigantisch probleem in Amerika en ben je van Lotje getikt als je daaraan iets aan doen, omdat je merkt hoe je jeugd daar aan onderdoor gaat? Ik vind dat meevallen.

Was het onverstandig? Wellicht. Maar niet zo onverstandig dat ik Trump als totaal gestoord zou willen classificeren. Wat heeft hij dan, volgens de opiniemakers, voor gestoords gedaan?

Hij heeft Israël geholpen te strijden tegen Iran. Iran, een fascistische en theocratische staat, wiens grote doel is om Israël desnoods met atoombommen van de kaart te vegen. Is het dom dat Trump dat gevaar ziet en maatregelen neemt? Valt me ook wel mee. Als het hem lukt om Iran te laten afzien van het verrijkt uranium, vind ik zijn strijd verre van idioot. En als het hem niet lukt? Ja, dan heeft hij in ieder geval Iran ernstig verzwakt. Is dat een blijk van verregaande dementie? Ik meen van niet.

Onlangs - zaterdag 9 mei 2026 - hadden Boekestijn en De Wijk in hun podcast een corrupte psychiater uitgenodigd. Corrupt omdat de psychiater - zijn naam is Jules Tielens - Trump zelf niet had gezien, maar op verzoek van B. en de W. ging beweren (ach, hoe origineel) dat Trump… een narcist is.

Een narcist!

En gevaarlijk natuurlijk! En dom ook. En onvoorstelbaar enzovoort enzovoort.

Origineel is het niet. In 2017 verscheen al in Amerika The Dangerous Case of Donald Trump: 27 Psychiatrists and Mental Health Experts Assess a President, geschreven door Bandy X Lee.

En wat zeiden die psychiaters? Nou, dat Trump een narcist was, geen empathie kende, gevoelig was voor bewondering, etc. etc. We kennen het liedje. De earwurm die voor 99,8 procent van alle wereldleiders opgaat.

Het boek werd door serieuze critici, die zelfs tegen Trump waren, gekraakt omdat ze vonden dat er een ethische lijn was overschreven, namelijk de Goldwater Rule.

(“The Goldwater Rule, established by the American Psychiatric Association (APA)in 1973, states it is unethical for psychiatrists to offer a professional opinion on a public figure’s mental health without a personal examination and authorization. It prohibits diagnosing public figures from afar to protect professional integrity.”)

Maar psychater Jules Tielens wil graag gehoord worden, wenst dus nog liever in de publiciteit te zijn, houdt van bewondering (hij heeft uiteraard een eigen podcast) en mag zich graag hard uitdrukken. (“Trump is gevaarlijk gestoord.”)

Kortom: psychiatrisch gelul dus.

Maar is Trump nou zo gestoord?

In 2011 (updated in 2016) verscheen niet The art of the deal van hem dat iedereen citeert, maar een heel ander boek: Time to get tough. (Make America Great Again). Hoofdstuk na hoofdstuk legt hij uit wat hij met Amerika wil doen - en voor een groot gedeelte heeft gedaan!

“Hij heeft het vast niet zelf geschreven?”, hoorde ik iemand zeggen, “Het is vast een uitgewerkt bandje.”

Je hoeft maar een paar regels te lezen of je hoort Trump praten. En waar hij kan, heeft hij zijn betoog van noten voorzien.

We moeten de olie pakken, we moeten China taxeren om banen hier te houden, lagere belastingen opleggen, stoppen met illegale immigratie… Alles onderbouwd met een grote hoeveelheid noten en rapporten.

Indrukwekkend, zeg ik als narcistisch columnist.

In 2016 schreef hij achterop zijn boek iets aan Obama: “Mr President, you might think the border deaths, narco terrorists, and waves of violent illegal criminals into America are a joke, but the people who live along the border and the communities under siege do not.”

Tough? Hij houdt zijn woord, al pakt het soms verkeerd uit.

Ik vind hem zo gek nog niet.

Share

Schunnige Zinnetjes

…schieten er deze week bij. Maar er is nog een podcast vol schunnigheden en anders leest u De Trip van Ferdinand Hania maar. Theodor serveert overigens ook columns en literaire stukjes op SlordigLeven.nl:

Theodor Holman

Literair warhoofd houdt van slordig leven

Tweewekelijks maken Theodor Holman en Bart Nijman samen Radio Blauwe Hap, misschien wel de minst vooringenomen podcast van Nederland. Luistertip!

Subscribe now

Share

Waarom moet je altijd verklaren dat je geen racist bent als je een azc-protest wilt bijwonen? Waarom proberen media, politici en zelfs staatssecretarissen alle migratiekritiek dan wel zo te framen? Werkt het voor of tegen een strenger asielbeleid als Lidewij de Vos naar Loosdrecht gaat om met mensen te praten? Hoe lang nog tot het licht letterlijk uit gaat omdat de stroom op is? Mogen we nog wat hoop houden, of is cynisme het laatste redmiddel?

Wat Ephimenco betreft, lees bij Arthur van Amerongen hoe Trouw hun eigen columnist een Holmannetje lijkt te flikken. Waar het de hoop betreft, luister onderstaand naar het jonge moslim-meisje (naar eigen zeggen Marokkaans) over hoe de hoofddoek niet religieus is, maar een repressie-middel van het islamitische patriarchaat. Om tegen de wil van Theodor toch opgewekt af te sluiten: ook nog een een stukje Zapservice naar Shawn Farash (X), misschien wel de beste Trump-imitator out there.

MP3 voor Lex

Vind Radio Blauwe Hap op deze frequenties

We zenden uit op Spotify, in Apple Podcasts en met beeld via YouTube. Of open deze RSS Feed in je favo podcast-app. Vooral op YouTube zouden we graag meer subscribers op het kanaal willen hebben. Kleine moeite en het kost niks, dus abonneer op het kanaal!